Koud!

Het zit dieper in me dan in het groen van bladeren

Het ploetert en roert aan mijn koude huid

Het loopt voluit door mij heen te palaveren

blinde woorden als smeulend vuur in het fornuis

Niets moet nog gezegd of gebeiteld worden

Stenen vervallen allengs in stoffig gruis

Ik verlangde en doolde in grijze luchten

Ik hoopte maar het groen werd snel bruin

Nu kijk ik nog naar de zon aan haar gele gewelf

Nu wacht ik nog maar niet op wensen van waarde

En praat ik onduidelijk een beetje in mezelf

dan dans ik zonder jou door mijn laatste huis

en koester het geschrijf waarin jij alweer verjaarde

Floreanne

Liefde

Het woord dat alles zou moeten dragen

Liefde

Het woord waar je niet mee knoeit

Liefde

Het grote, onduidelijke, ondraaglijke woord

Liefde

De hulde aan jou en mij

Liefde

Iets van ons en
Liefde

Blijf af, ga weg, loop door

Liefde

Ik weet het niet

Liefde

Omdat ik al zo lang aan je denk

Liefde

Al zo lang en nog steeds

Liefde

Onnoembaar er zijn

Liefde

Niets te maken met ‘ik hou van jou’

Liefde

Het onnozele verlangen

Liefde

Om jou op mijn sterfbed te zien

Liefde

Een loze kus in de nacht

Liefde

Nog even

Floreanne

Verrassend snel werd het weer Kerstmis en loopt het jaar ten einde. We zijn opnieuw blij het te kunnen meemaken en te mogen vieren. Het licht wendt, de dagen lengen. Dat voelt goed aan en verwarmt het hart. In die sfeer wens ik alle bezoekers aan mijn blog een hoopvol kerstgevoel, een grote portie nieuwe elan, een korf creatieve ideeën om het jaar 2009 vol te stoppen met vreugde, liefde en onverwachte positieve krachtbronnen.

Heel veel kerst- en nieuwjaarsgroetjes van

Floreanne

Soms bekruipt het me weer dat ik te moe ben voor enig geschrijf. Dan staart de wereld me aan als een ongestelde open vraag en vluchten de antwoorden in het achterland. Dan is het leeg en eenzaam bij het kijken naar de maan en de grijze lucht. Je voelt het komen. De drukte van de feesten en de aankondigingen bij de bakker en de slager. Ze zullen open zijn… maar je hebt nog geen plannen en de liefde is onbestaand, zo verweesd als de zomerse kusten…. de avond valt zwaar. De duiven wachten….tien opgehaalde schotbalken… nog niemand durft het te denken of het woord te benoemen…. Ver weg nog …. De lente

Floreanne 

Ik maak van mijn droogrek een plaatje

De T-shirts per kleur één na één

De sokken bijeen als een paartje

Een groot en een klein twee aan twee

Mijn schotels dat zijn schilderijen

Ik schik er de groenten apart

Ik leg ze per kleur en in rijen

Zo kook ik als was het popart

Mijn huishouden is een koud kunstje

‘k geniet en verwen me er mee

En vraagt iemand mij om een gunstje

Dan doe ik dat liever met twee

Floreanne

Een sniffende sneeuw ruist

tranend in splinters

op mijn zachte wang

Mijn hart ontmoet juist

in die zware luchten

egaal grijs en bang

de lome pijnen

Die blijven komen

op de roestige plekken

van mijn ziel venijnen

verdrietig als gekken

onafgebroken

Floreanne

Ik knutsel mij

een droom van rozen

en pluk de blaadjes

in mijn hoofd

Jij tekent mij

een veld vol bloemen

en kleurt het zonlicht

voor het dooft

De dag zucht zwart

mijn hart huilt temig

Zijn verdriet velt me

in de vlucht

Floreanne

Hele kleine hapjes

brood en koekjes op de mat

Hele kleine stapjes

door het gras en op het pad

Broertje zusje kom en zie

Mama papa kijk ook snel

‘k Zet mijn eerste stapjes drie!

Ben ik nu niet fel?

Floreanne

Stil en alleen kijk ik

naar de lichte sneeuw

De kale knotwilg staat

eenzaam wachtend op kou

Dan hunker ik naar

de geur van groen gras

de geelheid van

blinkende boterbloemen

En weet dat het vroeger was

Terwijl een duifje

komt en weer gaat

ben ik er en droom

een veld van korenbloemen

een blauwe zon die roept

om vers zweet

verhalen aan de stroom

Dan ruik ik jou en mij

in de zachte passie

van weleer en denk

Ik wil alleen maar

niet eenzaam zijn

Floreanne

Zo sluit zich deze dag

met de bewegende stoet

van luie legionairs

van slavendrijvers

en van lome ezels

die in hun duffe vacht

het slagveld traag verlaten

hun geld gaan tellen

loon voor de molen

die ze draaiend houden

De pendelaar

die niet meer lacht

is moe

Hij dut in en boert

Ruikend naar het zweet

van de voorbije dag

laat hij alles achter

en slaapt even

Straks sneert zijn vrouw

Hij vraagt wat ze gaan eten

Ik kijk en wacht

Ik zucht en lach

Ik denk aan jou

aan een kuise zoen even

vóór de nacht me omhelst

en ook ik alles vergeten mag

De laatste doet het licht uit

Floreanne

Je stroomt binnen

Als een waterval van woorden

Als een vol glas wijn van zinnen

Je roert aan mij

Als een nieuw zonnig landschap

Als een waanzinnig geluk

Je bent me na

Als een man een vrouw

Als een vrouw een man

Floreanne

De nacht komt

weer te snel

nu mijn ziel

nog wakker is

al vallen

mijn ogen toe

Laat me even

rustig waken

Ik ben van slapen

en leven te moe

De nieuwe dag

komt alras met

een te veel van

het gedoe
Laat me dus

nog even alleen

om te denken

aan jou

Floreanne

De oude boom

heelt van zijn wonden

kwetsuren groeien toe

De oude vrouw

huilt om haar zonden

van liefde is ze moe

Floreanne

Dan lach ik weer

als je me schrijft en zoent

Dan weet ik dat

je bij me bent en meer

We puzzelen de stukken

samen één voor één

het leven in kleuren

en brokken lief en leed

Dan lach ik weer

als je me belt en fluistert

dat je van me houdt

en zonder zien

ons toch samen weet

Floreanne

De pen die je me gaf

houdt bij het schrijven

mijn hand steeds vast

Ik koester ze genadig

bij elke letter

in elk gedicht

Warm gaat jouw adem

dan als liefdessluier

door mijn haren

Over mijn schouder

kijk je mee

in de verhalen

die komen en gaan

Ze blijven vloeiend

nachtzoenen

en vinden vrede in

jouw ijle woorden

en broze stem

die komt van ver

uit de andere wereld

en vertelt over de dood

Opnieuw herleven

de woorden van jou

Ik koester ze genadig

Floreanne

Het is de zee

die heen en weer

mijn golven leeft

Het is de tijd

die dag aan dag

mijn uren slijt

Het is een god

die telkens roept

vertrek sta op

Het blijft de liefde

die me levend

houdt en kust

Floreanne

Ik ben zo moe van leven
Ik ben het leven moe
dus vraag me niet te leven
geen leven lacht me toe
geef me een hand
geef me een voet
dan wandel ik door lanen
dan leef ik dagen door en toe
niets leidt, niets doet,
leeg is mijn gemoed
er is slechts idee
even maar
iets lief

Floreanne

Als een vloedgolf

energie stroomt ze

door mijn aderen

Als een wilde draak

wrikt ze in

mijn hersenpan

Als warme opwellingen

bruist ze op mijn huid

Als hete lucht

vloeit ze door mijn vingers

De passie die me

levend houdt

laat van zich

zo heftig horen

en boeit en briest

en knevelt en kluistert

mijn hart en ziel

Blijf!

Floreanne

Misschien ben jij

streng voor jezelf

en ik een doetje

Misschien is het goed

zo braaf te zijn

en wringt slechts

af en toe het leven

aan deze kant

Maar misschien

is het niet voor

elkeen zo lacherig

gemakkelijk en leuk

om gelukkig te zijn

en draven de spoken

door het levensveld

ongevraagd

Zeker is dat ze

wild tekeer gaan

elkaar het licht

in de ogen

niet gunnen

als ik toekijk

De te geselen katten

ontmoeten elkaar

telkens weer

aan deze zijde

De wolfsklemmen

en schietgeweren

ze zijn er

Ontkennen is dwaas

Is het makkelijker

gelukkig te zijn

als je dom bent

Of is oppervlakkig

zijn genoeg

Ik vroeg het me

gewoon even af

Floreanne