Archief

Terminus

Welke straat je ook inslaat,
je blijft er eenzaam achter.
Tenzij er iemand meegaat,
weerklinkt het klagen zachter

Meestal doe je dat alleen
bijna nooit eens vergezeld,
want je leven was te leen,
met je streven en je geld

Deze straat draagt niet je naam,
je loopt er heen verloren,
tot je halt houdt aan een raam,
en stamelt: nu niet storen!

Wetend wat je hebt geloofd
worden je pupillen groot
snap je wat er is beloofd
Deze straat loopt nergens dood

15/12/2010

Afscheid

Ik kende je van soms gezien
en zelden eens gesproken.
Toen werd je eensklaps ziek
en was er iets gebroken

Je wereld was de onze niet
en de onze was je kwijt,
zodat je zelfs je huis verliet
voor je eigen veiligheid.

Je zat op het verkeerde spoor
en bracht jezelf in nood
Je ziekte brak niet verder door:
je kreeg een snelle dood.

14/12/2011

Bij de haard

De deur op een kier,
gluur ik naar de mensen buiten
op weg naar elders,
al is het koud daar buiten

De deur piept open,
warmte ontsnapt naar buiten,
verdwijnt in de mist,
die stijgt uit de sneeuw buiten

De deur waait dicht:
het is veel fijner hier binnen
op weg naar nergens,
behalve het liefste vanbinnen

13/12/2011

oeps

Dit gedicht schreef ik 55 jaar geleden. I
Ik was toen 8 jaar oud en zat in het derde leerjaar







De ruiter


De ruiter is sterk van hand,
Tegen iedereen is hij bestand,
Hij heeft een heel groot zwaard,
En rijdt onvervaard.


Als hij klein was, leerde moeder 'm lopen.
Daarvoor kwam hij van de grond aan tafel gekropen.
Maar nu is hij ruiter en leeft in vree,
en vraagt ons: Rijden jullie allemaal mee?

Een minuutje meer

Nog een minuut,
zo maar na het ontwaken,
om de kwade dromen te verjagen,
de dag te plannen,
de spoken te bannen...
Alsjeblieft, nog één minuut
in je armen

Nog een minuut,
zo maar na het ontbijten,
om de sterke koffie te verteren,
de dag te plannen
problemen te bannen
Alsjeblieft, nog één minuut
met je praten

Nog een minuut
zo maar na het instoppen
van de kleinzoon met zijn beertje
zijn dag te plannen
ons even ontspannen
Alsjeblieft, nog één minuut
méér gelukkig zijn

8/12/2010

Hoe ver duurt het nog?

Er was een tijd
dat ik de weg naar jou in uren mat
en de tijd met jou alleen kon onthouden
door te denken aan de ruimte
waarin we toefden

Er kwam een tijd
dat je onze stappen bijeentelde
om te weten hoe lang we samen waren
bezig met plannen voor de tijd
waarvan we droomden


Het wordt stilaan tijd
om de rest van de weg in te schatten
die alleen afhangt van de tijd die ons rest
om de ruimte te verkennen
waarin we samen toeven

7/12/2010

Verspilling

Verspilde tijd

met werken voor de blinden

Jaren kwijt:
steeds gedacht dat ze me beminden

Verspilde kracht
met zwoegen voor toeristen,

niets volbracht,
behalve energie en durf verkwisten

Verspilde moed
om kastelen op te bouwen

eigen bloed
dat rekent zonder veel vertrouwen

Verspild geduld
met wachten op een zanger

put gevuld
als was ik heel mijn leven zwanger

Verspilde hoop
op jaren van voldoening

tekst te koop,
gemiste kansen op verzoening

Verspild verdriet
om leven van verspilling

Liefde niet:
unieke reden voor een rilling

6/12/2010

Onrecht

Wat doe je als het onrecht zegeviert,
en de haver naar het paard gaat
dat het eigen gras verkiest
en nooit eens
verder
kijkt
dan
de schrikdraad
die elke zekerheid
weghoudt van avontuur
uitdaging en ontdekkingen
waarmee echte liefde kansen krijgt
?

3/12/2010