Kosmos, een testament van corona

 79 jaar... op 24 mei

(Vijfde versie:)

De virusrap

Mij wil je nooit meer zien

ik ben de virus covid  19

Je bent al lang naar mij op zoek.

ge doet het in uw broek

als ge van mij weer hoort

en van wie ik weer vermoord

Nu denk ik: dat is prima

Want ik kom uit China.

Zoals alles hier te koop

Die brol is spotgoedkoop!

Ze vonden mij niet leuk

 ik breng wat meer dan jeuk.

Ze zegden dan: blijf in uw kot

De winkels gaan op slag op slot.

Toen trok ik maar op wereldreis

naar Madrid en naar Parijs

Naar Afrika en Amerika, zelfs in Braziel

en joeg het volk tot in 't in asiel


Meer levens gaan verloren

meer virussen worden geboren.

Het wordt een daverend succes

Zo reizen zonder vast adres.

Stoere Trump vond ons zwakke mietjes

En zong verder zijn flauwe liedjes.

Zelfs profs en specialisten

Zegden dat ze het beter wisten.

Gedaan met samen drinken en eten.

Onze reizen mogen we vergeten:

Mijn vriendjes van COD negentien

hebben die trucjes goed voorzien,

Wie over ons heeft gebluft of gezongen

krijgt ons bezoekje in hun longen,

Ze gaan dan zweten , hoesten, beven

en zelfs vechten voor hun leven.

Wij brengen miserie in Europa

en viseren elke oma of opa.

En blijven er nog mensen gezond,

Ze reizen met ons de wereld rond.

En als je denkt ons te kunnen verslaan

des te sterker zullen wij verdergaan.

We zitten op alles wat je handen raken

op alles wat jullie fabrieken maken.


Je geld, je vrienden, de dieren die je aait,

Het fruit en de groenten die je hebt gezaaid.

En telkens je hoest of gewoon moet niezen

Ben je de strijd tegen ons aan het verliezen.

Je onderschat wat je strijd tegen ons wel kost

Volgend jaar ben je van ons nog niet verlost.

Wij zien jullie nog veel te graag

En jullie zijn blind, te dom en traag.

Wij bezoeken  elke streek,

en laten niemand in de steek!

Durf nooit denken dat wij zijn verslagen

wij komen je de dood in jagen!

28/4/2020

Dagboek van Covid-19

Vrolijk reisde ik door mijn Chinees geboorteland.

Dat vonden de bewoners meer dan ambetant,

In Wuhan mocht er  niemand meer uit zijn kot,

het openbaar leven ging terstond op slot.

Mijn kindjes hebben zich prachtig vermenigvuldigd

en de overheid heeft zich verontschuldigd

bij de mensen die familieleden verloren

en onze verspreiding wilden verstoren.

Toen trokken we naar de Italiaanse bergen

om daar de skiërs te besmetten en te tergen.

Het werd voor ons een ongelofelijk succes

Want wij reisden maar rond zonder vast adres.

Stoere binken vonden ons ongevaarlijke mietjes

En ze zongen verder hun leuke liedjes.

Zelfs de dokters, professoren en specialisten

Zegden dat ze het wel allemaal beter wisten.

Mensen moesten vooral samen drinken en eten

Maar dat mogen ze nu al lang vergeten:

Mijn familieleden van COD negentien

Hebben al die trucjes zeer goed voorzien,

Al wie over ons heeft gesproken of gezongen

Krijgen ons bezoekje in hun longen,

Ze gaan dan zweten , hoesten en beven

Vaak zelfs vechten voor hun leven.

Ministers zeggen dat wij maar flauwe watjes zijn

En snel ondervinden ze wat voor pijn

En miserie wij brengen  in gans Europa

En heus niet alleen bij een oude oma of opa.

Nog vele miljoenen mensen zijn gezond,

Maar jullie reizen met ons de wereld rond.

En zo lang als je denkt ons te kunnen verslaan

Des te verder zullen wij dodend verdergaan.

We kleven aan alles wat je handen raken

Aan alles wat je bedrijven en  fabrieken maken,

Je geld, je vrienden, je dieren die je vol liefde aait,

Je fruit en groenten die je hebt gezaaid.

En telkens je hoest of gewoon moet niezen

Ben je de strijd tegen ons aan het verliezen.

Je kan niet schatten wat je strijd tegen ons wel kost

Want volgend jaar ben je van ons nog niet verlost.

Jullie zien ons gewoon nog  veel te graag

En handelt zo ongelooflijk dom en traag.

Wij komen naar elk land, naar elke streek,

en laten jullie nooit nog in de steek!

25/3/2020

Seriemoord

Tanske heeft haar laatste keer in de buis geblazen

want de zuurstof was niet langer voor de vrouw bestemd.

Davy wordt in de vrouw haar ververste bed gelegd

happend naar lucht en huilend van pijn.

Aan de deur staan Eline en Lukas vergeefs

te wachten op oma die ze niet meer mogen zien.

Davy ruikt naar bier van het klandestiene feest

zijn handen kleven van gemorste pinten en de shotjes

door zijn moedige trawanten met coke gekruid

die ze kochten in de avondparken van de dode stad.

Wanhopig buigen dokters zich over zijn lege blik

om zijn jonge domme leven virusloos te vrijwaren

terwijl anderen zijn slachtoffers gekwetst cremeren

maar Davy is de toekomst van ons vaderland!





22/3/2020

Geen vuur in de toren

Mijn schepen liggen doelloos in de haven

wachtend op bemanning die niet komen wil,

werkloos wiegend stervend, niet begraven

volgestouwd en toch verweesd en stil.

Geen vaartuig vindt de vaargeul via 't zoute sop,

de toren zeewaarts die de weg toont is gedoofd

geen bundel licht  zoekt nog de einder op

de toekomst heeft mijn einddoel weggeroofd.





De zeilen zijn verrimpeld en gereefd

de masten zingen stomme melodieën.

Mijn sterren hebben veel te hoog geleefd,

mijn stem die schreeuwde parodieën.





Het roer is vastgeroest en zit vol wieren,

het anker ligt eenzaam op het dek vergeten;

als iemand nu mijn tros zou willen vieren

heb ik me van mijn kwijte koers gekweten.



10/3/2020 

Opgravingen

Bij gebrek aan dromen

die ik in dit leven na mag jagen,

graaf ik in 't verleden

waar die dromen zijn gezaaid.

Bij gebrek aan levens

die ik niet kunnen kiezen heb

zoek ik de trofeeën

van 't geluk dat ik genieten mag.



Bij gebrek aan jaren

die trouw mijn plannen vergezellen

Raap ik blitse sprankels

gelijk gevallen bladeren in de herfst.

Bij gebrek aan wegen

die ik miste op mijn foute wegenkaart

stapte ik gewoon rechtdoor

in mijn heilig doolhof zonder bochten.

Bij gebrek aan tranen

die ik spaarde dank zij lieve mensen,

treur ik in 't geheim

als niemand nabij mij troosten kan.

 4/3/2020

Wolken (2)

Wilde witt' en grijze  wolken jagen,

soms nog zwarter dan mijn dagen,

ontelbaar als de parten van de tijd

naar de grenzen van de eeuwigheid.

Wolken, weelderig of vol weeë moed

doen wat elke dag mijn stemming doet:

ze voeden mijn ziel met herinneringen

die me laten treuren of vol hoop zingen.

Weer waaien wolken af en aan,

zelfs verscholen, blijven ze bestaan,

onverschillig of striemend met regen, 

zolang je leeft, houdt niemand ze tegen.

16/2/2020

Wolken

Lijk wolken wit of grijs

ver van hier maar toch op komst,

zo glijden de dagen van mijn leven

tot de laatste van de dagen nog ongeteld.

Wolken klein of groots

dreigend en toch onbereikbaar

of opwindender dan ooit vermoed

maar vluchtig en toch zelden onvergetelijk.

Wolken, snel of tergend traag

door spanning, zorgen of door angst

smachtend vurig of onzeker bevreesd

zoals elke ochtend dat ik een nieuwe dag begin.

14/2/2020

Wolken (2)

Wilde witt' en grijze  wolken jagen,

soms nog zwarter dan mijn dagen

ontelbaar als de parten van de tijd

naar de grenzen van de eeuwigheid.

Wolken, weelderig vof vol weeë moed

doen wat elke dag mijn stemming doet:

ze voeden mijn ziel met herinneringen

die me doen treuren of hoopvol zingen.

Weer waaien wolken af en aan,

zelden verscholen, ze blijven bestaan,

onverschillig of striemend met regen, 

zolang je leeft, houdt niemand ze tegen.

Eindeloos

Elke gisteren wordt voorafgegaan door de dag ervoor

en na elke morgen komt de dag erna.

Elke stap vooruit vraagt naar een stapje verder

want andersom gaat het achteruit.

Maar dit geldt voor elke dimensie, 

zijwaarts zowel als op en neer.

Eindeloos en onbeperkt, zonder grenzen,

minder grenzen dan die van computers en verstand.

Begrensd en bekrompen zijn alleen karakter en illusie,

ziekelijke trots en verwaande zelfoverschatting,

zo menselijk als de ziekte, de lust en de dood.

Even grenzeloos en onbeperkt

als tijd, ruimte en ware liefde

is niets

of het is God.


16/01/2020

Zaterdag

Janus keek op vrijdag naar de naaste dag

en vrijde Freya op

want hij zat gekneld

tussen dubbel geweld

van Donar en Saturnus.

Janus knikte vergenoegd

en haalde tegelijk

de kin weer stug omhoog

onzeker over wat komen zou

en gerustgesteld

dat het onweer elders heen toe vloog.



4/1/2020

Dag twee    (2   1    2020 )

O wee dag twee

voortaan geen één

dag één meer in maand één

Ik voel me zo alleen

Rijmen in stramien

op twintig negentien

kan niet op twintig twintig behalve dubbel twee nul

maar dan wordt dit poëtische trash en gelul,

de wensen zijn vergeten

verteerd samen met te veel eten

de voornemens gestikt

hebben ons hier andermaal verslikt,

en in plaats van ons dit jaar te engageren

laten we ons 366-voud gewoon deprimeren.




2/1/2020

Van oud naar nieuw

Het nieuwe jaar wordt al oud

zoals het oude ooit nieuw is geweest,

alle oude jaren, ooit nieuw, blijven oud

terwijl de nieuwe het worden.

Jaren, mensen, liefdes, vrienden, zorgen

gaan voorbij en worden oud

zodra ze niet nieuw meer zijn.

Ik voel opnieuw

hoe ik oud word

en ben.

1/1/2020

Frankies Kerstwensen t.g.v. Nieuwjaar desalniettemin...

Wij bezochten enkele dagen geleden de bedevaartplaats Rocamadour, nabij Brive in Frankrijk. Een kruisweg in 14 staties de bergflank omhoog, naar de plaats waar ooit een kluizenaar huisde. Bedevaarders naar Compostella houden er halt.

Maar ook hier heeft de commercie toegeslagen: ontelbare restaurants, shops...

Nauwelijks aandacht van de meeste toeristen voor de Kruisweg, het sportieve en toeristische aspect heeft de bovenhand.

Rocamadour

Hier leiden de trappen niet naar Golgotha,

wel weg van geldautomaten in de muur,

andere flanerend langs de shops en menu’s.

Hier vermijd je de staties van de kruisweg

als je vier grote munten offert

voor de elektrische lift.

Hier loopt men driewerf de val van Jezus voorbij,

zuchtend omdat men zelf rechtop wil blijven

voor de sport en niet voor de Heer.

Hier hangen de rotsen boven ons hoofd,

steunend de kerk

steunend het kasteel nog hoger,

Ja nog hoger,

steunend en vermoeid, alles blijft op de plek

zoals de Schepper het wou toen Hij bedacht;

Mensen blijf veilig bij Mij,

kom naderbij,

Maar hoed u voor de zwaartekracht!

8/5/2019

In en uit en geen in meer

Ik houd mijn adem in

als het huis van God brandt in Parijs,

de kinderen weer bidden tot de zon,

procenten tellen voorrang krijgt,

mecenassen niet anoniem willen zijn,

de klokken luiden voor lieden

die hun ziel verkochten aan de nacht,

de tulpen het niet langer uithouden

en geen ijsheiligen meer kennen,

de kranten geen nieuws meer brengen

en alleen nieuwe tendenzen promoten,

omdat de plichten van de Heer

geen geld maar last betekenen,

en dan luiden de klokken

dan brandt het vuur,

dan drogen de tranen,

wordt het geld geteld,

dan is de as verspreid,

dan komt de wind

van  de foute kant,

en ik adem nog éénmaal

uit.

20/04/2019

Voor elke lezer (es)

Jammer dat veel mensen aan zelfoverschatting lijden.

Pas als ze het einde voelen naderen, beseffen ze hoe beperkt, eindig en onvolmaakt ze zijn.

De wetenschap corrigeert zichzelf voortdurend, en is dus nooit 100% betrouwbaar.

Terug naar wat ik vertrouw.

Terug heen en weer





Welke ogen moet ik hebben om U te aanschouwen,

als zelfs het dagelijks zonlicht mij al snel verblindt,

als de hoogste bergen hier niet eeuwig blijven staan,

als alles wat wij maken uiteindelijk moet vergaan,

als de mensen, dingen, dieren die ik ken rondom mij

blijven herhalen: wij en jij, alles gaat allemaal voorbij.




Geef mij oren die Uw stem blijven onderkennen

in het gedaver van de wereld die het geworden is,

met het perpetuum mobile dat geen moment kalmeert

en de stilte tot iets buitenaards heeft gereduceerd;

met de blijde zang van vogels is het haast gedaan

als de daver van stormen het hebben verslaan.




Waar is de geur van wierook heen gevlucht

en de ijle smaak van levend zondagsbrood?

Ik blijf maar zoeken in de vale ochtendsmog,

in de overvloed van hevig commercieel bedrog

ik word wanhopig in de oude kerken zonder kruis

en zoek een toevlucht, maar ik vind geen huis.




In dit leven blind en doof voor wat wordt gevraagd,

omdat carpe diem mijn gemakzucht vrolijk maakt

zucht ik hoopvol zoekend met verlamde kracht

in het besef dat u er eeuwig bent met al uw macht

leg ik mijn ijdelheid en mijn zwakte voor me neer,

neem afscheid van mezelf en groet de Heer.





27/3/2019

Soms vraagt een mens zich wel af:
Waarom ik wel en de anderen niet?

(in plaats van: waarom altijd ik?)

.
Vergelijkbaar met het bezoek van een roofdier aan een kippenhok.



Weer op stok

Mijn zussen hebben het niet overleefd

op enkele gezonde kwieke dames na;

samen hadden we 't voortbestaan nagestreefd

en met hen ben ik blij dat ik nog besta.


Het was een winderige donkere nacht

vol van koude tocht en nog meer regen,

dat we zijn bezoek niet hadden verwacht,

want daar zijn we eensgezind allen tegen.

De schim kwam nader zonder geluid,

de schaduw schoof doorheen de duisternis;

twee ogen kozen de slachtoffers uit

volgens de traditie van de wildernis.


Twee rijen tanden in het maanlicht wit

hapten links en rechts in 't wilde weg;

er droop al maar meer bloed van dat gebit

als er eentje te dichtbij was, had die pech.


Veren dwarrelden rond de kop van de wolf.

Alleen ik was daar perplex alleen gebleven,

als een mens gespaard door de kankergolf

bleef ik verbaasd in leven. Nog even.


18/3/2019