6 november 2020    13.15   (coronalockdown)







Robert overleed op 30 oktober 2020 en wordt vandaag begraven









Voorlopig afscheid

Jij kan niet meer ontwaken

zoals wij, en naar buiten kijken

om de zon te zien verschijnen aan de horizon.

Ik kan me niet herinneren

wanneer ik jou laatst heb gezien,

te lang geleden door omstandigheden.

Je was mijn allereerste broer,

één van te weinig zekerheden;

we dachten aan elkaar, met of zonder reden.




Onze wegen lagen ver uiteen,

maar kwamen elkaar wel tegen

daar waar liefde en vreugde  versmelten.





Nooit heb je mijn hand geschud,

nooit reisden we ver samen heen,

maar we boden een schouder in de storm.

En als wij ooit weer samen zijn,

speel je voor mij op lichte toetsen

en zing ik voor jou, en slik eens van geluk.

Bijlagen:
Robert5.jpg (128.1 KB)   

Junior

Juniors bloed is mij even vreemd als dat van mijn erfgenamen,

maar zijn hart is mij wellicht minstens evenveel genegen.

Een kind volgt wat er ergens binnen zijn zieltje verder drijft

en wat hij onthoudt, blijft voor zijn toekomst een ware zegen.

Junior speelt met alles wat hij bij zijn stappen tegenkomt

en op zijn hoede zijn is een oneindig punt van aandacht.

En als iets valt en breekt of gewoon zoek of verloren gaat

Dan had men het wel gevreesd maar zelden verwacht.

Junior houdt van kippen en hij voert ze tot ze vluchten

zo ver mogelijk weg van de hond die gretig watertandt.

En als hij achter het coronaslot twijfelt omtrent waarheen,

roept hij opa en dan vlucht hij weg en beeft mijn hand.

28-10-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Flashback

Bruin, stevig gespierd tegen de grijze hemel

zag ik je silhouet, snuivend naar voorbije euforie.

Achteloos en bezorgd om mijn hongerige vogels

riep hij hulpeloos mijn naam in de kille herfstlucht.



***

Allebei knoopten ze heel even de eindjes weer aaneen:

een verleden van hopen, geven en beminnen

met een toekomst van verbrokkeld vertrouwen

in een miskende hemel die rechtvaardig oordeelt.

***

Het kind streelt zacht de hond, de kip vlucht weg

en verder resten mij nog alleen de foto's.

19-10-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Wat gaat er door Caesar om als hij ziet dat zijn adoptiefzoon Brutus op het punt staat hem met een dolk te vermoorden?





Lieve Brutus

De zon heeft me zelden verhinderd te wachten

en te hopen dat er aan mijn deur werd geklopt;

de regen gaf een wrange smaak aan mijn koffie

die koud werd zodra alle contact was gestopt.




Orkanen en kinderziekten verstoren elk ritme,

ze kunnen de rituelen fnuiken en beperken,

maar de brand van erkenning en het smeulen

na een tsunami stoppen ijlend met werken.




Al wat je doet, wat je wenst, wat je droomt

en wat je verzwijgt heb je me nooit verteld,

wat je gelooft en waar men je voor gebruikt

is steevast een hunker naar luxe en geld.

Zwijgen in stilte brengen mij rust noch paniek,

want ze leiden zelden tot goede akkoorden.

Ze zijn het slot op mijn deur waar de sleutel

zoek is sinds je mijn kind wilt vermoorden. 

Brutus, ik redde jou van de straat, de honger,

de eenzaamheid, de brand, de kerker en de kou ,

en ik sloot je op in mijn veilige bloementuin

en schonk je geloof, hoop, liefde en trouw.

****

Nu is het te laat om mij hier op te zoeken 

voor mijn hulp of lekker dagelijks brood 

Wachten doe ik nog alleen zolang ik eten kan

en drinken, ademen en treuren, tot de dood.

06-09-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Sara

Niet door zaad van eigen bodem,

niet door hoop en verlangen

maar door een zoektocht naar equivalenten

Of een veredeld placebo van eigen bodem,

Wel  een droom van een cocktail

met de regenboog van mijn geliefde

en de bloesem die ze in mij bewondert

gemixt in een gemiste cocktail.

Zo heb ik jou als een vuurpijl in de nacht

als een droom die door mijn vingers glipt

als zand dat door de sferen suist

in een vorig leven tevergeefs verwacht.

06-12-2017 om 00:00 geschreven door Frankie

Tijdsgebrek

Ik zie je graag om wie je bent.

Je geluk is door angst bezeten

alsof het een hypotheek betreft

en geen parelsnoer van warme momenten.

Je treint door de dagen van je leven

vol verlangen naar het station

waar geen wissels meer liggen

voor ontoegankelijke zijsporen.

Geen sein staat nog op rood,

de seingever staat buitenspel

tot je hem mist, voorbij vaarwel.

De machinist is onder controle

want de rekeningen kloppen.

Ik haat soms dingen die je doet.

Maar mijn handleiding is zoek

en je construeert je eigen toren

zonder naar je roots te boren.

Mijn handen spreken niet meer,

ze kunnen niet meer reiken;

de wil volstaat niet langer

angst voor bang naar banger,

absurd woordspel vol rancune

Ik loop weg van je tribune

om te mijmeren over de tijd

die ik had om er te krijgen.

26-01-2017 om 00:00 geschreven door Frankie

Niet aftellen





Een twee drie vier vijf, en ik vergeet de nul
die ik gans mijn leven met iets zinvols vul.


Nul twee drie vier vijf, en ik vergeet de één. 
Niemand gooi ik ooit voortaan een steen ,
steeds strompelend op dat ene kreupel been.


Nul één drie vier vijf, en ik vergeet de twee. 
Zon en rust, vakantie aan de Middellandse Zee
en mijn dierbaar vrouwtje altijd met mij mee.


Nul één twee vier vijf, en ik vergeet de drie
kinderen van mijn kinderen die ik heel graag zie, 
sterk bemind door ik weet wel heel goed wie,
Ze heten beiden zoals ik ook Bourgoignie.


Nul één twee drie vijf en ik vergeet de vier. 
Het vieren van het harde mooie leven hier,
de zorgen en de dromen samen met plezier.


Nul één twee drie vier en ik vergeet de vijf, 
die verlangt dat ik hier nog veel jaren blijf
en na elke storm opnieuw weer bovendrijf.

15-06-2014 om 00:00 geschreven door Frankie

Handpalm

Eigenlijk ben ik vrij

om te schrijven over de zorgen van een ongehuwde moeder

of de doodskreet van een aangerande maagd.

Toch vertel ik liever over grapjes van mijn kleinzoons,

al heeft niemand mij daar ooit naar gevraagd.

Dus weten lieden die dit komen lezen

dat hun juffen lieve strenge dames zijn

en de weg naar school sneller is dan toen voor hun vader

omdat voor hem te voet gaan ongevaarlijk was.

Toch rijm ik niet en strooi ik evenmin met bloemen

sinds de google-aarde in mijn handpalm past.

14-01-2014 om 00:00 geschreven door Frankie

Dit zijn de assen van het vuur

dat gisteren nog gretig laaide.

Vlammen, transparant en puur

die naar meer zuurstof graaiden.

Ik veeg ze met een stoffer op

en knipper met mijn ogen,

alsof ik draaide aan de knop

van mijn gezichtsvermogen.

Er liggen assen bij het vuil,

warmte van vergangen dagen;

ik glijd langzaam in een kuil,

je moet me nu niets vragen.

Ik draai me om en zie de zon

die zich zo lang verstopte,

ik strek me uit in het gazon,

beseffend wat niet klopte.

'Ik heb het binnen zo benauwd',

hoor ik mijn vrouwtje klagen.

Het is er immers stil en koud;

ik wil haar steeds behagen.

Warm applaus van kinderhanden

bevestigt wat ik had vermoed:

nieuw vuur doet liefde branden,

die ons blakert in haar roet.

31-05-2013 om 00:00 geschreven door Frankie

Papa, neen, er is geen mens die in kan schatten wat met jou verloren ging,

Al vond je niet altijd dat ik de zoon was van de dromen toen je trouwde.

Ik dweep niet met een man die opgehemeld wordt doorheen herinnering,

maar koester dromen die me confronteren met de dag dat ik niet rouwde.

van trouw aan koningshuis en vorst, aan God en bovenal aan ’t vaderland.

en nooit vergeet ik de verzwakte ferme druk die ‘k voelde in je liefdevolle hand

Ik noemde jou bobonne, en een van mijn foto’s prijkt hier op het graf

Dat je kocht toen peter was bezweken aan de hartkwaal die hem kwelde,

Je hart was edeler dan goud en God kreeg van jou de kinderen die Hij je gaf,

En Hij beloonde je familie die alle dingen eerden wat je hun vertelde.

Moeder zoet, bijna honderd jaren ren je, dien je, hou je van ons allen,

Geef je, ween je, lach je, oordeel en vergeef je alles wat wij doen en laten.

Blijf hier nog wat weg, het leven met ons zal je wel nog lang bevallen

Want ik doe niets liever dan met jou te zijn en samen wat te praten.

29-08-2012 om 00:00 geschreven door Frankie

Goedheid

Als je ’s morgens naar de avond snakt

en je benen traag zijn en opstandig,

Als ook de moed nog naar beneden zakt

en je kleedt je bovendien onhandig,

Als de regen elke glimp van hoop komt doven,

en de bus weer klem zit in de rij,

Als je kinderen hoort roepen boven

en je gaat er dan maar zuchtend bij,

Als dan ook je wagen niet wil starten

en je dan je boekentas niet vindt,

Blijft het ongeluk je verder tarten

Langs het hoesten van je kind,

Dan word je meer dan ooit gewaar

Hoe waardeloos vermoeidheid is

Perfect beheersbaar en verwaarloosbaar

Naast alles wat de goedheid is

14-07-2012 om 00:00 geschreven door Frankie

Yolanda

Ik heb je niet verzonnen.
Ik heb je niet gemaakt.
Maar je hebt gewonnen,
me hemeldiep geraakt.

Ik kan je niets meer geven:
alles hoort je reeds toe.
Wat je nodig hebt in 't leven
is wat ik voor je doe.
Je zult me overleven,
dat weten maakt me moe.

Ik heb geen andere zonnen
dan de zon in je lach,
dus heb ik ook gewonnen
vanaf onz' eerste dag.



5/11/2009

05-11-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Meer mama 



Moeders van gezonde peuters,
van guitige en gewezen kleuters,

van vrolijke rebelse adolescenten,
gekke meiden en vreemde venten.

Moeders van baby's nog in droom,
of erger: met een Down-syndroom,

van politici, stakers en terroristen,
gokverslaafden die verkwisten.

Moeders van sportlui die trainen,
van hongerlijdenden die wenen,

zeevaarders, vissers en piraten,
priesters, nonnen en prelaten.

Moeders van zangers en acteurs,
beleggers, bankiers en profiteurs,

van homo's, zwervers en prostituees,
daklozen, dieven, poetsers van wc's.

Moeders van andere moeders,
stervenden en varkenshoeders,

technici, dokters, gewone vaders,
bedelaars, junkies en hoge kaders.

Moeders van gynaecologen ,
souteneurs en pedagogen,

van chauffeurs en speleologen,
wandelaars en demagogen.

Moeders van clowns en ingenieurs,
van presentatrices en auteurs,

bloemisten, metselaars en obers,
van dichters, schilders, wijnverkopers.

Moeders van de oorlog en de vrede,
van de angst en wanhoop heden,

van hoop, troost en zon in 't hart,
van meer dan vreugde na de smart.




11/5/2009

11-05-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

.


Waar ben je, papa? Jij ging weg,
ik bleef bij mama gans alleen,
en telkens ik je naam hier zeg,
dan ziet ze dat ik bijna ween.



Op mijn kamer staat nog een bed: :
waar komt dat dan toch weer vandaan,
jij hebt het hier nog zelf gezet,
de dag voor je bent weggegaan.




Nog vijf keer slapen, zei ons moe,
dan breng je mij een grote broer.
Je komt dan op het vliegveld toe,
en daar staat hij dan, groot en stoer!



De telefoon gaat, mama is blij,
ik zie: jij bent het aan de lijn !
Maar dan kijkt ze droevig naar mij
en kust me, want verdriet doet pijn.

.


De werkelijkheid was nog tragischer.Toen ik naar huis belde ,  kon ik mijn vrouw eigenlijk niet bereiken. Een buurvrouw heeft haar dan huilend het slechte nieuws gemeld. (dit gedicht volgt eigenlijk op dat van gisteren, waarin ik vertel dat het beloofde zoontje niet mee mag naar België)




8/5/2009

08-05-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Ellas danzan solas

                                                   ( = Ze dansen alleen )　

Op die kamer in Hotel Monte Carlo,

bleef mijn koffer gesloten tot half elf,

ik luisterde naar Radio Santiago

en ontmoette er mijn weekste zelf.

Gekke moeders, daarover zong Sting.

Het lied galmde ijl door mijn hoofd.

Ik was een vader vol ontgoocheling

zonder de zoon die mij was beloofd.

Ik had hem veertien dagen lang bemind,

en bracht toen een gedwongen offer.

Op de tafel lag het ticket van mijn kind

er was plaats voor een tweede koffer.

Op de muur recht tegenover het hotel

bedelde Pinochet om voor 'SI' te kiezen.

Voor mij was het resultaat van geen tel:

ik wou terug wat ik kwam te verliezen.

Pinochet is ondertussen gelukkig afgezet en overleden, Miguel kwam het jaar daarop in ons gezin, en heeft een schattig dochtertje.

(9/5/2021: en een zoontje die een Oscar verdient)

7/5/2009

07-05-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Spartelding van mijn hart

Je riep ons midden in de nacht,
onrechtstreeks, zo ben je,
om ons het geluk te geven.
Geen ooievaar die je bracht,
je was ontsnapt, ik ken je:
om iets anders te beleven.

Niets doe je zo maar, je bent
steeds bezig met proberen
doen en te weten komen.
En alles wat je nu verkent,
langs je spel dat je doet leren,
het kind van al mijn dromen!

Al kruip je hier nog rond,,
niets is veilig in je buurt.
Alles wat je grijpen kan
stop je in je kleine mond
of gooi je naar wie gluurt
naar die kleine superman.

01-12-2008 om 00:00 geschreven door Frankie

Ook oudstrijders en weerstanders van de tweede wereldoorlog worden terecht nog heden ten dage gehuldigd, en wij moeten hun offers nooit vergeten...




Trauma van mijn opa

Met de ‘brancard’ hadden we
vanonder het moordend vuur
ontelbare makkers gered
en krijsend hierheen gebracht.

Vele dagen zonder slaap
onder het zwaar geschut
hadden mij ondermijnd
en ten slotte neergeveld.

Mijn vriend, je was bij mij
toen ik gisteren ging liggen
in de bunker in de nacht,
en ik hoorde je adem.

Toen de zoveelste obusknal
me wekte uit mijn rust
tastte ik naast me naar je hand
en vond alleen maar bloed.

Een opengereten buik
van een onbekend soldaat,
die men had neergelegd
op de plaats waar jij sliep.

Mijn vriend had ik nog steeds.
Ik heb het goddank overleefd
en over de gruwel naverteld
in naam van de gesneuvelden.




(ware belevenis van mijn grootvader)

11-11-2008 om 00:00 geschreven door Frankie

Als de wind uit de juiste richting waait

en het vuur der liefde laait

kan je uit gaan zeilen

maanden lang, duizenden mijlen.

Dan kan j'over weidse zeeën glijden 

en zal je schip woeste golven snijden.

Maar zo alleen op de wilde baren

sta je zwak voor de vele gevaren.

Als dan een andere boot verschijnt

die op de zelfde golven deint

kan je samen de storm trotseren

steeds opnieuw, ontelbare keren.

De geur van de branding snuiven

en naar lieve vrienden wuiven

je steven wenden naar de zon

ver weg van staal  en beton.

Elke dag proeven van het zoete zout

dat er iemand is die van je houdt

met wie je samen een nieuw schip bestuurt

en naar geheime verten tuurt.

Iemand die met je huilt en lacht

en er zijn wil, dag en nacht,

op wie je licht van liefde schijnt;

een vuur, dat nimmer verdwijnt.

19-10-2008 om 00:00 geschreven door Frankie