Categorie: filosofie

Geef ons heden ons dagelijks brood (part two)




Dagelijks

Morgen wordt heden de dag van gisteren

en elke morgen brengt een heden tot glinsteren

terwijl eergisteren pas heden was

en elke dag ooit morgen zal zijn geweest.

De noden van vandaag zijn die van morgen:

de broden van nu waar we voor blijven zorgen

die zich blijven herhalen in de eeuwigheid

en los gekopieerd zoals ruimte en tijd.

20/10/2017

Waar

Waar is de aarde, waar is de hemel

hoe is de aarde en hoe is de hemel

en bovenal wanneer zijn ze allebei?

Mijn aarde heeft honger, mijn aarde heeft dorst,

ze slaapt omdat ze vermoeid is door dromen

van een hemel die we noemen zonder kennen.

Mijn aarde wordt geboren en schept leven

dat door de hemel werd gegeven

Uw aarde sterft en wordt begraven

met alle vreemde schepen in de haven.

Onze aarde zit vol pret en vreugde

vol misdaad en vol deugden

Die aarde met haar zon en met haar regen

hebben wij van U gekregen.


De hemel is de grens van het blauw daar boven

en daar voorbij is alles wat ik blijf geloven

Omdat alles wat hier op aarde ligt

wetenschap blijft , zo heerlijk dicht

en ver van alles wat wij in overmoed ontkennen

zo moeilijk om aan beperkingen te wennen.


18/10/2017

De ondergang

De paashaas verstopt het feest, 

wij herdenken onze doden met pompoenen

't Kindje lijkt geboren in een boom,

maar te veel lampjes verblinden ons

en de kribbe landt in een container.

Zondags rolt de voetbal voor de kerk

de fietsers stoppen aan 't café

en het klokgelui wordt rapgedreun

tot een schim met sigaret

ons wenkt vanop zijn minaret.


19/3/2017

Verre klokken







Verre klokken, onhoorbaar

geworden door het luiden van de trommels munten

in de kelders boven ons geweten.

Verre klokken, onzichtbaar

geworden door het krabben in de monoxyde wolken

over de rentenierende ego's.


Verre klokken, ongevoelig

geworden voor het schreien van de huursoldaten

verdwaald in ijle commando's.


Verre klokken, zwaar verminkt

geworden door wansmakelijk veel geboorterecht

van een wegcode die weg is.

Verre klokken, murw monddood

geworden door contraproductief sociaal initiatief

op het rijvak van de spookrijders.

(Hoort U ze nog wel?)




19/2/2017

Horeb (erosie van)

Twee tafels op de helling

zonder vangrail voor wat zekerheid,

de teksten zijn gewurgd met rode verf.

Op de helling

met de gothische gebeden

en gregoriaanse sublimatie

van meerstemmige eenstemmigheid.

Op de helling

reizend naar het Atlantis van Josua

rijzend glijdend peinzend nog net niet ontwijd.

Op de helling

als een offergave voor een valse vrede

vrezend voor verder vals gezichtsverlies .

Tien vergeten verzen

op de helling die verzinkt in het ravijn van wreedheid

vergen voortdurend wroeging voor het verleden

toen we de voorrang gaven aan vooruitgang

en bevreesd waren om bijtijds te vegen

en de helling ontkenden

alsof die ons kon vergeten.

Bergop is lastiger

dan verrukkelijk verval

vermomd als een vrolijke vallei.

16/2/2017

Opfrissing

Stof op de opinies

sleet op anarchie

de nieuwe krant van gisteren

en de bijbel ligt onderaan.

Geen echo van de staking,

wel indigestie na de toespraak

oprispingen bij de televisie

en de klokken luiden nog.

Een vergeten schooltas

tegen de muur met foto's

en vlekken van ruzies

(maar het kruisbeeld)

maar het kruisbeeld

hangt het hoogst van al

en als ik ga liggen

is dat het laatste wat ik zie.



6/11/2016

Vertigo







Duizelend in een spiraal van blindheid,

in de wetenschap dat verder dan het verste

in geen geval het einde is:

Je kan altijd een stapje verder gaan.




Duizelend in een wervelwind van onmacht

in het besef dat na het laatst getelde jaar

nog eeuwen zullen volgen

die niemand kent of tellen zal.




Duizelend in de schaamte om de hoogmoed

van wezens (bewerend het leven te kennen)

die zelf sterven in bekrompenheid,

waarvan ze vol lef de anderen betichten.




Verstrikt in grenzeloze tijd en ruimte

die ons denken in een draaikolk drenken

tot Iemand ons liefdevol confronteert

met geloof in eindeloze hoop.


8/12/2015

Pijnloos







Een verdwaalde schaduw, 
eenzaam dolend, op de vlucht
voor honger, pijn en ziekte,
kommer, spijt en liefde. 



Zo een schaduw ben ik kwijt
op zoek naar eeuwig licht
dat duisternis verdringt
en dorst naar rust noch vreugde.



In een draaikolk weggezogen
naar het einde van de jaren, 
zo vind ik nergens ruimte
om woorden te bewaren.


8/6/2015

Onsterfelijk gewaande verwaande

ijdelheid

Wiedend in de tuin van ijdelheid

en wetend dat het wieden wellicht eeuwig duren zal,

smullend van de zelf verzonnen lof,

toch zo zelfvoldaan bewerend dat wij alles weten,

kijkend door onze zelfgeverfde glazen

tussen de kleppen van ons beider ogen door,

handelend zo lang we durven,

zinloos onze zinnen zoekend, remmen mijdend,

wetten ontwijkend en driften dogmatiserend,

zo verwaand dat wij niet willen wijken voor de waarheid

van wat we niet horen, proeven, zien of voelen,

maar volhardend stellen dat wij de wereld zijn,

zelfs al leeft die langer dan wijzelf.