Archief

Op weg van Montoldre naar Pézenas via de A75 kom je

langs het Lac du Salagou in het departement Hérault.

zijn hetzelfde als elders.

dit zeer bijzondere meer ligt een 50 km ten W van Montpellier,
op een hoogte van 140m.

Rondom is er enkel rode aarde (ijzeroxide),
op veel plaatsen bedekt met lava. 

het meer wordt toeristisch uitgebaat, maar niet fanatiek

Het is eigenlijk een gedoofde vulkaan, die via

een klein beekje water binnenkrijgt.

Aan de laagste kant heeft men een stuwdam gebouwd,

en de vulkaan is onder water gelopen.

Aan de dam heeft men gebouwd tussen 1964 en 1968.
Men had berekend dat het jaaaaaren ging duren
om het meer vol te krijgen, maar de natuur hielp een beetje. 
In 1969 werd het ineens tot de helft gevuld middels een enorm onweer.

Op sommige plaatsen steken nog basalten "schoorstenen"
uit de vulkaan omhoog. Die hebben weinig last van erosie
omdat het materiaal veel harder is dan lava.

Verschillende dorpjes werden verzwolgen door het water,
voor een paar was het op het nippertje,
zoals in het geval van Celles.
Volgende aflevering:  Pézenas.

We waren net terug van Spanje, met het vliegmachien

deze keer,
hebben wat administratieve klussen moeten oplossen,
de nieuwe wagen gaan halen, en we konden weer weg.
We hebben de wagen nu zo zes weken en
er staat al bijna 5000 km op de teller.
Die werden voornamelijk afgerold in Frankrijk.
Twee hoofdpunten stonden daar op het programma:
het 20-jarig bestaan van vakantiedomein
Espinet in Quillan (Languedoc-Rousillon) en een bezoek
aan Greta´s schoonzus Micky in Aups, tegen de

Gorges du Verdon.

Greta was vooral gefascineerd door de foto
die boven het bed hing.

perfecte cirkel.
Het plan is op zeer korte termijn (een deel van de stenen

liggen er al)
binnen de cirkel een terras aan te leggen met

zitbanken in een ronde.



Mijn mémoires komen voor een stuk uit Montoldre.
Let wel: geschreven met een echte pen (vogelveer)
Deze werd geplukt van een mémoirevogel.

We werden ontvangen in de salon met een drink en tapa´s.
Nu is er even een rustpauze terwijl Sue kookt
en Mike de arbeiders tracht te laten werken aan de Gite.

Het diner was "uit de kunst" en dat voor een Engelse!
Moet ik wel aan toevoegen dat ze 30 jaar in
Zwitserland heeft gewoond. Sue is lerares in handmassage
en andere wellness activiteiten, spreekt perfect Frans.
Mike is geofysicus, die regelmatig als consultant werkt
in Algerije en Canada in de olie business.
Op zijn Frans staat meer haar dan op zijn kop.
Heel interessante mensen die elkaar enkele jaren geleden
pas ontmoet hebben in Griekenland.

Heel interessante ervaring!
Als we in de buurt komen, gaan we zeker terug.

Terug in België, opent dit andere culinaire mogelijkheden,
maar toch eerst nog even iets Mediterraan,

met verse tonijn en pepers.
Yammy yammy.
Heel gemakkelijk te maken, en het is op voordat je het weet.

Om de trip door Frankrijk af te ronden, moest ik nog iets zeggen
en tonen van Leuc.
Leuc is een klein dorpje, even ten Zuiden van Carcassonne. 
Er is niks te zien of te doen, maar als je erdoor rijdt,

en zowat verder de wijngaarden en de velden in,

kom je op het einde van een weg aan een klein hotel.
Dit had ik gekozen omdat het volkomen veilig is voor
onze volgestouwde auto, op weg naar Spanje.

Eerst hebben we natuurlijk een verfrissing genomen

op het terras,  tot we een lawine geluiden begonnen te

horen uit een Wild West film. 

Wat ik onvoldoende doorhad, was dat het een plaats is
om paard te (leren) rijden.

Een massa paarden (was het nu 36 of 56?) kwamen
uit hun eentje uit de vallei naar boven op de heuvel,
waar het hotel ligt, na het einde van hun dagtaak. 

De kamer waar we sliepen ziet er vrij normaal uit, maar toch...
Soms ruiken hotelkamers naar schimmel, of boenwas, of naar verf, of hebben helemaal geen reuk, maar deze rook effenaf naar paarden.
Nu begrijp waarom de cowboys in de films altijd zo snel mogelijk
hun kamer verlieten en naar de Saloon gingen.

Hier zie je dus Greta, op weg naar de saloon, in het domein.
Het hotelletje is wel populair, want we zaten aan tafel
met Engelsen, Portugezen en Fransen.
De uitbater is een Duitser, ergens van aan het Zwarte Woud.
Het ontbijt ´s morgens werd grotendeels voor onze neus
weggekaapt door een bende Spaanse yuppies en yawns.
Geef mij maar een B&B.
Tot zover Frankrijk. Barcelona is voor een andere keer,
want eerst moeten er meer actuele dingen aan bod komen. 

Eerste mysterie: waarom was er zo een lang stilzwijgen

op deze weblog? 

Het antwoord zat vervat in een lange tekst

van enkele dagen geleden. 

Dit brengt ons tot het tweede mysterie: 

na lang zwoegen aan die tekst (ik zwoeg altijd

aan mijn teksten, tot mijn mond openvalt van het zwoegen

en zweten en mijn tong in aanraking komt

met het toetsenbord ter hoogte van de letters N H J U.

In extreme gevallen neem ik ook nog de cijfers 7 en 8 mee.

De spatiebalk is constant overdekt met een verharde laag

kwijl, maar ik zal niet verder in detail gaan bijvoorbeeld

over de toets alt gr).

Welnu dus, wanneer ik mijn tekst op de weblog plaatste,

zag ik gedurende de volgende drie minuten een grote witte

vlek voor mijn ogen, en mijn tekst was mysterieus

verdwenen naar de eeuwige jachtvelden.

De dag daarna probeerde ik weer, ditmaal met

een korte testtekst, en weer noppes.

Ik zeg altijd: blijven proberen, en ineens, weer heel

 mysterieus, lukte het weer wel.

Nu probeer ik met deze tekst nog eens (ik heb geen goesting

om mijn oorspronkelijke tekst opnieuw uit mijn duim

te zuigen),  en ik zal zien wat er gebeurt.

Mocht het lukken, dan kan ik op korte termijn verder

doorgaan met een aantal spetterende reportages

uit Frankrijk (en uit de keuken).

I cross my fingers.

Dit is mijn laatste cooking op Spaanse bodem (voorlopig). 

Met zachte dwang werd me meegedeeld dat er nog kipfilets

in de diepvries zaten, en dat alles moest worden

leeggeruimd tegen ons vertrek op woensdag.

  
Heb ik noodgedwongen maar iets gezocht in het

 kippenkookboek.

 
Eigenlijk een klassieker met mediterrane ingrediënten,

en gezond ook.

 Deze keer was het voor de lunch.
Greta ging voor de laatste keer bridgen, en voorzag een

after-bridge party, zodat ik beter op de middag kon koken.
Iedereen vond het lekker, maar voor mijn smaak was het

een beetje flauw, zodat ik volgende keer

een ietsepietsie cayennepeper zal toevoegen.

Het is een recept uit Nice, maar kon evengoed uit Ronda

of Valencia komen:

 
het klassieke mediterrane gezonde boerenspul.

 
Nog eens leuk om buiten te kunnen eten, met een glaasje

tinto om het af te ronden.

Woensdag vertrekken we...

Ik zag vandaag op het TV-nieuws van 18.00 uur dat er 10 cm

sneeuw ligt in Botrange.

Leuk vooruitzicht.

In elk geval: we laten hier een leegte achter. 

 
Deze leegte kan je hieronder bekijken.

Door de regen van de voorbije dagen zijn de aktiviteiten

wat beperkt. 

Het was echt dringend nodig: net voor de druppels

begonnen te vallen las ik in 2 (Engelse) weekbladen

over de "drought", de verschrikkelijke droogte

van deze winter.

 
Het was geleden van 1912 dat het nog zo droog was.

Het Vinuela stuwmeer, het grootste van

de provincie Malaga, stond op 28% van zijn capaciteit. 

Bijna een leegstand.

Er zullen nu wel een paar % bij zijn.

Gelukkig zijn er het laatste jaar enkele goede maatregelen

 genomen: de golf- en andere sportcomplexen moeten

hun eigen water ophoesten. (beeldspraak).

Ons drinkwater komt van een ontziltingsinstallatie

die gebouwd werd in 1994 en tot vorige winter nog

nooit gewerkt had. Om maar te zeggen dat het klimaat

dramatisch aan het veranderen is.

 
Binnenkort krijgen we in België nog droge zomers, stel je voor!

 
Nu is het hier weer heerlijk warm en droog, en woensdag

als we in waterland aankomen, zal het niet hetzelfde zijn.

 
Zoals Greta altijd zegt:

"België is een leuk land, maar ze moesten het overdekken".

Toen we in oktober (voor de tiende keer of zo)

naar Spanje reden voor de overwintering,

 
zijn we gezigzagd via de Dordogne/Périgord

en Languedoc-Rousillon tot in Spanje.

Hierbij een verkorte reportage over het gedeelte Dordogne.

Deze streek kunnen we niet loslaten, onder het motto:

de reis is belangrijk, niet de bestemming. 

één van mijn favorieten: Beaulieu-sur-Dordogne,
met een nog autenthiek Middeleeuws centrum,
waar niet het minste verkeer toegelaten is.
Alsof je uit de teletijdmachine van prof Barabas stapt op -500 jaar.

we gingen natuurlijk helemaal naar boven, naar en in het kasteel

...biertje.

volgende keer naar Leuc in de Languedoc en Barcelona

Ik was het van plan, niet in het minst omdat

het zomerweer was, en een Spanjaard hier in de buurt

me goesting deed krijgen.

Twee dagen na elkaar legde hij reuzegrote brochetten

op de rooster (of is het "het" rooster?

de rooster lijkt me meer iets om boeven op te leggen,

maar ik weet het niet zeker).

Toen ik de kwijl had doorgeslikt (met een blonde Leffe,

een mens moet op alles voorbereid zijn),

en de ingrediënten uit de winkel had verzameld,

begon het te regenen (niet helemaal onverwacht).

Zoiets kon mijn enthoesiasme niet temperen natuurlijk,

vanonder de ovengrill is het evengoed.

Greta vond het heel lekker (heeft ze 3X gezegd)

en heeft 1,5 brochette naar binnengespeeld, wat veel is

voor haar, gezien de afmeting (van de spies).

Ik heb me opgeofferd voor de resterende 2,5 brochette.

Hoe ik ze bereidde is heel makkelijk: iedereen kan het.

 
de gegrilde tomaten maken het af!

als je de tomaatjes insnijdt, doe dit aan de andere kant
van het kroontje (blijven beter staan)
als je hele malse ajuin hebt, moet je hem niet voorvermalsen natuurlijk

We hebben een paar rustige dagen achter de rug.
Je ziet me de Playboy bestuderen (voor de artikels!!),
lekker in het zonnetje op het terras.

moet men veel vocht opnemen, zegt mijn huisdokter altijd. 
Zodus, enkele km verder houdt Greta terecht halt bij bar Tropical.
Verandering van onderwerp: intussen is de wagen verkocht;
tenminste, we hebben al een voorschot mogen ontvangen.
We kunnen dus met een gerust(?) gemoed naar België vertrekken. 
De 16de april nemen we dus het vliegtuig en gaan we 15° lager moeten overleven.
Tot spoedig (morgen?).

Nu het opnieuw zomeruur is kunnen (moeten) we

op het terras achteraan ontbijten,

willen we in de zon zitten.

Om 9 uur kan een bakje koffie lekker smaken.

Greta ging dan maar (after)tennissen en Bob

bleef thuis met een lichte lumbago en een bakje koffie.

  de veteranen hebben het vandaag weer gehad

Wat zien we hier? Engelsen, Duitsers, een Italiaan,

en zelfs twee Belgen op het terras van Club del Sol.

"Verdorie, door mijn Alzheimer heb ik mijn epo thuis weer vergeten! 
En waarvoor dienen dan die blauwe pillen hier?"