zonder zus 2.00

bij het overlijden van mijn zus








Voorlopig definitief afscheid

Toen ik jouw gesloten ogen zag,
deed ik even ook de mijne dicht.
En het was je glimlach die ik zag
die laatste keer in 't nieuwjaarslicht.

Op je schaduw viel een zwarte vlek
van voorbije stille dagen
dat we leefden snel en gek
en mekaar te weinig zagen.

Ik zocht naar warmte in je handen,
maar je vingers waren dood en kil.
Wat had ik graag je vuur doen branden
iets gegeven van mijn levenswil.

Je leek gereed om op te staan
en te vragen waar de glazen zijn;
of gewoon weer aan het werk te gaan.
Je kon niets meer en dat deed pijn.

Troost en steun en heel veel sterkte
maakten 't afscheid toch wat minder hard.
Men wenste dat het voor ons werkte
en wat zou helpen bij de smart.

Leegte, dat is alles wat er blijft:
waar je kwam en waar je leefde.
Toch is er iets dat bovendrijft:
het ideaal waarnaar je streefde.




19/3/2010

In veilige haven

Je hebt me nooit een ding gegeven
dat ik voortaan koesteren kan.
Niets dat ik de rest van mijn leven
kan gebruiken in mijn eigen plan.

Je licht verblindde soms mijn ogen,
de bundels toonden ons de weg
naar havens die we vinden mogen,
zonder schipbreuk, zonder pech.

Op je toren die de zee begreep,
wenkten spiegels naar de horizon,
die ijdel als een verre escape
niets anders dan bezwijken kon.

Toen de ochtend dan je stralen at
en je aandacht haast vanzelf verdween,
is het water even opgespat.
Je zei niet veel en ging toen heen.






18/3/2010

A Dieu

De dagen korten met de jaren,
de uren smelten in de zon.
Minder stressen, langer staren,
beëindigen wat ooit begon.

De nacht beroof ik van haar uren
om te winnen wat ik weer verloor:
Minuten stervend naast de muren
verzongen door een kinderkoor.

Het labyrint van kaarsjes dooft.
Wie was het die het doel verplaatste?
Ben ik een dromer die gelooft:
Geen enkel afscheid is het laatste.






17/3/2010

De levensreis

Een wielerkoers door weer en wind,
waarvan niemand het parcours verklapt,
waarvan niemand de bedoeling snapt,
waaraan niemand tegelijk begint.

Een loopwedstrijd naar God weet waar.
Een dwaaltocht zonder lamp of kaart:
soms te voet, per motor of te paard,
langs bloemen, liedjes en kaviaar

Een benji -sprong zonder weg terug,
zonder valscherm of telescoop
met goede raad en heel veel hoop
tergend langzaam ofwel vliegensvlug.

Een ruimtereis zonder kapitein
op een stuurloos schip dat slagzij maakt
en onverwacht uit koers geraakt.
Maar nooit kent men de aankomstlijn...

　

16/3/2010

Epitaaf voor mijn zus

Ik moet aan jou denken
gans anders dan voorheen
en blijven bedenken:
Je liet ons plots alleen.

Ik kan je niet zoeken
want ik weet waar je bent
en ga je bezoeken
bij je graf daar in Gent.

Ik kom met je praten
al antwoord je niet meer.
Je hebt ons verlaten,
voorgoed nu, deze keer.

Je blijft op me wachten
aan de grens van de tijd
en doorleeft mijn gedachten
met vreugde en met spijt.

Je blijft in mij leven
en je drijft me vooruit
om verder te streven
tot ik mijn ogen sluit.

　15/3/2010

   als KSA-Jongknapenleider in 1966 te Zammel   (=F)




Jeugd

Het eerste dat ik bezat van waarde
was iets dat iedereen me benijdde:
de beste stuwkracht op deze aarde
die me langzaam voor een deel bevrijdde.

Iets dat veel van mijn kracht heeft opgeëist
en mijn tijd bezeten in bezit nam.
Ik zag het overal waar 'k heb gereisd,
geen plek waar ik ze niet eens tegenkwam.

De ene diamant slijpt de andere
en gaat er dan langzaam aan ten onder,
maar weigert hierdoor te veranderen,
want wat ben ik nog, als ik leef zonder?

Ik klamp me vast aan de vergane jeugd
en koester die door hieraan te denken
dat het fout zou zijn om met valse deugd
een and're zin in 't leven te schenken

 als dorpsdichter in 2007


15/3/2010

Mijmering

Hoor, een zwaluw tikt op de kalender
tot de bloesems van de foto vallen
en hun geuren vergeten worden.

Neem je snoeimes uit de koelkast
en warm het op in de zon
zodra je berouw verandert
In fierheid op je fouten.

Men beloofde je veel appelen
zonder zekerheid,
omdat je kalender misschien onvolledig is.




5/3/2010

S.O.S.

Een korte boodschap:

Even romantisch als ingrijpend

Kan het effect zijn.

Maar zelden van een gedicht.

Al is het nog zo romantisch

En nog zo ingrijpend.

Overtuiging

Ik overtuigde mijn geraamte
Zich in beweging te zetten
zodat de dag kon beginnen
in mijn aanwezigheid

Ik overtuigde al mijn spieren
Zich te rekken en te strekken
Zodat de dag kon beginnen
niet zonder bezigheid

Ik overtuigde mijn gedachten
Zich op jou te concentreren
Zodat de dag kon beginnen
Met veel gezelligheid

Ik overtuigde al mijn woorden
zich nog vaker te bezinnen
Zodat de dag kon beginnen
in lieve bedachtzaamheid

Geen lucht meer

Water doet me leven
denken, kijken, spreken
schrijven, dichten, streven
mijn geloften breken

Vuur dat moet verwarmen
branden, koken, huilen
Vuur kent geen erbarmen
voor vuur kan je niet schuilen

Aarde brengt ze samen
leven ondanks ijs en as
Lang vergeten namen
zoals de mijne was

Water deed me leven
denken, kijken, spreken
Schrijven, dichten, streven
mijn geloften breken

　

1/3/2010

De redding

Je ademt nog
zoals de zucht van de bries
doorheen de dadels boven ons hoofd,

Je opent je ogen
zoals het bodempje water
dat ik win uit de put na de zomer

Je grijpt mijn hand
zoals een kind dat wankelt
als het zijn eerste duin af durft

Je pinkt een traan weg
zoals die dag toen ik je zei
dat ik naar Afrika ging varen

Je kust mijn lippen
Zoals die zelfde avond
toen je me overtuigde te blijven

Je laat me rillen
zoals ik gehoopt had
toen je me deed verlangen naar meer.

26/2/2010

Adieu Atlantis

Vaarwel tempel van Poseidon
die mijn land heeft gestolen,
alsof zijn oceaan nog bodem miste

Vaarwel grafkelders van mijn vaderen
Die ons land hebben uitgebouwd
tot een paradijs van rust en vrede

Vaarwel welriekende weelderige markten
Die ons de hele wereld lieten proeven
en lieten wegzinken in een zoete roes

Vaarwel deinend dansende jeugd
Dromend van een eeuwige zomer
bezingend de glorie van de goden

Vaarwel kloppend hart van kennis
Die wijzen uit het oosten hebben gehaald
En hier in volle glorie openbloeide

Vaarwel heerlijk huisje van je dromen
Dat ik voor ons bouwde bij de beek
Maar nu bedreigd wordt door de wieren

Vaarwel o volk dat stopte met huilen
Bij wie de meeste angst verdronken is
Behalve wat nog doorheen onze vingers sijpelt

25/2/2010

Weg van Atlantis

De oevers kwijlen van de spartelende vissen
en de scheepsjongen ledigt zijn mand
voor de ogen van mijn avondzon.
Zij aarzelt zodra ze mijn adem voelt.

Een ruiter houdt halt en zijn rijdier briest
tot de zadeltas uitpuilt en de krijgsman knikt.
Een moeder met een baby wenkt de schipper.
Ze slaan de deur dicht van de hut.

Een koude wind snijdt naar het zuiden
en ik leg mijn mantel over haar schouders.
Ze volgt me aan boord wijl de oever schokt
en de branding het strand verzwelgt.

De koers ligt aan de loef en ik wend de steven.
Een laatste banier wuift ons uit
vooraleer een schuimvlok die bedekt,
zoals een goochelaar die een duif wegtovert　

24/2/2010　

Atlantis

En indien we nu eens vanavond
zouden gaan kijken op het strand
hoe de zon ondergaat over de Oceaan?

De zonnegod neemt afscheid
van horizon en vlammende wolken,
tot de heerser van de duisternis
zijn mantel spreidt over de deining,
de zeebries en het stuifzand.

In de duinen staat een schuilhut
waar ik je zal vertellen over de albatros,
tot je droomt van de dageraad.

Droog mijn tranen als de arme vogel
vergeefs zoekt neer te strijken
waar een draaikolk tergend stottert,
en ons hutje meesleurt in de kloof.

Als je dan met mij vanavond beleeft
wat we morgen kunnen missen,
zal de albatros een laatste maal
haar vleugels spreiden boven onze kus
om te verdwijnen aan de horizon.

23/2/2010　

zwart gat




Toekomst

Niets doen, niets zeggen, niets weten,
geen angst hebben om iets te vergeten.

Niets hebben, niets bewaren, niets wensen
geen afgunst kweken onder de mensen.

Niets willen, niets hopen, niets lezen
geen toekomst meer om te vrezen.

Niets denken, niets zien, niets geloven
geen god die je vrezen moet daar boven.

Niets eten, niets verliezen, niets spelen
geen dagenlang zich eindeloos vervelen

Niets aanvaarden en ook niets ontkennen
geen veranderingen om aan te wennen

Niets lenen, niets stelen, niets kiezen
geen bezittingen die je kan verliezen

Niets koesteren, niets verzorgen, niets beminnen,

geen geld om te verliezen of te winnen..
Niets maken, niets zijn, niets betekenen
geen vriend op wie je kan rekenen

Niets durven, niets loven, niets sturen
geen reden aanvaarden om te duren.

22/2/2010　

Iemand

Iemand die begrijpt eer je uitleg geeft
en lijdt alvorens je de pijn herkent,
die alle dingen mee met jou beleeft,
en innig liefde voelt voor wie je bent,

Iemand die helpt als je gevallen bent,
je verder drijft dan jij durft dromen,
die je moed geeft als je wordt gejend
ook als tegenslagen blijven komen

voor wie vriendschap vanzelfsprekend is
onverbreekbaar trouw en eindeloos
liefde geven blijft steeds even fris
en maakt geluk reëel en grenzeloos

Zo iemand vind je niet gewoon bij toeval
tijdens het wild genieten van een roes
feestend op de ritmes van een danshall
weg van saaie regels en taboes

Zo iemand groeit na jaren naar je toe
onopvallend lief met een weinig schroom.
Die word je ook in jaren lang niet moe
en dan beleef je echt je mooiste droom

19/2/2010

Niemand

Niemand snoeit de takken van mijn bomen,
muizen knagen aan mijn knutseldozen.
Dagenlang zal niemand hierheen komen
en geen mens bewondert nog mijn rozen.

Muziek van vroeger stopt verstikt in stof,
de films zijn rustig stroef en zoek geraakt.
Ze flitsten weg en klonken tergend dof:
geen mens hier die zich daar nog druk om maakt!

De plannen van mijn huis zijn muf vergeeld.
De schema's van mijn boeken zijn gewist.
Mijn poëzie is door anderen gerecycleerd,
Geen mens die al die oude spullen mist.

Plots is hier een nieuw verhaal begonnen
Waaiend in de wind doorheen mijn bomen.
Niemand weet wat ik hier heb gewonnen
en waarom ik hier ooit eens ben gekomen

De tijd bespot gevoelens en gedachten
De wilde wind die told' ermee in 't rond
Er rest geen pijn die je kan verzachten
ik lig hier zonder zorgen in de grond.

18/2/2010