Bal

Synchroon met immobiliteit

met afwezigheid van knaapjes

van wie ik oneindig veel houd,

ligt er een bal in mijn tuin.

Niemand wil hem

niemand zoekt hem

niemand mist hem:

hij wacht verlaten.

Synchroon met de stilte

met de regen die dreigt

met de wind die stijgt

met de immobiliteit

met de zon die wacht

de schoolbel die verlost

het gejuich en de knuffel

houdt de bal zijn adem in

23-10-2016 om 00:00 geschreven door Frankie

Waakzaam

Gerustgesteld maar waakzaam,

speur ik naar je huid boven je ogen,

een voorhoofd rimpelloos en zorgenvrij,

dan kijk ik je aan, in die zelfde ogen,

schenk je weer een glimlach

en zie je stralen van geluk.

Je zal vandaag niet fronsen,

er komt nog geen groef

boven je kinderneusje,

maar ik blijf waakzaam.

26-06-2015 om 00:00 geschreven door Frankie

Zoef (hoog tijd) 







Die schoentjes zijn te klein, 

de kindjes zijn weer groter.

Mondjes, gretiger dan tevoren ,

bordjes, eerder nooit zo goed gevuld.

Vergeten speeltjes, veel te simpel,

nieuwe films, ze duren ook wat langer.

Na de school is de avond ook wat langer

en elke pauze is te kort.

Nog alleen de nachten brengen rust

voor kind, voor vader en voor moeder.

Logeren is ontsnappen uit routine

en verwennerij ten top. 

Een reeks herinneringen in beeld

om het geheugen te ontlasten: 

Dat fotoalbum is vol. 

Hoog tijd voor een ander.

07-09-2014 om 00:00 geschreven door Frankie

Kindervoetjes

Voetstapjes in het zand,

nat van schuimende drift

door  onversaagde golven verloren

op een doordeweekse zomerdag,

geblust door gevluchte luchtbellen uit het zand,

doen even mijn oogleden knipperen

zodat dit beeld wijkt voor de zon

en onvindbaar geëffend door het water

Spoorloze sporen zijn geworden

van vergeten indrukken

Op ontelbare zandkristallen.

28-07-2013 om 00:00 geschreven door Frankie

Met mijn opa langs de kust,

knarsendgele waggeltram stopt niet voor de bunkers,

spiedend als schildpadden verscholen in het zand,

spottend met ruïnes langsheen het spoor

voorbij de duinen met meer roestbetonnen bunkers.

En strand waar geen kind mag spelen.

Maar mijn opa zwijgt, hij weet niet waar beginnen

aan verhalen van angst en bloed en tranen

en ik voel zijn warme hand.

Met mijn kleinzoon langs de kust,

flitsend blitse publitram stopt niet voor de lichten,

schreeuwend als wolven in knalgeel schapenvel

langsheen projecten met glasgebetonneerde flats

en strand waar kinderen spelen.

En mijn kleinzoon zwijgt niet, hij stelt voortdurend

zijn vragen over pret en sport en opa

en ik grijp zijn kleine hand.

28-05-2013 om 00:00 geschreven door Frankie

28-05-2012 om 00:00 geschreven door Frankie

Voor Milan















Nu je kan praten

Ik zou het allemaal willen schrijven

in een boek met duizend bladen

eer deze onbetaalbare momenten

mijn geheugen gaan verlaten.

Je zegt de leukste dingen

en verzint het origineelste verhaal

en alleen als ik het opschrijf

onthouden we het allemaal.

Je kan amper een jaartje lopen

maar sprak al vroeg je eerste woord.

Maar wat jij me allemaal vertelt

heb ik nooit eerder al gehoord!

Mijn lieve kleine knuffelding,

dat door mijn leven loopt,

sinds ik van jou genieten kan

krijg ik meer dan ooit gehoopt

Ach kindje, met je snelle blik

en je grappige eigen wil,

soms wens ik, goede God,

waarom staat de tijd niet stil?





6/8/2009

06-08-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Detailfoto van Milan

3/8/2009

03-08-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Milan op de draaimolen

Paard paard paard en giraf:

kinderen springen op en af,

koets en blauwe motorfiets,

loop je niet, dan krijg je niets:

tijger vliegtuig of de zwaan ?

Haast je, want het blijft niet staan !

‘t Wordt dat leuke witte paard

met zijn harde stenen staart

en zijn rode droge mond:

't draait met Milan al maar rond !

Geef dat kaartje aan mijnheer.

Ja, straks mag je nog een keer,

lachen zwaaien naar mama,

handjes klappen voor papa.

Vlug een foto van het kind

('t wordt toch ook zo fel bemind)

daar gaan de bel en de fluit,

de molen stopt, het lied is uit.






3/8/2009

03-08-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Genoeg gepiekerd

Kijk naar de zon die schijnt op je handen

en ruik de bloemen van het gedoemde veld,

verwerk het voedsel gretig met je tanden,

want misschien zijn je uren wel geteld.

Tast naar de doornen van de blankste rozen

en proef het zweet dat trilt op mijn moeë mond,

zeg wat je nooit gedurfd hebt zonder blozen,

want misschien is je laatste opdracht rond.

Luister naar het zuchten van de zieke wolken

en neurie mee met hun pervers verdorven lied.

Wend je af van monsters die je geest bevolken

want dit kind is het laatste dat je ziet.

Droom van de heerlijk slapeloze nachten

toen je het succesvol teder troosten kon

voel hoe die vingertjes je pijn verzachten

en je vragen: opa, kijk toch naar de zon!

15/6/2009　

15-06-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Nu je weg bent

Als je hier bent,

mis ik de stilte.

Als het stil is,

dan mis ik jou.

Als je slaapt,

wil ik je horen.

En als ik je hoor,

kan ik niet slapen.

Als je speelt,

zie ik je lachen,

en als je lacht,

jubelt mijn hart.

Als je zeurt,

wil ik je troosten.

En als je treurt

doe ik je lachen

Als je opgroeit

Wil ik bij je zijn

En als het lukt

groeien we samen





11/6/2009

11-06-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

(vorige zondag werd mijn kleinzoontje Milan twee jaar  )








Twee jaar en eerste deur!

Als het kind zijn eerste deur

met heel veel moeite open krijgt,

en als die wereld aan de overkant

op eigen kracht bereikbaar wordt,

dat is het heerlijk ogenblik

waarop zijn leven ineens

een nieuwe dimensie krijgt,

en een eigen weg

zich naar zijn einder

haast eindeloos uitstrekt:

Dat is het eerste symptoom

van de levensreis

waarvan je de bestemming niet kent,

maar het verloop ervan

oneindig boeiend is.



9/6/2009

09-06-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Dit gedichtje schreef ik toen mijneerste kleinkind, Arwen, 3 jaar oud was. Ze ging met ons 14 dagn naar Zuid-Frankrijk en beleefde daar een fijne tijd. Nu hebben we onze jongste kleinzoon Oscar, die ongeveer de zelfde leeftijd heeft, maar door Corona komt hij NOOIT bij ons, en de band is onbestaande.

Drie vingertjes

Al meer dan duizend dagen

ben je in ons leven,
en het blijft me steeds verbazen
wat jij al allemaal kan.

Je lacht de kleuren van de regenboog
en je valt de trap niet af,
want je kunt alles wel alleen
als je oma maar blijft kijken.
De hagedis en de meeuw,
de poes en de grote hond,
maar ook de dieren uit je doos
met een lange nek
of een zwarte vlek,
een neus met een horen
of een slurf van voren,
je kent ze twee per twee
omdat het dan jouw kaartjes zijn.
Je stoeit in 't water als een vis
en schatert de dag voorbij
maar kunt treuren onverwacht
en vindt troost in mijn schoot.
Je telt tot drie en toont me tien
Na meer dan duizend dagen;
ik wens je nog wel duizend keer
dat driewerf tiental dagen!




10/4/2009

10-04-2009 om 00:00 geschreven door Frankie