Bomen
De oude boom
heelt van zijn wonden
kwetsuren groeien toe
De oude vrouw
huilt om haar zonden
van liefde is ze moe
Floreanne
Dan
Dan lach ik weer
als je me schrijft en zoent
Dan weet ik dat
je bij me bent en meer
We puzzelen de stukken
samen één voor één
het leven in kleuren
en brokken lief en leed
Dan lach ik weer
als je me belt en fluistert
dat je van me houdt
en zonder zien
ons toch samen weet
Floreanne
Te ver om te zoenen
De pen die je me gaf
houdt bij het schrijven
mijn hand steeds vast
Ik koester ze genadig
bij elke letter
in elk gedicht
Warm gaat jouw adem
dan als liefdessluier
door mijn haren
Over mijn schouder
kijk je mee
in de verhalen
die komen en gaan
Ze blijven vloeiend
nachtzoenen
en vinden vrede in
jouw ijle woorden
en broze stem
die komt van ver
uit de andere wereld
en vertelt over de dood
Opnieuw herleven
de woorden van jou
Ik koester ze genadig
Floreanne
Het blijft de liefde
Het is de zee
die heen en weer
mijn golven leeft
Het is de tijd
die dag aan dag
mijn uren slijt
Het is een god
die telkens roept
vertrek sta op
Het blijft de liefde
die me levend
houdt en kust
Floreanne
moe even maar
Ik ben zo moe van leven
Ik ben het leven moe
dus vraag me niet te leven
geen leven lacht me toe
geef me een hand
geef me een voet
dan wandel ik door lanen
dan leef ik dagen door en toe
niets leidt, niets doet,
leeg is mijn gemoed
er is slechts idee
even maar
iets lief
Floreanne
Passie
Als een vloedgolf
energie stroomt ze
door mijn aderen
Als een wilde draak
wrikt ze in
mijn hersenpan
Als warme opwellingen
bruist ze op mijn huid
Als hete lucht
vloeit ze door mijn vingers
De passie die me
levend houdt
laat van zich
zo heftig horen
en boeit en briest
en knevelt en kluistert
mijn hart en ziel
Blijf!
Floreanne
Katten
Misschien ben jij
streng voor jezelf
en ik een doetje
Misschien is het goed
zo braaf te zijn
en wringt slechts
af en toe het leven
aan deze kant
Maar misschien
is het niet voor
elkeen zo lacherig
gemakkelijk en leuk
om gelukkig te zijn
en draven de spoken
door het levensveld
ongevraagd
Zeker is dat ze
wild tekeer gaan
elkaar het licht
in de ogen
niet gunnen
als ik toekijk
De te geselen katten
ontmoeten elkaar
telkens weer
aan deze zijde
De wolfsklemmen
en schietgeweren
ze zijn er
Ontkennen is dwaas
Is het makkelijker
gelukkig te zijn
als je dom bent
Of is oppervlakkig
zijn genoeg
Ik vroeg het me
gewoon even af
Floreanne
Magda
Magda ging
zonder wenen
zonder vloeken
verwacht
Kristien kwam
verrassend lief
kinderlijk open
vernieuwd
Magda ging
Kristien kwam
Het werk week en
dagen sloten
zorgeloos aan
Kristien kwam
onaangekondigd
Heimwee verging
schijnbaar snel
Kristien kwam
We speelden
en stoeiden
We lachten
hevig onbesuisd
Kristien kwam
lustig hectisch
koken eten gillen
in uren van genot
Magda ging
Intens geroerd
mis ik haar
nog steeds
Floreanne
Bestek
Kameraadschap
vriendschap
liefde
Wie vertelt me
over het verschil
Het blijven
menselijke invullingen
van onvolmaakte
beelden en
verhoopte banden
Dan mis ik alleen
de korte momenten
van ogenschijnlijke
verbondenheid
en daarbij passende
vreugde
een vork en een mes
Floreanne
Hersenspinsels
De dag dringt zich op
roert aan mijn dons en benen
er moet gewaakt
De zon wringt zich en
priemt door het gordijn
Zonder te zien weet ik
ze schijnt nog mistig door de wolken
Wat verlost me dan van heimwee
en melige tristesse de vie
nu de kleuren van de herfst
in bruin en rood de aarde verroesten
Dan zoek ik naar het land
van onbegane wegen
doorlopende paden
oneindige bronnen van rust
ontvluchte dagen van ooit
de vreugde van beelden
de warmte van jou
de stroming van alles
de geuren van gras en groen
Daar ligt het prentenkabinet
van wat had kunnen zijn
lustige tijden spelend
jong fris bloeiend
lachend wenend
zoenend
hersenspinsels
Floreanne
Even ...
Bij het ophangen van de was overkwam het me. De zon scheen, het gras was nat verzadigd en groener dan ooit rond deze tijd. De lucht was blauw, echt blauw, zoals zij deze zomer nog niet geweest was. Warmte doortrok me, niet een vrijblijvend zomers warm, maar een koele warmte die, met een trui aan, niet deugddoender kan voelen. En daarom misschien dacht ik aan God, aan iets als een onvoorwaardelijke zaligheid. En ik vroeg me af… vragen komen altijd snel het is sterker dan mezelf… Wat is dat een goddelijke ervaring? Hoe ontstaat het in onze hersenpan? Waar doet het zich voor. Ik kwam kort bij verlangen, hunkeren, dagdromen, een roes, bijna slapen, amnesie, licht comateus en hoopvol denken, een bijna ondraaglijk licht orgasme, … als een toestand voorbij de pijn, in de hoop op iets onbedaarlijk goeds, het genot ontdaan van verdriet, een bijna dood ervaring. En ik moest even wenen.
Floreanne
Niemand en het kind
En?
Natuurlijk kan ik
huppelend denken
bellen blazen
en blaadjes tellen
zonder de vrees
dat tranen
zullen kwellen
of mijn ziel wegsmelten
Het is nog mogelijk
een nietig kruidje
tussen stenen
te bewonderen
en te lachen
onbedaarlijk
schuddebuikend
lopend op mijn tenen
met het jolige kind
Maar slechts
tot diep in de nacht
de duffe steen weer op
het muffe deken ligt
en niemand wacht
Floreanne
Een boek?
Zo ben ik
doende
zwanger van een missie
Één seconde
zei ik ja!
en het was geschied
Nu draag ik
dag aan dag
de vreugde en
de verzwarende last
Ver aan de horizon
verzucht het eindpunt
De vrucht van ploeteren
en zwoegen
Mijn keuze
inderdaad
Maar toch
Het zal verlichten
als ik mijn kind
in de hand houd
P.S. Dan hoop ik samen met hem te kunnen lezen…
Floreanne
Stug
Het weegt in de lucht
een grijze steen op het juk
Het drukt op de vrucht
een doffe pijn in de rug
En het gras kijkt niet om
En de boom verzuurt stug
De poes besluipt de laatste mus
De dag bekruipt een trage zucht
Floreanne
Paralympics
Ik denk aan jou
bij zonsonder- en –opgang
Ik leef met jou
in gedachten en dromen
Ik koester jou
en herinner de dagen
van onmacht en relatie
de Paralympics van de liefde
Floreanne
Wilfried en Miet
Blijkbaar staat er geen leeftijd op trouwen met de liefde van je leven.
Waarom is het geen verrassing dat Miet en Wilfried nu in het huwelijksbootje stappen? Ik lees nochtans geen ‘Story’, geen ‘Privé’ of geen ‘Dag allemaal’ en toch lijkt het huwelijk tussen die twee iets evident met het gevoel van ‘eindelijk’! Waar hebben ze tot nu toe op gewacht? Spijtig van de voorbije vergissingen of moeilijke keuzes… of zijn het boeiende leerpaden geweest, … keuzes ingegeven door verkeerde motieven? Hoe loopt een leven, waarom en kan het toch soms een happy end krijgen? Ik hoop het voor Miet. Ze zag er erg ontspannen en gelukkig uit!
Meestal kiest het leven
het gangbare pad voor ons
Niet alles is maakbaar
Dan moet je berusten
Nochtans soms doet het raar
Dan heeft het iets
van een sprookje
Dan is er frivolité
spanning en pret
gelukkig zijn?
Er wordt een grens verlegd
en er is hoop nog meer
geloof en verlangen
naar een happy end
Floreanne
Zonder woorden
Ook zonder dat je
van het woord bent
kan je me spreken
Ook zonder dat je spreekt
kan je me bereiken
Ik hou van je
Ik hou van je
Maar de echo komt niet
zelfs niet tot jou
Het was kil en koud
in de gang van emoties
En de avond lengde
en sliep
Een pulletje licht
Een sprankeltje hoop
Stilte
Stilte
Ik sprak niet
Ook zonder woorden
kon je met me spreken
Floreanne
Piet Vroon
Alhoewel het niet bijzonder goed geschreven is, qua structuur (veel herhalingen) en idee-uitwerking (niet consequent chronologisch noch thematisch), heb ik de biografie van Piet Vroon door Vittorio Busato in no time verslonden. Al jaren zit deze psycholoog, vak- en tijdgenoot in de achtergrond van mijn gedachten. Na het lezen van zijn boek ‘Tranen van de krokodil’ en later ‘De ziel te lijf’ voelde ik intuïtief een sterke verbondenheid met wat hij schreef, met hem tussen de regels en met iets dat ik niet kon duiden. Pas onlangs kwam ik er achter dat er van deze bijzondere wetenschapper-schrijver een biografie is geschreven. Deze voedde de laatste dagen mijn nieuwsgierigheid naar de levensloop en persoonlijkheid van deze man. Ik ben het nog even aan het verwerken!
Je kwam als een rots, koppig en trots uit het as van de aarde. Als een rijpe vrucht werd je geperst door het mensenspel van eerzucht, macht en manipulatie. Uiteindelijk kwam je ondanks je spitse intelligentie gekwetst en verslagen uit de catacomben van jouw geschiedenis. Een macabere dood maakte een einde aan jouw gewroet met kennis en emoties, met wetenschap en leven. Je hebt de zoektocht naar inzicht opgegeven en de strijd om authentieke kennis moeten staken. Niemand is je tegemoet gekomen. Te pijnlijk, te herkenbaar? Zo hard is het, ook onder ‘psychologen’!
Floreanne
Zonne-energie
De vakantie is nu
definitief voorbij
Achter de rug zijn
opruim en grote kuis,
klussen en karweien
We klampen weer aan
werkknop op ‘on’
Klassement en inventaris,
planning en afspraken
we draven en bellen
De herfst is in zicht
Blaadjes verkleuren
Niesbuien vragen
om zakdoek en warmte
Jassen en truien
verlaten de kast
Wacht toch heel even
Ik ben aan ‘t verpoppen
kom zonne-energie tekort
en zit verlegen om
lustig spel en vermaak
grollen en grappen
Ik verlang intens naar
overstelpend licht
en innig gekoester
Floreanne
Hoe is het?
Er is die ene vraag die me direct opviel en die ik meeneem uit de uitvaartplechtigheid van erebisschop Paul Schruers… “Hoe zit het met jouw vreugde?” ... En ik probeer me zijn stem opnieuw te herinneren, zijn diepe timbre en zijn zachte toon, zijn warme woorden. Hij was in alle contacten steeds ‘aanwezig’, hier en nu, met een authentiek gevoel dat simpel uit de buik kwam, direct, eenvoudig, zonder afstandelijke eis tot protocol, vip-benadering of idolatrie. Neen, hij was echt, zonder franje of valse schijn, eenvoudig en tegelijk zo wijs, arm met de armen, kwetsbaar met de kwetsbaren. Voor hem paste geen hoogmoedige stijl die hij moest ophouden, geen claims tot onecht eerbetoon of wereldse verering. Ik hoop hem altijd opnieuw daar te zien zitten, in onze kathedraal, in alle sterkte en rust. Hij blijft voor mij steeds de warme bisschop met sandalen! “Hoe is het met mijn vreugde?” Een terechte vraag!
1 reactie op dit bericht
Bomen