Tijd
Zo suizelt de tijd
snel en vluchtig
doorheen de dagen
van nu en ze zijn
nauwelijks te vangen
De agenda is blank
en bepaalt niet meer
Alles wordt anders
Belangrijke dingen
staan stil
Onbelangrijke
treden naar voor
In mijn hoofd
moet ik feiten
herdenken
En ik baal
En ik wring
En ik weiger
Maar ik moet
terug aannemen
dat leven plots
kan veranderen
Was jij nu maar hier
Floreanne
Op de achtergrond
De morgen is er maar ik nog niet
Blauwe manen draaien om mijn hoofd
En nemen mijn dromen niet mee
Ze plagen mij als storm in de bomen
Ze jagen mij op al draaiend in bed
Dan spied ik zuchtend door mijn dichte ogen
Wrijf op het kussen van de lege plek
En mis de ochtenddauw in jouw gelaat
Ik tuur naar een leeg plafond
Traag komt mijn bloed weer op gang
De buren rukken aan de luiken
Een trein rijdt in de verte al langs
De dag roept me op en nodigt
Ik antwoord ik kom ik kom
Gelukkig herleeft dan de okeren zon
Zijn stralen verwarmen mijn zinnen
De stramme spieren sputteren
minder en minder tegen
Ze laten zich beheersen
stilaan maar zeker
En onbewust heel voorzichtig
zingt een nieuw lied in mij
en noem ik nog zacht
op de achtergrond
jouw naam jouw naam
Floreanne
Gips
Als plots alles lijkt mis te gaan
of iets toch meer dan een beetje
Dan weet je wel dat anderen
nog meer lijden dan jezelf
dat jouw pech relatief is
Maar toch wil je ietsepietsie getroost worden
Zomaar even omdat het pijn deed
het kind uithangen en vragen
Houd me even vast
Knuffel me een keer
Laat me even uithuilen in jouw armen
en wees gerust
dan ga ik wel weer
Floreanne
Beschroomd
Ja, ze zijn er weer de vogels,
in mijn tuin en in de wind
Wispelturig, ongedurig
vliegen ze beweeglijk
zo gezwind
doorheen de takken
kaal nog
heen en weer
Zij, roodborst, vink
en mus en lijster
merel, duif
en vlaamse gaai
Straks als verheugd
de knoppen breken
zal ook ik aan ‘t maaien gaan
Nu nog even hoop op lente
kriebels al, maar nog beschroomd
Als de zon mijn hart
welwillend zal verwarmen
is de zomer welgekomen
en luidt ze ‘t nieuwe
misschien in
Floreanne
Toekomst
We zijn slechts een schaduw
het verleden van vandaag
als het zwart-wit van kleuren
Dus doe het licht maar uit
en vul onze laatste glazen
Morgen is de toekomst niet meer
en alles zal zijn zonder ons
Dus lach en wees hier en nu
Want komen zal het toch
vrolijk, onbezonnen
als een vluchtig
onafgewerkt plan
een lege zon
in het lied van het heelal
Floreanne
Zoet
Heb jij ook
nood aan een zacht woordje
om je licht tegen aan te vleien
Verlang jij innig
naar een lief teken
een lenige poes die komt schurken
Kijk je begerig uit
naar een zoet geluid
om stil te worden en te fluisteren
Noem me dan
jouw naam misschien
en laat ons traag heen gaan
naar een warm begin
Floreanne
Xantia
Telkens hij vertrekt
ruist het door haar heen
Daar gaat hij!
De auto lijnt langs het venster
Nog even ziet ze een schaduw
de mooie kop
de neus
ontspannen ogen
De moeder houdt
haar hart voorzichtig vast
Komt hij wel veilig thuis
Straks?
En dan sterft ze weer
een kleine liefdesdood
Floreanne
Liefdeskrampen
Graag geef ik het toe
Ik was het en ook jij
blij verrast elkaar te zien
verwarmd door uitnodigende woorden
maar evenzeer bevroren in een kramp
om het taboe niet aan te raken
om niet te moeten zeggen ‘wat heb ik je gemist’
om niet opnieuw te tonen dat we liefhebben
om geen delicaat onderwerp aan te raken
om niet te huilen van verdriet
om geen onenigheid te zaaien
om niet verleid te zijn en te zoenen
om stil te blijven en in vrede
om toe te dekken met die ene mantel
om de heilige stilte te respecteren
om het kind in ons niet te kwellen
om de wonden niet open te rijten
om onszelf niet voor keuzes te plaatsen
om er zonder kleerscheuren vanaf te komen
om dat alles hebben we gezwegen
bleef het verhaal onuitgesproken
en hebben we het gehad over het weer
Floreanne
Denken of weten?
Het is een kwelgeest
die me telkens vraagt
Wat is de zin van het leven?
Als woorden sterven in mijn mond
en zinnen niet worden geschreven
Het is een pijn in het hart
Die me tergend plaagt
Waaruit nu put je liefde?
Als grijze lucht in regen valt
en de hoop al lang is vervlogen
Het is een valse god
die dan lachend wenkt
Domweg slechts lokt hij en prevelt
Valstrik voor een zuchtende ziel
die niets kinderlijks bedenken wil
Floreanne
Komen en gaan
Wat doe ik als je op mijn pad verschijnt
en stappend mij tegemoet zal komen
Wat wil ik dan als ik in jouw ogen zie
en jij vragend zoent naar me kijkt
alsof je mij ontmoet
Wat zeg ik als jij daar de vragen stelt
en wachtend op een antwoord reageert
Wat hoop ik dan als jouw armen mij raken
en lijfelijk mijn hart verkrampt
als verwarmde folie
Zal ik je aanspreken als een persoon
Als een ik kijkend in de spiegel
Of zal je het stof der aarde zijn
zwarte as restant van kool en gruis
Zal je levend zijn of verslagen
moe van doen en gaan
uitgeput van denken en dromen
Floreanne