Categorie: droom, realiteit en conflict

Nog altijd onaf...

Deze wereld verlaten is geen straf,

wel te weten

met volle verstand:

mijn begonnen werk is nog lang niet af.




Ik wou niet naar roem en erkenning schooien,

wel te weten

met volle verstand:

er valt nog zo veel om later te voltooien.




Ik strooi geen paarlen, en open geen horizon,

maar ik weet

met al mijn verstand

dat ik meer gegeven heb dan ik bieden kon.





Ik besef het: mensen die lezen zijn geen zwijnen

en ik weet:

met al hun verstand

kunnen ze mij niet beletten voor altijd te verdwijnen.







8/8/2026

Stick tegen plagiaat.

Klim omhoog langs de ladder van mijn rimpels

die mijn voorhoofd talrijk hebben ingepalmd,

Verwijder de confetti, de slingers en de wimpels,

en zie of het ontvangstcomité wat is verkalmd.



Boor een gaatje doorheen de huid en schedel

tot waar mijn geheugen schreiend zit te rentenieren

speel tijdloze melodietjes op je antieke vedel

en speur naar iets bruikbaars doorheen de kieren.

Misschien kan ik er nog eerlang iets mee beginnen

waar mijn kinderen eventueel nog acht op slaan.

Wie weet kunnen zij er tijd en geld mee winnen,

en zoniet, wellicht werd dat door anderen gedaan.




2 /5/2026

Verzoek

Lieve God, gun mij nog duizend dagen.

Wat wil ik anders aan U vragen,

behalve kansen om nog af te werken

eer ik rust in een zee van zerken.



Een boek met splitsende verhalen

die men toch niet zal vertalen

over keuzes die men ooit kon kiezen

en de kansen tegelijk verliezen.



Niemand kan me nog belonen

voor dingen, mensen die 'k  kan tonen,

die bestaan omdat ik zonder blozen

in hun voordeel heb gekozen..



Overal laat ik mijn sporen

sinds de dag dat ik ben geboren,

en ik verzeker u gewis

dat dit voor elk van ons zo is.



Dus Heer, neem mijn pijn en klachten,

hou mij in al uw gedachten

schenk mij nog eens duizend dagen

help mij om uw werk te dragen.

27/04/2026

Opeens wel, jaren later

In die zandbak op de camping van Toulouse,

in de winkelkar van de supermarkt in  Béziers,

op de Gentse Koornmarkt op de hoek naast de bar,

en zwemmend met je kindjes en je nieuwe vriend:

zoveel plaatsen waar ik jou niet zag, maar jij mij wel.

Je haren gestreeld door de wind van het open raam

aan het stuur van die rode sportkar heel alleen

zag ik opeens wel toen je mij inhaalde bij Cluny

ik gaf gas en kwam gevaarlijk snel en dicht bij jou

en rook je parfum toen ik naast je reed, dacht ik

omdat je lachte in de spiegel van mijn Ford Coupé.

Opnieuw schaterde je toen je weer voor me reed

en ik herkende je van toen ik niet besefte dat je er was.

Aan de rotonde draaide ik twee keer door, weg van jou

en toen ik je plots terugzag, reed ik je veel te snel voorbij

want de koffers die je sleurde waren vergeefse dromen

toen de bestuurder van de besteldienst claxonneerde.




27/12/2025

Aftertrump

Nadat ook de rook bevroren naar beneden stortte

en de zon van schaamte oprees in het noorden

onderweg ontdubbeld als een laatste gezonde cel

die zich deelt in identieke entiteiten,

stijgen de wespen op zoek naar koelte

omhoog naar een verdwaalde ouderwetse drone

doelloos op zoek naar meer instructies

die decennia geleden zijn verdwenen 

in een melkweg vol gebroken zwarte gaten.

De Eiffeltoren alleen blijft overeind in de stofferige tuin

waar de oceaan alleen rottende wieren achterliet,

beurtelings geroosterd en ademloos gestikt,

en niemand kan nog stamelen:

Souveniertje uit Parijs.



8/3/2025

Kon je maar


Genieten van de adem van de bloemen

Proeven van de honing

Drinken van gemorste cavadruppels

Verzwonden in de assen van je passies.

Tranen blussen nooit de spijt

En bitterheid draait de wijzers van de klok

Nooit in de richting die de zon

In het diepste Zuiden volgt.

Kon je maar

Het genot van vroeger dempen

Met de pijn van morgen

En kon je dan maar dromen van de sterren

Die je nooit bereiken zal




13/3/2022 publicatie op sennet

30/9/2021 realisatie

Voor buurvrouw Nathalie, airhostess bij Brussels Airlines



Vlucht

Straks vlucht ik heel ver weg van mijn huis

mijn sleur, familie, al mijn goede vrienden,

van zowel mijn souvenirs als het feestgedruis,

en flitst de vraag waartoe ze ook weer dienden.




Ver weg van de schaduw van mijn regenboog

verdwijnt het eeuwig draaien van veel wielen

verschijnt een lichte blauwe koepel hemelhoog

die mij verzoekt om vol ontzag te knielen.




Boven de kwijnende wouden en zieke zeeën

de smeltende bergen, de groei van woestijnen

de stikkende doolhof van stervende steden

wil ik dit bewust uit mijn hoofd doen verdwijnen.



En dan droom ik in de roes van vlucht zoveel

dat men de wereld van hierboven zou willen zien

en samen onderweg is naar een leefbaar juweel

en ooit veilig kan landen, heel misschien. 

9/11/2021

Waarom (ik niet?)

Waarom heb je mij niet geschreven

toen je me doorleefd had en ik je ontroerde,

aangrijpend als de aanval van een tijger

klauwend naar je handen en je hart?

Waarom heb je me niet getekend,

geschilderd of gekneed, gevormd en gelost,

 toen de regen vers in je vingers trilde

alsof je ziel tot ontploffing kwam?

Waarom  heb je me niet gezongen,

verkondigd, verspreid en uitgebazuind,

impulsief als een verwaande tiener

schreeuwend zonder te luisteren?

Waarom heb je me verwaarloosd

en ben je gevlucht naar het park van pret

waar je werkte voor de keizer van Wall Street

terwijl in mijn huis de kaarsen doven?



23/7/2020

Als een duif

Te trots en toch onzeker,

vol twijfels en los van de aarde,

te hoog en nochtans vol vrees

Angstig en overmoedig zoekend naar het licht

dat overvloedig tsunamigewijs verstikt

maar van de verkeerde orde.

Verlamd en moedeloos

snakkend naar de vergeten routes,

vleugellam hunkerend naar een horizon

ongrijpbaar als de dag van gisteren,

kiezend tussen hoop en onzekerheid

alsof een risico fataal moet zijn.

Te trots om toe te  geven

Uitziend op de rotonde zonder einde

Vol minachting voor alle dilemma’s

negeer ik elke afslag en stijg ik op

in het besef dat ik alleen zal blijven

en  zonder controle zal landen.

13/7/2020