De vraag

Spijtig voor de stilte

nu er verbouwd wordt

aan de muur van rust

De deur op een kier

leek open maar

er waaide slechts

een lichte wind

En de hoop sloeg dicht

in jouw koele armen

Opnieuw vlij ik me dus

op die warme heuvel

mijn herkenbare plaats

in de luie middagzon

naast de bosrijke weg

waarlangs de stoet gaat

Zacht op de gladde steen

kijk ik naar de mensen

hoor en voel hun gedachten

Daar tel ik de passen en luister

naar het ruisen van hun gewaden

Het is een heen en weer

van dagen die voorbij trekken

Hun geroezemoes is al te luid

De kinderen kan ik velen

hun lach hun dol gepraat

maar verder mag het blijven

stil en traag

terwijl ik heen ga

naar de schaduw in de grot

een flirt slechts met het echte

Even maar en dan

ben ik weer weg

Floreanne

Voor jou

plant ik een bloem

in mijn hart

Een verrassende zoen

die vriendschap

met liefde verwart

vloog door de dag

Mijn hart duwt zo licht

en zo zonnig

Het huppelt verdwaasd

in mijn borst

Jouw gedicht

kan ik zo

niet bedenken

Het verdwijnt

als een zucht in mijn lach

Dus geef ik een ode

ten beste aan pan,

fluit en lier

Ik jubel en dans

zo van plezier

mijn ziel leeft

in weelde is

mateloos beroerd

haar vuur lucht me op

daar loop ik en
ga ik en leef

vers zuurstof

ik zweef

Floreanne 

Ik vraag permissie

om te dromen

heel ongeremd

te fantaseren

over dat huis

aan de zee

met honderd boeken

groen en bergen

een tafel en pc

Er zal een keuken

zijn een badkamer

met kleine plee

een zalig bed

om me te vleien

na een wandeling

met twee

Ik vraag permissie

om te dromen

en niet meer

los te laten

wat je me belooft

aan water strand

en ….

ga je mee?

Floreanne

En dan wil ik iets roepen

Zoals… waarom ben je zo ziek?

Gillen zou ik kunnen doen

Ik wil dit niet!

Maar in mijn doffe lot

komt het binnen

de dood en het verdriet

Geen rust is me gegund

steeds opdrachten te vervullen

Ik heb je echt

te laat leren kennen

De jaren zestig zijn voorbij

en zo ben je nog

een schaduw

van toen

Maar nu pas

ben je jezelf 
en je roept
naar mij

Floreanne

Heb je ook soms het gevoel

iets onnoembaars

van je af te moeten snikken

Het drukt en weegt

ongrijpbaar

gaat het heel je hoofd verzwaren

Heb jij ook soms het idee

dat vriendschap

slechts zalft op veel te harde grond

Het komt en gaat

maar telkens weer

laat de lach jou in de steek

Heb jij ook soms dat genot

van onverbloemd

verrast zijn door een kind

Het heft en tilt op

onverstaanbaar

klaart het uit in je verrukte ziel

alsof het nooit nacht is geweest

en morgen alles in orde zal zijn

Floreanne

Daar stapt ze

uit het huis

de zolderkamers

met haar rommel

achterlatend

aan de overloop

door de gang

de trap naar de deur

Nog roept de moeder na

Waar ga je heen?

Maar ze luistert niet

Wat ze zoekt

was ooit maar is

niet hier

dus gaat ze

zegt nauwelijks adieu

Floreanne

Zij drijft me weer

die innerlijke kracht

dat nieuwsgierig zoekende

vechtende meisje

mijn kleine  Jeanne d’ Arc

mijn vrouwelijke Don Quichote

mijn Shakespeare in pocketformaat

die meer wil dan oppervlakkigheid

vechtend voor de juiste waarden

Bewust van een ongekende schat

die dringend aan ontdekking toe is

luister ik naar die vreemde stem

die me stevig roept

me opnieuw vraagt

alle bruggen achter me te laten

de bladzijden om te slaan

en weer op reis te gaan

zonder kompas weliswaar

maar met die éne vraag op zak

wat en waar is het geluk

geen tijd te verliezen dus

Ik pak niet te veel bagage mee

slechts mijn hoofd

twee stevige benen

een pen en papier

en een mond om

te lachen en  

op tijd te zoenen

Floreanne

Zij glipte de deur uit zonder eten

Onrustig gehaast zonder maat

Ik riep nog maar zij was hem vergeten

haar mooiste glimlach kwam weer te laat

Floreanne 

Het was er nog steeds

Het strand en het water

de eindeloze horizon

de verre hoop

de zeilen

de witte dromen

de rokerige boten

en de bedrijvigheid

maar zonder wat eens was

die kinderlijke verwondering

alleen herkenning

van wat altijd is geweest
niet veel veranderd

Het gevoel bleef

zoals de zee

Ze ontlokte

essentiële vragen

als eb en vloed

zonder duidelijk antwoord

geen ja en geen neen

De lucht was atypisch

grijs en laag

omdat ook de vragen

onhelder bleven

te weinig gesteld

omzeild

als het grote taboe

tussen man en vrouw

het hypocriet zwijgen

over de waarheid

die moeilijk blijft

en hunkert naar

authentieke eerlijkheid

Floreanne

De tuinset met twee stoelen

staat gekanteld

te wachten op wat zon

De parasol dichtgeklapt

treuzelt vochtig

in de lome middagwind

De schaduw van de bomen

vlekt één plek grijs

en verkoelt nu niet meer

Het intieme gesprek van

tortelduifjes

het schemert al ver weg

Het dubbele fietsenrek

verroest op ‘t schap

de campingtent verkocht

Floreanne

Ik heb je gekoesterd

als een orchidee in bloei

naar het licht gedraaid

en zachtjes bewasemd

teder aangesproken

Je bent niet gekomen

Ik heb je weggedacht

als een verbannen woord

naar de goelag van mijn geest

waar je blijft als dissident

boeken schrijven

Niets houdt je tegen

Ik heb je lang beweend

tranen naar zee dragend

alle wolken geteld

ben stilletjes gebleven

de nachten gingen

Jouw schaduw blijft

Floreanne

Twijfelend ga ik

mee met het weer

Dat niet weet of het

zomer wil zijn

Misschien snakt het

naar de herfst

de tijd van rustig

kuieren in het bos

onder kleurrijke bomen

de zee van mist

en wild zoekend

naar veilige oorden

een droge rustplaats

voor de lange winter

Dan zie ik misschien

jou terug

Floreanne

Of ik besta in

de palm van Gods hand

Of ik er ben door

‘t toeval der natuur

Of ik als kind ben van

twee zot verliefden

Of mijn lot in

sterren staat geschreven

Het maakt niet uit

Ik ben wie ik ben

En zoek mijn weg in

het verrassende doolhof

van dit ondoorgrondelijke

leven!

Floreanne

Het blijft gesmoord verdriet

dat spint en wroet

en als een zijden web

over mijn hele wezen hangt

De wijze adviseurs ten spijt

hun raad en hulp vervliegen

als ether op geplaagde huid

Het volgt me telkens op

de schaduwen bij heldere hemel

zonder koude dronk die afleidt

of remedie die de last verdaagt

Geen wandeling in het bos

niet joggen aan een zonnig strand

geen fietstocht in de schaduw van de bomen

verjaagt het uitzicht op een lege vlek

Ook water spoelt niet weg

geen koele duik of zwemmend

tussen het wriemelend volkje

noch samen op terrasjes toeven

en luchtig keuvelen

over die beruchte koetjes
Wat ooit als hoop begon

verpot zich steeds

als onkruid voor de ziel

Dus rest er mij de slaap

de bleke nacht met stille dromen

als frisse bron van het andere verhaal

van de geheiligde illusie

Floreanne 

Ik glunder niet

naar diamanten

Jouw rijkdom

interesseert mij niet

Je moet voor mij

geen berg beklimmen

geen zeven opdrachten

en geen draak verslaan

Ik eis slechts

mogelijke zaken

dingen die mannen

kunnen verstaan

Je hoeft voor mij

geen prins te spelen

Ook klussen

krijg ik alleen gedaan

Maar zou ik

één ding mogen vragen

Het zou me verrassen

ik geef het toe

en mateloos plezieren

méér dan

alle schatten op aard

Praat een beetje met mij

Laat onze gedachten

samen varen en houd

mijn handen vast

terwijl ik

in je ogen kijk

Floreanne

Het is vandaag een illusie te hopen op droog weer en de kans op tijd voor verfwerk buiten. Dus zit ik achter mijn computer en schrijf wat voor me uit. Sinds gisterenavond ging het trouwens niet al te best meer. Mijn hersenen dirigeren mijn lichaam niet meer ad rem. Ik mors met de siliconen, vergeet een potje houtlijm goed te sluiten, laat natte verfborstels vallen in het zand, mistrap me op het laddertje,… als er iets mis kan gaan gaat het mis… “Geen twintig meer!” crasht het dan door mijn hoofd. Ben ik er nu al aan toe om zulke dagelijkse karweien uit te geven? Alweer een confrontatie die me ongemakkelijk in de buik valt. Angst en boosheid om de ouderdom die aankomt en waarvan ik me afvraag hoe ik die zal dragen. Ik weer me. Ik wil niet. Ik heb nog zoveel dat me te doen staat. Zal ik nu al mijn werk afbouwen? Of net niet toegeven aan het verzoek van die oude vriend die ongevraagd op visite komt.

Nog altijd is hij er die oude merel

die jaren geleden arriveerde in mijn tuin

De jonge vogel herkende ik uit de duizend

aan zijn doffe flanken met de sprietige witte veren

Hij nestelde zich jaar na jaar

in de haag aan het terras

De jonge durfal werd een vaste waarde

uren kon hij me plezieren met zijn gekke luchtdansen

Geboeid volgde ik zijn speelse capriolen over het gazon

en bleef gekluisterd aan het op en aan vliegen

aan dit unieke voorbeeld van beouderingslust

die zachte pluizen voor en voedselhapjes na

het broeden rusteloos aansleepte

Nu kijk ik naar de tamme huisvogel

die uit mijn handen eet

Dit is zijn tuin geworden

Ik ben maar een aangename bijkomstigheid

Daar zit hij ongegeneerd voor mijn keukendeur

en bedelt korstjes kaas en brood

Hij vraagt of hij mag binnenkomen

Hoe oud kan zo’n vogel worden?

Floreanne 

Ik laat gedwee

mijn tranen aan de zee

waar de schaduw

van mijn hart

zweemt naar iedere golf

Daar laat ik

gekoesterd door de wind

mijn herinneringen

aan de meeuwen

Ze mogen gieren

schreeuwend meenemen

alle weemoed

en verloren zoenen

Ik laat gedwee

mijn lachen spiegelen

in de diepte

van jouw ogen

die ik me verbeeld

donker en warm

Kijkend in jou naar mij

weet ik dat ze

zich daar ooit veilig

zullen wegbergen

Floreanne

Het weerzien

van de onmacht

mocht meer pijnloos zijn

De herkenning van

de figurant in elkaars leven

verbittert niet meer

Maar wranger ongezoet

als gember in de smaak

van lusten zoekt zij

nog steeds ongeremd

de rare hoop op jou

Het gestage werk

verplicht niet meer

maar leidt slechts af

naar schimmige beelden

voor de getrunte ziel

Dan kan de dag

weer stiller uitgaan

Zonder melig effect

waamt mijn hart

van onderen omhoog

zijn leed verteerd

in een verre droom

Floreanne

Ontiegelijk vroeg

schrikken kille zonnestralen

me terug naar de realiteit

Mijn hoofd gaat pijnlijk

ruw tekeer en wil

alweer antwoorden

op dezelfde oude vragen

Maar alle vogels zwijgen

Ze schuilen met beton

in de vleugels

tussen het gebladerte

van mijn morgentuin

Niets zingt of fluistert

Met zware benen

wandelt de dag

opnieuw mijn leven binnen

Bekende gedachten verdringen

zich voor droomloze slapen

Liefde is geen werkwoord
volgens mij
maar machteloos en

slechts verrast

een tomeloos

lijdend voorwerp

Floreanne