Archief

Nu de kerstbomen terug zijn ingepakt, opgeborgen of verbrand,

bleef er toch nog één pakje liggen: een konijn in een pakje.

In tegenstelling tot sommige andere konijnen komt dit exemplaar niet terecht

in een zwarte hoge hoed van een goochelaar, maar wel in de kasserol.

In het gebruikte recept vraagt men naar een wild konijn,

maar zelfs na een grondig nazicht van het versneden beestje

kon ik niet uitmaken op welke manier het geleefd heeft.

Het zal de pret en de smaak niet bederven.

Laten we meteen maar beginnen met dit fantastische

en zeer smaakvol recept uit Frankrijk:  

 Het konijn pakje komt hier uit de oven met pakje en al:

 Ik heb er een gekookt aardappeltje bijgedaan, en wortels

met een suikerlaagje, bijvoorbeeld op deze manier bereid:

Njam njam.

 %

Net op het moment dat we aan tafel gingen was er een korte aardbeving,

en Greta was zo snel als een wild konijn en kon nog een ultieme foto nemen,

vóór het geheel op zijn Titanic’s naar de verdoemenis gleed.  

 Naar ”Lapin-Paquets” uit TimeLife Wildgerechten, pag.139

Nu de Australian Open dagelijks op TV komen gaat er me een lichtje op

 dat op augustus 13/08 jl. een andere, bijna even belangrijke

tennisgebeurtenis doorging, namelijk de Olaba Gesloten.

Deze jaarlijkse tennisontmoeting op Tennis Club Duinbergen

gaat al een jaar of zes, zeven door, maar werd voor de eerste maal

serieus geplaagd door regen.

Door dit vochtprobleem maakt een lichte ontgoocheling

zich meester van Marc, de grote organisator van de dag.

Gezien alle agenda’s voor de volgende weken volgepropt bleken,

was er geen ander alternatief dan toch te spelen, maar dan indoor.

Ikzelf had wat rugproblemen, maar voor binnen of buiten spelen

maakt dan natuurlijk geen verschil.

Gezien de minder zonnige omgeving van dit eerste indoor tornooi

werden geen foto’s genomen van de wedstrijden zelf.

Dat mocht echter de sfeer niet bederven. Marc had traditiegetrouw

de touwtjes van de organisatie in handen en dokterde weer een nieuwe

originele formule uit, die hij hier nog verborgen houdt achter een schaamlapje.

 Ondanks de handicaps werd het weer een heel aangename dag,

die regelmatig bevloeid werd met de juiste dranken.

Naast het vochtig tennis is het noodzakelijk ook

de inwendige mens vochtig te houden.

 Een essentieel onderdeel is natuurlijk de viering van de

Olaba tenniskampioen 2008.

De officiële proclamatie ging door in Restaurant Bristol, en tegen de tijd

dat we de eerste happen op ons zagen afkomen, was het slechte weer

en de andere kommer al lang vergeten.

Eerst ontving Gina een trofee omdat ze daags tevoren in de tennisclub

van Het Zoute winnaar was geworden bij de verliezers.

Ik versta het ook niet, maar dat speelt geen rol.

Zoals je hier kan zien was Gina dolgelukkig met haar verdiend kleinood.

In de Sixties hadden we een Dolle Mina, en hier hebben we onze Dolle Gina.

 Voor, tijdens, en na het eten werd er traditioneel stevig verbroederd en verzusterd.

Net vóór het dessert werd dan de grote Kampioen van het Tornooi gehuldigd.

Dat was dit jaar niemand anders dan Luc, die hier de Olaba

Tennistrofee 2008 mag ontvangen, en die tegelijk ook belangrijke

punten scoort voor “De Olaba van het Jaar”.

 Dat Luc hiermee in de wolken was hoef ik niet te vertellen.

Luc zit in het uiterst rechtse wolkje in het midden,

maar je kunt hem niet goed zien.

En van daar boven zag hij dat het goed was.

 (*) Olaba staat voor: Organisation de loisirs agréables et blabla amical.

 Er is niets banaler om te koken of te eten dan een stomme kipfilet.

Als er dan toch eentje op de tafel komt, dan is iedereen denk ik,

toch wel tevreden als het een beetje origineel kan.

Vandaar: vandaag een lekkere variant uitgedokterd door

de Weight Watchers. Geen koolhydraten naar de maag, want de piepers

worden vervangen door artisjokbodems (uit blik) en paprika’s.

 TIP: door een beetje geraspte sinaasappelschil toe te voegen

krijgt dit gerecht een frisse citrussmaak. Rasp de volgende keer

dat je een appelsien eet, eerst de schil op een fijne rasp.

Verpak de sinaasappelzest in diepvriesfolie en bewaar het

in de diepvriezer, voor een volgende keer.  

Hoe ik het kippetje bereid heb staat hier: 

De bereiding werd zoals gebruikelijk aangepast, zodat een simpele kok

(zoals ik) het gerecht zonder probleem kan maken.

De kip garneren met wat peterselie of koriander maakt het helemaal af.

Hier komt alles samen op tafel.

De paprika’s en artisjokharten zijn gebruiksklaar gekocht.

Smakelijk.

 lichtjes gebaseerd op Weight Watchers Menukookboek, pag.31

Wat is er beter dan na een zware doorlekkere gastronomische

avond/nacht een hoopje frisse lucht te gaan scheppen

langs de dijk van Fuengirola in een stralende deugddoende zon?

Niet veel denk ik, en we doen dat dan maar.

En niet alleen langs de dijk, maar zelfs worden de eerste stappen

van het jaar gezet op het strand (hoewel een houten loopplank

altijd van pas komt tegen het zand tussen de tenen).

De foto’s die Greta gisteravond (vorig jaar) heeft genomen

tijdens de party komen beter toch niet voor publicatie in aanmerking.

Geen risico’s of inspanningen worden dit jaar geschuwd!

Een houten klimrek, zoals ik een halve eeuw geleden in de turnles

een paar maal per week mocht bestijgen, komt opnieuw in de actualiteit.

Mijn atletische vermogens zijn hier duidelijk zichtbaar.

Dergelijke krachtpatserijen maken een mens dorstig.

De boog, en het klimrek en mijn spieren kunnen niet altijd

gespannen staan. Gezien de nog in overvloed aanwezig zijnde

alcohol in het staalharde atletenlijf is een sterke koffie hier

goed op zijn plaats, heerlijk in de warme zon.

Zelfs Greta neemt nu haar toevlucht tot een romige “café con leche”,

die er even vlotjes in vloeit als het digestief van gisterenavond

Een eindje verder op de Paseo staat het monument voor de Peseta.

Tien jaar geleden al werd dit hier opgericht, op het moment

dat de Peseta vervangen werd door de Euro. Tien jaar al!

Een king size Peseta is hier vereeuwigd, en kan je hem

(niet) zien aan de rechterrand van het metalen kunstwerk.

Omdat de Spaanse Economie volledig op haar gat zit,

beginnen er stemmen op te gaan om de Peseta

terug in te voeren, en te devalueren t.o.v. de Euro.

Misschien is volgend jaar dit monument dus verdwenen,

of is de dikke Pesetaschijf  vervangen door een Euromunt…

De volgende foto lijkt op een lange uitgestoken tong van iemand

die gisterennacht teveel witte wijn gedronken heeft.

Het is eigenlijk toch wel een tong, maar het is een landtong.

Hier zie je dan een groter en duidelijker beeld.

Aan de Belgische kust hebben we dit niet.

Het is een rio (rivier), die in de bergen wordt afgeknepen door

een stuwdam, en zijn schamele restantje tot aan de zee brengt.

Deze rio vormt de scheiding tussen Fuengirola en Los Boliches,

het volgende kustdorp.

In Fuengirola zijn er verschillende grote zandstranden.

Hier staan we aan Playa de las Gaviotas (meeuwenstrand),

dat zoals op het infobord vermeld 1100 m lang is en gemiddeld 60 m breed.

Een ander strand, Playa Ronda, geeft de kandidaat zeezwemmers

(er zijn er op dit moment!) een indicatie over de mogelijkheden.

Lees zelf maar: “goedezee, gevaarlijke zee, verboden zee”.

Wie hier verdrinkt, mag achteraf niet komen klagen!

Op een pleintje vlak naast het strand staan een palmboom,

twee appelsienenbomen en een kerstboom-met-ballen

broederlijk naast elkaar.

De zeelucht doet ons honger krijgen, dus is het moment

aangebroken om een nieuwe bar uit te testen (maar vooral ook

omdat ik een dringend signaal krijg dat de laatste brandy

van vorig jaar zijn weg terug wil vinden naar de natuur).

We vleien ons neer aan een Engels uitziende bar met een

Spaanse naam die ik niet meer weet. Dit is wel een gevaarlijk initiatief.

 Altijd ben ik beducht voor Engelse kost. Als je de Engelsen bekijkt

weet je wat ik bedoel: het komt door hun eten.

Bij de bars zijn er gelukkig altijd uitzonderingen, en dit is er een van.

Greta geniet van een aardappel in de schil, zo groot als

een voetbal, gevuld met bonen, ajuin en kaas.  

Mijne (aardappel) is zo mogelijk nog groter en is gevuld met kip,

tomaat en andere goodies, en ziet er uit als een actieve vulkaan.

Als late lunch kan dit wel tellen.

Meer moet dat voor ons niet zijn. Buen approveche!

Nu President Olabama op het punt staat het Witte Huis te betreden,

doet me dat er aan denken nog eens iets uit de doeken te doen

 over Olaba (*). Hier is het.

Ondanks het alsmaar wisselvallige weer van de zomer 2008

kiezen de Olaba’s weer onvervaard voor de jaarlijkse wandeling,

onder het gekende motto: Stappen, Verslappen en Happen.

Dit jaar wordt zelfs uitgeweken, enkele meters toch, naar het buitenland.

We vertrekken in de grensgemeente Middelburg, volgens lokale

specialisten in de Middeleeuwen even groot en belangrijk als Brugge.

In die tijd kwamen hier de eerste allochtonen wonen, afkomstig uit

de streek rond Dinant, en gespecialiseerd in verwerking

van keramiek en metaal. In die tijd was het ook nog normaal dat

inwijkelingen zich snel integreerden in de streek.

In het zeer verzorgde toeristisch kantoor werden we ontvangen

door een vriendelijke dame, die ons een paar videofilms toonde

om de streek en haar geschiedenis beter te begrijpen.

We kregen als geschenk nog enkele CD’s over de streek

en elk een kromme banaan, om krachten op te doen.

Die laten we ons smaken vóór het gebouw van de toeristische dienst.

Onze wandeling gaat eerst langs de site van het vroegere kasteel,

waar men bezig is met archeologische opgravingen.

Een der eerste voorwerpen die men hier heeft gevonden,

is een schitterende foto uit de 14^de eeuw van de plaatselijke notabelen.

Je ziet Hertog Lucas Brasseur d’Alken en zijn gewaardeerde Gemalin

Regina Dujardin de Frwi, die twee eeuwen streng maar rechtvaardig

heersten over het Hertogdom Middelburg.

De foto, die je hierbij ziet, is nu het pronkstuk van de toeristische dienst.  

Aan het einde van het nu piepkleine dorpje gaan we de natuur in.

Naast de Olaba’s zijn er nog andere levende wezens aanwezig,

zoals moeder-en-kind paard in een vreedzaam decor.

Even verder staan er zelfs een paar uitheemse beesten naar ons te kijken.

Ik kon ze niet direct thuisbrengen (ze geraakten niet allemaal in de auto),

maar naar het schijnt zijn het olámabas.

Een paar druppekes regen kunnen we wel hebben, vooral

als je een fancy paraplu hebt zoals Marc.

Yvette heeft zichzelf op een bepaald ogenblik niet meer onder controle,

ofwel is ze haar bril vergeten. Ze denkt hier namelijk dat ze Erik vasthoudt,

maar jammer genoeg is het slechts een grenspaal, nog ouder dan Erik zelf.

Ik heb er even ernstig over gedacht deze foto te censureren,

maar de meeste lezers zullen in 2009 hier wel tegen bestand zijn denk ik.

Het wil toch weer lukken zeker! Bij onze (Greta en ikzelf) ontdekkingstocht

 voor deze wandeling hadden we halverwege een prachtig rustpunt ontdekt:

Taverne de Douanier (wie komt er toch op!).

We komen aan de (gesloten) deur, en wat lees ik? “Gesloten wegens

vakantie t.e.m. 17 juli”. Welke dag zijn we vandaag? 17 juli.

Plan B dus. Aan de overkant is er een frituur.

Hoewel nog niet zo hongerig (de banaan zit nog ter hoogte

van de 12 vingeren darm), stappen we resoluut binnen,

en ontdekken dat deze Hollandse frituur bulkt van de Belgische bieren.

De Leffe smaakt zo aangenaam dat we er een paar bakjes frieten

(sorry: patat) laten bijzetten, tot eenieders genoegen.

Na dit deugddoende vieruurtje zijn we weer paraat om verder te gaan.

We komen aan een tank, die herdenkt dat op deze plaats

op het einde van WO II de geallieerden Nederland binnentrokken.

Hier volgt dan de prijsvraag van de week: alle acht Olaba’s

staan op de foto, maar waar zie je Erik?

Hij staat er echt op! Tip: je ziet hem met twee vingers

het Victory-teken maken, zoals Churchill.

Erik was trouwens bevriend met Churchill. Vandaar.

Wie het eerst antwoordt, krijgt als prijs de Armani paraplu van Marc.

Na lange omzwervingen bereiken we restaurant “De Tol”

(wie bedenkt het toch!). Door het verpatsen van een hoop

kilocalorieën heeft iedereen honger.

Gina kan het zelfs niet laten smakelijk

aan haar duim te sabbelen, terwijl ze al stilletjes maar

met veel genot droomt van wat er komen gaat.

Dat kan haar bestelling zijn, maar ook iets anders.

Ikzelf zit mezelf af te vragen wat ik nu weer besteld heb

en ik ben er duidelijk niet te gerust in…

… tot dan het gerecht ten tonele verschijnt.

En zo eindigt deze dag aan de ronde Olatafel voor acht,

terwijl de mosselpotten en het andere lekkers uitgebreid

worden geserveerd en gedegusteerd.

En ik zag dat het weer goed was, behalve het weer.

(*) Olaba staat voor: Organisation de loisirs agréables et blabla amical.

Na de pijnlijke en gealcoholiseerde vertering van alle zware

en uitgebreide Kerst- en Nieuwjaarsmenu’s,

is nu wel de tijd aangebroken om terug te keren  naar de roots

en de  alledaagse keuken, voor wat gewone kost.

Voor dit gerechtje heb ik een aantal leuke dingetjes samengebracht,

die op zichzelf niet moeilijk te maken zijn, echt iets voor mij dus,

en misschien voor jullie ook.

Wat dacht je van een gebraden varkenshaasje, met als garnituur

een aardappelsalade met ei en citroen, gebakken champignons

en wortels met een suikerlaagje?

Het werd zorgvuldig geproefd en goed bevonden.

De wortels heb ik sinds kort al twee keer klaar- en gaar gemaakt.

Gezond en lekker, en lees hier hoe ik het heb gedaan:

 En hoe de wortels er dan uitzien na de bobbehandeling:

En de champignons zien er uit als Obama waar een pletwals

heeft over gerold, maar ze smaken wel beter.

De aardappelsalade met ei en citroen daarentegen hebben

in tegenstelling tot wat je zou denken, niet in de zon gelegen,

ondanks de rode blos.

Enkel een dun laagje mild en rood paprikapoeder is de reden.

Om deze altijd geslaagde salade te maken doe je bijvoorbeeld het volgende:

Het varkenshaasje en de champignons bereiden is natuurlijk

té gemakkelijk om nog het World Wide Web mee te bezoedelen.

Hier heb je dus ten slotte het volledige ensemble,

dat spijtig genoeg al lang verorberd is.

 Een aantal foto’s werden bewerkt door Greta met Photoshop Elements

Na de uit- en inspattingen van de Petanque en Minigolf

vond Gina dat het hoog tijd werd om de Olaba populatie

nog eens wat klassieke cultuur bij te brengen.

On the spot, en nog altijd in de maand mei nodigde ze Olaba uit

voor een stadsbezoek aan Antwerpen, met alles erop en eraan.

Op de volgende foto zie je tweemaal Antwerpse Gina,

als het ware vóór het bezoek aan de stad en erna.

Als je verder leest, zal je begrijpen waarom.

Rechts is vóór, de linkse foto is na.

Het ontvangstcomité voor de reizigers komend uit Knokke,

Heist en Duinbergen bestond uit Gina en Luc,

plus een echte authentieke stadsgids.

De vertrekplaats was uitstekend gekozen:

het buffet van het Centraal station, waar we werden vergast ...

op Antwerpse Handjes en warme drankjes.

Het station ziet er helemaal anders uit dan toen ik hier

jaren aan een stuk alle dagen uit de trein stapte.

Nochtans vind ik het meest bekoorlijke deel nog altijd wat nog is

overgebleven van de oorspronkelijke constructie. 

Sommige moderne grafische kunstwerken zijn toch wel

heel decoratief en blikvangend

Toen we het station verlieten, geloof me maar, begon het stilletjes

te regenen. Gelukkig zagen we het buitje hangen en was het ultrakort,

en we konden droog de Quellinstraat bezoeken, het Operagebouw enz. 

Toch even langs de schitterend vernieuwde Stadsfeestzaal,

waar we bijna van onze sokken gefietst werden.

Gezien deze onveilige toestand besloot Luc, onze gastheer,

om het veiliger hogerop te zoeken, en als geen ander kenner

viel zijn oog op de reusachtige metershoge uit de kluiten

gewassen witte champagnecoupe achteraan in de zaal.

Allen daarheen!!

Wat kan je beter doen in een grote champagnecoupe

dan …champagne drinken?

Voor een Olaba is dat nooit een probleem geweest.

Luc heeft hiervoor zwaar in zijn Olabuidel getast,

maar het probleem werd propertjes doorgespoeld

met het edele vocht van Olaurent Perrier

(niet te verwarren met het water, want dat wordt Eaulaba Perrier geschreven).

Hierna werden nog een reeks culturele paragrafen afgewerkt

met rake uitleg door onze gids over de gebouwen aan

de Meir, Rubenshuis, Katelijne Vest, wat ons uiteindelijk bracht

aan de Bourla Schouwburg.

Dit is the place to be voor een stevige lunch, in de Foyer namelijk.

Om het aantal foto’s enigszins te beperken zie je alleen

een stuk van het fantastische interieur van de Foyer.

Na de heerlijke en vullende lunch zetten we onze weg voort tot

op de Groenplaats, maar zelfs dit bord kon ons niet meer bekoren.

Als vanzelf kom je dan op de Grote Markt, waar Luc een koets

met paarden had ingehuurd voor de volledige Olaba stadsrit.

Echter, er bleek geen volledige consensus te bestaan

voor dit plan. Na een geheime stemming werd beslist

om liever een typisch Antwerps drankje te nuttigen

in plaatselijk café Den Engel. Hier zie je een afbeelding

van dit typische Antwerps drankje: een flesje cola,

voorzien van een thermometer. Charmant toch.

Hier bekijk je een eigenaardig beeld: de gids vooraan,

enkele Olaba’s op de Engelenbank,

en de andere weerspiegeld. Schol.

Marc geraakt  zijn neiging tot duimzuigen maar niet kwijt.

Na dit vochtige intermezzo waren we voldoende gewapend

om de volgende hindernis te nemen: de Vlaeykensgang,

waar onze gids eindelijk volop zijn verbale gang kon gaan.

Hierna konden we even kuieren langs andere interessante plaatsen:

het Conscienceplein, het interieur van Carolus-Borromeus enzovoort.

Dat dit heel vermoeiend en stresserend was hoef ik niet uit te leggen.

Gelukkig had iemand het gunstige idee om alles te laten bezinken

bij een serieus glas in De Groote Witte Arend.

Omdat we nog altijd in het oude centrum waren was het een koud kunstje

om van daaruit mobilofonisch te reserveren voor het diner.

Gina’s keuze viel op “Estro Armonico”, in de diepe gewelven van de Vlaeykensgang. 

Het resto ligt onder de grond, en is alleen verlicht door kaarsen.

Hier zijn we aan het welverdiende aperitief toe en laten we

ons informeren over wat we kunnen happen.

Dit is opnieuw een vóór en na situatie.

Kijk goed naar de staande kandelaar,

en vooral de eerste kaars van rechts.

Greta vroeg me met haar toestel een foto te nemen van de tafel

en de happers.

Ik ging naar het hoekje en ik kreeg niet iedereen op het schermpje.

Nog één stap achteruit, en ik stond in brand!

Gelukkig droeg ik een hemd met 70% katoen en maar 30%polyester,

of ik had mijn leven beëindigd als levende toorts.

Gina was gelukkig vlak in de buurt en kon vrij snel het vuur doven.

Ik raad niemand aan om daar te gaan eten, niet om het voedsel,

maar om de veiligheid. Hoewel de kok regelmatig zijn handen

verbrandde (ze barbecueën alles) hebben ze zelfs geen Flamazine in huis.

En stel je voor dat het daar brandt: heb je de toegang/uitgang gezien? Levensgevaarlijk.

In elk geval moest ik de volgende morgen naar de dokter

met brandwonden van de tweede graad.

Na enkele weken een dagelijkse portie Flamazine was de wonde dicht.

Er blijft wel een serieus litteken, dat geen zon meer mag zien.

(*) OLABA staat voor “Organisation de Loisirs Agréables et Blabla Amical”.

Het is duidelijk dat een organisatie uit Knokke, met zijn Place M’as Tu Vu en Le Zoute,

het best gebaat is met een Franstalige benaming (**).

Alles moet immers tot de juiste proporties worden teruggebracht.

(**) dit is natuurlijk maar een grapje. Een schalkse knipoog is hier op zijn plaats

De tijd van het jaar: herfst, jachtseizoen enz. vraagt uiteraard

om een gerecht met kastanjes en paddenstoelen.

Omdat die in Spanje veelvuldig aanwezig zijn heb ik er eentje uitgezocht.

Het is één complete mislukking geworden, en het ligt zelfs niet aan mij.

Kastanjes zijn veel te droog om er iets deftig van te maken.

Ik ga het recept dus niet geven, want enkel gerechten die (gemakkelijk) lukken,

die ik zelf als aspirant-kok kan maken, en waar ik de nodige aanpassingen

kan aan doen vind je hier.

 Wat wel een succesnummer is, heb ik genoemd:

Gemarineerde kip met Oosters Tintje.

Hier opgediend met een gekookt piepertje en met

gemarineerde pepers (zo in de handel te verkrijgen hier).

In Belgenland steek je rode/groene paprika’s (eerst halveren

en pitten er uit halen natuurlijk) onder de grill tot het vel zwart wordt.

Steek ze dan in een sluitbare plastic zak en laat ze 5 à 10’ liggen.

De pel komt er dan vanzelf af.

Marineer de paprika’s in olie en sherryazijn en kruid naar believen.

Laat een paar uren rusten.

Hier vind je de bereiding voor dit lekkere gerecht (let op: voor drie personen).

Omdat het recept met de kastanjes niet gelukt is,

geef ik hier nog een ander, gemaakt toen we nog geen

digitale foto's hadden.

Het is een basisgerecht uit de Mediterrane keuken,

namelijk "Gehakt met Mediterrane Groenten".

Na het Pezige Petanque tornooi zat de strijdlust er definitief in.

Een stapje verder is dan het Mega Mini Golf Tornooi,

de volgende mijlpaal in de kalender.

Het domein waar de strijd werd gestreden was trouwens heel leuk.

De balletjes van de minigolf waren wat kleiner dan bij de Petanque,

maar de inzet was des te groter.

Erik kon zijn slingerbal niet te voorschijn halen, want zijn magneetje

bleek niet te werken met dit soort uitrusting.

Deze minigolf ligt niet in Knokke, en was ook voor iedereen nieuw.

Geen thuisvoordeel dus.

Wie deze golf kent mag me nu de naam van de gemeente opsturen via e-mail.

Er is een prachtige prijs voorzien voor het eerste juiste antwoord.

Tip: er zijn achttien holes. Nog een tip: het is niet in de Ardennen.

Tip 3: hoewel je veel Oranje ziet, is het niet in Holland.

Onze Financiële Directeur Erik, nu volledig ontdaan van de stress

van het afwassen en afdrogen, slaagt er in om ook zonder handdoek

en slingerbal de overwinning in de wacht te slepen (zij het nipt).

Hier zie je hem na het afwerken van een van zijn wonderbaarlijke hole-in-one’s.

Alle andere spelers zitten er maar beteuterd bij en buigen onderdanig het hoofd.

Vlak na Erik volgen er 3 ex-aequo’s, met slechts 1 puntje meer, maar Erik dóet het.

Deze foto spreekt niet alleen boekdelen, maar hele boeken.

Het circuit is helemaal niet van gevaar ontbloot.

Als je wil regelmatig gaan zitten, doe je beter een leren broek aan,

en dan nog...

Deze minigolf heeft twee aparte circuits. Laten we zeggen: een “normale”

en de “crazy” golf. Hier kan je zien welk van de twee we gekozen hebben.

Als je in deze gemeente een stapje zet, dan kom je in aanraking

(of toch bijna) met rare fenomenen.

Eigenlijk ben ik blij dat de tekst, waar ik naast sta, net niet leesbaar is.

Niettegenstaande het advies heb ik de "h...n" niet gebruikt. Danke wel!

Zoals gebruikelijk werd de intense activiteit ontladen via een after-party

met de gebruikelijke vaste- en vloeistoffen.

Gina heeft wel iets gekozen dat naar de kleine kant is,

want ze gebruikt haar brilglazen als vergrootglas om het te vinden.

Yvette demonstreert hoe een vis naar lucht hapt.

Na het hoofdgerecht werd alles opzij geschoven en werd na de mini golf

de eerste mini Quiz uit de doeken gedaan.

En wie werd de winnaar? Erik opnieuw.

Sterk op weg om de Olaba(*) van het Jaar te worden?

Come and see next time.

(*) OLABA staat voor “Organisation de Loisirs Agréables et Blabla Amical”.

Het is duidelijk dat een organisatie uit Knokke, met zijn Place M’as Tu Vu en Le Zoute, het best gebaat is met een Franstalige benaming (**). Alles moet immers tot de juiste proporties worden teruggebracht.

(**) dit is natuurlijk maar een grapje. Een schalkse knipoog is hier op zijn plaats.