Terminus

Omnibus en tussenin

elke plek een kans voor nieuw begin

rechtdoor op het spoor

achteraan of naar voor

je medereizigers en medepassagiers

sommigen zijn avonturiers of renteniers

ex-bankiers en brancardiers

kruideniers en aspirant-douaniers

beroemde beiaardiers

gekwetste tuiniers en verlaten hoteliers

dorstige herbergiers

of haveloze aalmoezeniers

op de trein gestapt met pompiers 

en winkeliers op rust

geboren en gekust

in diepe slaap gesust

met frisse airhostessen

zieke dokteressen, oude danseressen,

lieve zondaressen, zure meesteressen,

leraressen lijk wegwerpflessen

zonder remming of bestemming,

geen eindstation,  geen blijven aan de kust.

Leven is reizen met de trein 

zonder kaartje of abonnement

waarvan je begin noch einde kent.

Regels rijmen rechtuit en soms opzij,

zolang je leeft, hoor je erbij.

Verzen binden de woorden aan elkaar,

Liefde, vrede,  oorlog scheiden zonneklaar

tot de rails je pletten onder stalen wielen

die alles wat leeft verdraaien en vernielen.


7/10/2025

Wenduine

In de verte kraait de haan

in het centrum draait een kraan

twee bouwlagen, misschien drie

als ik de hemel maar zie.


De zeewind houdt me tegen

en weerhoudt de verse regen,

de drukte heeft het veel te druk

gelaten dragen we dit zware juk.


ik veradem even op de dijk

en voel me onverklaarbaar rijk.

Genietend van dat beetje rust

dat mij bindt aan onze kust.



9/7/2025
 

Vergeten te leven

Ik herinner me niet wie je bent

wat je hier doet

waarom je me aanstaart

hoe je me kent

waar je vandaan komt

waarheen je gaat

welke kant je heen wilt,

en wat je in die spiegel doet...

al ken ik dat beeld van vroeger

maar ik vergeet het allemaal

al is het een troost als zelfs mijn spiegelbeeld 

kan vergeten, want zo lang ik kan vergeten

ben ik zeker dat ik leef.


14/3/2025

Aftertrump

Nadat ook de rook bevroren naar beneden stortte

en de zon van schaamte oprees in het noorden

onderweg ontdubbeld als een laatste gezonde cel

die zich deelt in identieke entiteiten,

stijgen de wespen op zoek naar koelte

omhoog naar een verdwaalde ouderwetse drone

doelloos op zoek naar meer instructies

die decennia geleden zijn verdwenen 

in een melkweg vol gebroken zwarte gaten.

De Eiffeltoren alleen blijft overeind in de stofferige tuin

waar de oceaan alleen rottende wieren achterliet,

beurtelings geroosterd en ademloos gestikt,

en niemand kan nog stamelen:

Souveniertje uit Parijs.



8/3/2025

Driekoningen 2025

(Waarom wil ik weten waarom)

Is het nog ver

Duurt het nog lang

Wanneer komt papa

Waar is mama

Wat eten we

Wie belt er aan de deur

Is dat mijn telefoon

Waarom moet dat rijmen

Waar zijn de vraagtekens

Zijn er echt zo al veel te veel

Is het leven lang als je jong bent

is het leven voorbij als je zucht

Klaag je dan alleen zonder reden

of oefen je tegen wanneer klagen echt redenen heeft?

Lap, waarom staat er een krul achter vorige lijn

of was een punt niet complex genoeg

En duurt het nog lang

en wanneer komt mijn engel mij vertellen

dat het afscheid nakend is

en de klok... waar hangt die?

Waarom luidt de klok nog niet?

Wie krijgt van mij de laatste zoen?

Komen er nog herders

en hebben ze schapen mee

of zijn er echt geen wijzen meer

die in het verblindend jachtig daglicht

de ster volgen zonder ze te zien?

5/1/2025

Het startschot

Bezig met spelen 

terwijl werken de regel was,

Bezig met lezen 

terwijl slapen de regel was

Bezig met blokken

terwijl de zon en de maan nog schenen

maar de regenbuien naderden

Bezig met loslaten

terwijl ik  overal gebonden was.

en de kansen langzaam smolten

Bezig met bouwen

terwijl de muren talrijker werden

en de horizon verder weg.

Bezig met groeien

terwijl de bloemen verwelkten

en de regenboog in staking ging.

Bezig met bellen

aan gesloten deuren

Bezig met bloggen

terwijl 'Blokken' begint

en de inspiratie stokt.


Bezig met piekeren

terwijl het leven doorgaat

maar ik het startschot gemist heb.




16/12/2024

Vooruit (2de versie)

+ epiloog

Een moeder blijft moeder voor het leven

alleen de blaadjes van kalenders verdwijnen

in het duister van voorbije feiten en sferen.

ze krijgt minder dan ze ooit kon geven

zoals aandacht aan verdriet en pijnen

die de blijheid bannen uit ons leven.



Een moeder spreekt in zacht gefluister

over zorgen die haar nachten storen

maar haar vermoeidheid verjagen

hopend dat toch iemand luistert

vanuit de zelfgenoegzaam trotse toren

opgericht als antwoord op haar vragen.


Als de jaren vastberaden beginnen te wegen
als het evenwicht en de aandacht verzwakken,
als haar woorden geen wet meer blijven zijn,
als haar goedheid ervaren wordt als een zegen
als slechts het verste verleden nog blijft plakken
als souvenirs de enige remedie blijken tegen pijn

Dan lijkt vandaag weer lastiger dan voorbije dagen

dan is bewegen als een laatste stap naar voren zetten

dan is elk woord een herhaling van gesprekken van toen

dan is ja een antwoord en neen een vermoeide vlucht

dan is een glimlach iets als wat meer aandacht vragen

dan zijn oude gewoontes belangrijker dan wetten

dan is er echte liefde en warmte in elke zoen

dan is een stap achteruit snel sterven zonder zucht.


EPILOOG

Mijn laatste vraag

was

Mama zet een stapje achteruit.

Hoe dwaas na al die jaren

was ik, 

niet beseffend dat moeders

leven

zolang ze vooruit kunnen.



9/12/2024

'There 's a crack in everything, that's how the light gets in' (Leonard Cohen)

Vrijheid

Zonder moeder, zonder vader, zonder broers of zussen

zonder mensen die je dwingen hen te kussen,

zonder vrienden, zonder collega's, zonder bazen,

zonder plichten, die zijn voor eeuwig afgeblazen.







Zonder afspraken, zonder dates of rendez-vous,

zonder lief, zonder partner en dat geijkt gedoe,

zonder regels, zonder wet en zeker zonder God,

zonder traditie en zonder wat de lust beknot.







Zonder warmte, zonder spot en zonder humor

zonder ziekte, zonder hulp en zonder tumor

zonder schulden, zonder honger of facturen

zonder momenten die eeuwig mogen blijven duren.


14/8/2024

Requiem voor deze eeuw

De hitte van mijn warme zon verbleekt door het stoten van de wind

van de dame voor de spiegel die haar beeld en geur en blik bemint.

Er zitten korsten op het koren en een sprinkhaan op mijn scherm,

er is geen wolkje, geen hemelblauw, geen traan in het gekerm.

Wat was het heerlijk, het zien van broertjes op mama's schoot,

we hadden schrik van duivels, dieven, auto's en van 't eerste bloot.

De kettingen zijn losgemaakt en het verkeer is alomtegenwoordig

de nieuwe goden zijn als  straffers, eisers en despoten samenhorig.

Ach kind, geen afgunst voel ik in mijn diep gescalpeld warme hart,

geen valse dronken vrolijkheid, alleen gestadig groeiende smart

Groei op in de liefde die door de spleten van de ramen sijpelt

ik wens dat je al die indoctrinatie negeert en meestal spijbelt.

11/8/2024

Sorry dat het aanbod op mijn blogs zo mager of niet bestaande is.

Op 18 januari onderging ik een openhartoperatie voor 2 overbruggingen , een ablatie en de  reparatie van 2 hartkleppen.

De revalidatie neemt nog enkele maaanden in beslag.

Ondertussen is het peil van de creativiteit en de activiteit serieus gezakt.

Er komt wel eens een nieuwe lente!

Groetjes aan mijn trouwe  volg(st)ers!!!

Intermezzo

Op 18 januari onderging ik een open hartoperatie.

Nu pas, een maand later, ben ik opnieuw achter mijn pc gekropen om mijn lezers hiervan op de hoogte te brengen.

 Ik hoop binnenkort weer te kunnen bloggen zoals voorheen.

Dank voor uw bezoekje!

Lieve groetjes van Roland  (Frankie)

Hoeken

In het bos vind je geen hoeken

geen kubus en geen vierkant,

Hoeken vind j' alleen in boeken

in steden en in huizen.

In de stad zijn wilde wielen rond

net als borden van dwang en verbod

en ballen van de voetbalbond

of knabbels van de burgergod.

Ik zie kringen in 't gestoorde water

van de plassen en de vijvers,

de zon, de cirkels in de krater

alle zijn het ware blijvers.




Wat rond is blijft nergens hangen

wat scherp is raakt vaak immobiel

en doet me naar het bos verlangen

met mijn hart en een ronde ziel.

12/11/2023

Op 8 september overleed mijn moeder, 101 jaar oud

Afscheid zonder woorden

Je wachtte tot ik even uit de kamer was

waar je rustte na meer dan honderd jaren

Toen bleek dat je werkelijk zonder adem was

om die voor de hemel op te sparen.

Je ogen staarden naar de verste verte

en uit je handen vloeide 't laatste leven

waar bleef dat lieve zorgen en dat alerte

de bekommernis en dat eeuwig geven?

Ik was de eerste aan wie je het leven gaf

en de laatste die dat van jou mocht delen,

Met jou ging ik nog mee naar je graf

met alleen wat voorbij is om nog te strelen.

7/10/2023

Na meer dan 101 jaar is mijn moeder op 8 september 2023 overleden.

Ik was alleen met haar.

Na slecht nieuws van de cardioloog kom ik er nog met moeite bovenop.

Gelukkig is mijn vrouwtje aan mijn zij...

Activiteit na 15 jaar poëzie:

Op een laag pitje

veel lezers

veel onder hen zijn er niet meer

treurig en bedroefd

zoals veel van mijn laatste werk

DANK voor het komen lezen

Ik ben bezig alles te printen wat op dit blog staat,

nu ik nog kan

nu het er nog staat

Druk, ik dank jullie allemaal

hier en ver daar boven

Een vlieg komt in een auto terecht, enkan zich pas bevrijden na een lange autorit.

Ik voel me soms zoals die vlieg.



Niet in Gent

Ontworteld en ontvoerd, gevlucht en gans ontheemd

alles rondom mij is ongezien, zo spoorloos en zo vreemd,

In mijn omgeving lijkt alles en elk wezen verdwenen en voorbij,

mijn ganse leven is verdampt in mist en draadloze brij.

ik raakte het spoor bijster, ik stapte op de tram in Gent

Maar hier is niets of niemand die mij ziet of kent.

Hoger raak ik niet, er spuit een gifwolk uit een fles,

Ik val omlaag, bewegingloos, ik herken het, dit bordes.




25/6/2023

Elke morgen







Gisteren was vandaag nog morgen

onverkend qua vreugd en zorgen,

's Ochtends dank ik God voor de dag

dat ik van zijn Schepping genieten mag.






Vandaag kies ik zelf wat ik ga doen

dacht ik vroeger, dat zei ik toen

Toen ik nog mijn weg moest kiezen

zonder de richting te verliezen.






Morgen komt, ik ben alweer zo traag

dan zeg ik gisteren tegen vandaag,

dan luidt de klok en klingt de bel

Mijn dagen vliegen veel te snel. 

23/32023

Zandloper

Ik loop al jaren door het zand 

door de straten, huizen, bossen zonder strand

en mijn stappen laten sporen

die verdwijnen, na een dag zijn ze verloren..



Mijn schoenen zitten vol met zand

droge korrels, hard en vluchtig in zon en wind

soms waardevol en irritant 

verwaaid door storm, geliefd door een kind.


Ik koester de brokjes in mijn hand

tot het vocht verdampt en weer verdwijnt

zand zo mul als mijn verstand

dat kwijnt als de stalen zon verschijnt.





De vorm verdwijnt snel in het zand

dat kruimelt, en de kunstenaar vergeten doet.

Niets raakt afgewerkt in het zand

dat sneller wegtikt dan een chronometer moet.

Niets kan je bewaren in het zand 

want het kent geen einde noch begin.

Ik blijf maar lopen in het zand

en fluister dat ik het vergeefs bemin.

21/3/2023