Archief

Het mirakel heeft niks te zien met Quillan, want daar in de Pyreneeën
hebben ze er al eentje gehad (Lourdes).
Het gaat hierover het Marbella Mirakel.
Toen we de eerste juli het terras van het appartement betraden,
viel me iets op in de bloemenbakken: een echte tomatenplant,
met een echte tomaat eraan bengelend.

Nu moet je weten dat we hier al 2,5 maanden weg zijn,
dat er niemand is binnen geweest en dat we op de eerste verdieping wonen,
en dat het terras niet aan een of andere openbare weg
of een andere bereikbare plaats raakt.

Is er een tomatenspecialist in de buurt? Ja?
Laat me weten hoe dit kan via een e-mailtje op deze blog please.
Dit is een echte foto, echt waar, niet gefotoshopt door Greta!


Lang geleden ook dat er nog een receptje is gepasseerd.
Het is eigenlijk te warm om lang in de keuken te blijven.
Het is nu bijvoorbeeld na 17u en de temperatuur op het terras
bedraagt 28.8° in de schaduw.

Dus ook het verwijderen van onkruid in de plantenbakken
is niet te doen in de vlakke zon. Alleen onze tomaat Jim voelt zich opperbest.
Hij krijgt nu al een lichtroze blos (de foto hierboven is al enkele dagen oud) .
Ik heb dus alleen hier het recept(je) van een lekker dingetje, klaar in een wip.

Om alle misverstanden te vermijden: de kok hier, en in Duinbergen IS GRETA!!
Ik doe enkel één experimentje per week, op een niveau om net mee te kunnen
met "Start to Cook" van mijn Guru Piet Guizentruit.

Aan de andere kant: "Vleesfestijn met tomatendressing" opent perspectieven.
In elke Spaanse bar, waar er olie, azijn en papieren servietjes op de tafels staan
(en dat zijn ze allemaal), kan je ontbijten met "Tostada con Tomate".
Dat is verse tomatenpulp (ja, met de velletjes!), waar je een doorgesneden en geroosterd broodje mee bestrijkt, en begiet met olijfolie en eventueel wat azijn.

Heerlijk is dat met een kopje koffie!  (de papieren servietjes dienen
om de gemorste olie en tomaat van je hemd/blouse te vegen).
Om kort te gaan: ziehier een aangepast huiselijk receptje
voor deze tomatendressing, die je hieronder ziet in het midden van de tafel.
Ik wens op te merken dat AL de rest: aardappelsalade, gemengde salade,
vlees is bereid door GRETA. 
Het moest ook eens  gezegd worden vindt ze, en gelijk heeft ze.

De bedoeling was een vlezige BBQ te doen, maar technische problemen hebben dat belet.
Hier dus het"Vleesfestijn met TOMATENDRESSING".
P.S. onze Jim werd er niet in verwerkt.

Vragen over recepten of e-mailen van dergelijke dingen is altijd mogelijk.
Gebruik de e-mail functie van de blog. Welkom.


...en hier zit dan onze echte kok. Het pruillipje is toevallig, want alles is lekker.
Greta heeft trouwens in de supermarkt de basilicumpasta gevonden.
Gewoon een tube, zoals tandpasta. We nemen deze, en nog andere,
zoals look en dille zondag mee naar België. 

Even een tussendoortje.

We verblijven nu al een tiental dagen in Spanje.

De zomer heeft hier toegeslagen met temperaturen

om "fffff..." tegen te zeggen.

De weerberichten uit België zijn blijkbaar anders.

 
Slecht tot maandag, naar het schijnt.

We gaan zondag terug, dus dat komt goed uit.

Je ziet Bob hier met 2 vrienden op het strand.

Ik lijk veel groter, maar dat klopt niet omdat ik

crocs aan heb met plateauzolen.

In de achtergrond ligt Marbella, maar je ziet

er niet veel van door de hitte en het vocht.

Ik ben de enige op het strand met een t-shirt aan.

Op de oorzaak kom ik ook nog terug.

Het strand ziet er (in de zomer) wel helemaal anders uit

dan aan de Belgische kust.

Het is meer een georganiseerde chaos.
Toch beter dan met de betonnen kazernes van België.

Vlak bij onze woonplaats staan er nu dingen

die in de winter volledig verdwijnen.

Er komt een lopende winkel voorbij: zonnebrillen,

sacochen, DVD´s, uurwerken...

We waren dus in Pézenas, brachten een aangename tijd door
met goede herinneringen in Cap d´Agde, zeggen hello
tegen het Canal du Midi, en rijden naar Quillan, via Béziers en Narbonne. 
Alles bij mekaar hebben we daar in het laatste decenium
toch wel de meeste van onze vakantietijd doorgebracht.   

Een goeie extra reden om dit jaar Quillan te "doen"
is zonder meer de viering van het 20-jarig bestaan
van het vakantiedomein Espinet met Vlaams management.

De Blanquette en Crémant de Limoux vloeit (hier geregeld) 
bij beekjes.
Bij aankomst in Bungalow 13 zit onze eerste bezoeker
ons al op te wachten.
Dezelfde van altijd (hij trekt in elk geval hard op die van vorig jaar).

De eerste mei is er een keiharde receptie aan het nieuwe aangelegde meer,

in aanwezigheid van de grote Espinet chefs, Koen en Martine, uit Kontich.

Koen is diegene die met zijn handen niet van Greta kan blijven.
Gelukkig voor hem is Martine niet in de buurt.
We kunnen te voet terug, dus op een glaasje min of meer kijken we niet.

Na een paar dagen ontnuchteren, en wat tennisgedoe,
zijn we gereed voor het grote werk: het galadiner. 
Gezien het maar een achtgangen diner is, hebben ze gelukkig
enkele hapjes en drankjes voorzien vooraf .
Tussen de prominente aanwezigen bevindt zich Benny Andersen,
de  toetsenman van het vroegere popgroepje Abba. 
Hij laat zich hier deskundig begeleiden door André,
de maitre d´hotel, bij de keuze van de hapjes.

Hoe langer in Quillan, hoe meer pret, of heeft er iemand

een pilletje Viagra in het drankje gedaan?

Sommigen vragen het zich af.

Dit noemt men: de hoofden bij mekaar steken.
Aan de lege glazen te zien, zitten we zo ongeveer aan de vierde gang.

Een gang later beginnen de overburen ook al los te komen.

Gang acht.
Eindelijk eens een foto van een gerechtje dat ik zelf niet moet maken.

The morning after.  Een wandelingetje door het domein
om enkele grammetjes kwijt te geraken.

Einde deel 1. Come and see next ...

Een steamer had ik nog nooit gebruikt.
Denk nu niet direct aan de steamer van Piet Huizentruit,
die uit de space shuttle lijkt te komen.
Ik gebruik gewoon plastic spul, met twee verdiepingen, zie foto

Dit gerechtje laat toe alles ineens te stomen,

klaar zonder veel moeite.

In de onderste verdieping ligt bloemkool,

in roosjes gesneden.

En ook de pieperkes, gescheiden met een tussenschotje.

Een 5 minuten voor het einde wordt er een verdieping

bovenop gezet met de vis. Ik had roodbaars genomen,

maar hoe harder de vis, hoe beter.

Greta lustte het niet zo, maar dat lag niet aan het gerecht.

Vis is haar ding niet, maar daar heeft ze ongelijk in.

Ze vond ook dat er een saus bij moest, en daar

kan ik ze wel gelijk geven. Het gerecht valt

(volgens de auteur) wel sterk in de smaak bij kinderen.

Een eindje zonnige weg scheidt Pézenas van de Middelandse Zee. 
Een dagje Cap d´Agde is welgekomen, en het terugzien
van dit aangename kustplaatsje na een jaar of 10 valt best mee.
Met weinig moeite vinden we ons kleine hotelletje terug,
vooral omdat het schitterend zicht (vanuit de hotelkamer)
op zee in ons geheugen is blijven hangen.



De zoute zeelucht en de stralende zon dwingt ons tot een wandeling,
o.m. langs een van de twee jachthavens.
Greta is natuurlijk al klaar om in te schepen.



Even een paar snuisterijen kopen in een winkel,
met een merkwaardige toonbank.



En dit is zeer belangrijk: hier toon ik je wat je al heel lang wou weten.
Ik laat je met eigen ogen zien hoe je een olifant kan vangen.
De enige goede methode is: hem hard aan zijn linkeroorlel trekken.
Niet voort verklappen hé! 
 

Na al deze inspanningen hebben we wel een glaasje verdiend!



De haven krioelt van restaurents en té gekke boten.



Zelfs boten met bretellen, die worden rond gereden ...



...en in en uit het water worden gehesen.

Deze keer iets voor jong én oud.

Voor de jongeren: een echte hamburger,

en voor de senioren: echte knolselder

(werkt langer en beter dan voetselder!)

Dit is een bereiding voor 2, maar ik had nogal honger, en heb een ietsje meer gemaakt.
Denk nu niet dat de fles wijn al bijna leeg was vóór het eten,
want we drinken daar al 2 maanden van. Vandaar.



Ik wou eerst het gerecht nog noemen "Hamburger

Titanic Style", maar ik heb me tijdig bedacht.

Men moet respect hebben voor de artistieke vrijheid

van de fotograaf, d.i. Greta zoals gewoonlijk.

Alles is nu Eco. Vandaar maak ik een Ecosoepje:
niks wegggooien, alles cycleren of recycleren.
Dus: heb je van die lekkere radijzen in huis: 
verwerk ze in een salade, steek er een paar in je holle tand,
maar WERP DAT LOOF NIET WEG!! 
het heeft een grote ecowaarde, je maakt er gewoon soep van. 
Wie geen spinazie lust zou ik het niet aanraden,
geef het loof in dat geval aan de konijnen.
Onthoud dat de smaak die van spinazie benadert.
Hierbij het receptje, eenvoudig als altijd.

Het stadje Pézenas leek ons een geschikte en geschifte

plaats om een dag- en nachtje door te brengen.

Op het eerste zicht stonden ze ons niet met toeters en bellen

 
op te wachten, maar het viel achteraf wel mee.

we hadden geboekt in de B&B Villa Juliette,
aan de rand van het stadje.

Het weer is in orde, zodat ons Greetje haar verfrissingetje
buiten in het zonnetje kan nemen.

Het huis ligt aan een redelijk drukke weg, maar is van
de buitenwereld afgesneden door een stevige en hoge muur.
Op de binnenplaats is voldoende parkeergelegenheid.
Er zijn 4 logeerkamers en alles is bezet.

In de tuin is ook nog een zwembad,
voor de hete dagen en nachten.

De slaapkamer is niet te ruim, en maar matig gestoffeerd.
De douche en lavabo zijn zo klein, dat als je de zeep laat vallen,
je gat buiten op straat hangt.

Vanuit de kamer is er wel een mooi zicht
op het park aan de overkant van de weg.

We hebben dan ook deskundig de straat overgestoken
en kuieren een tijd rond in het prima verzorgde park.




Zwarte gezwollen zwanen zwijmelen zwemmend
in het zilte zog onder het zwoele zwerk.
Gezwind zwelgen ze zeven zware zwanworsten
uit Zwankendamme.

Greta houdt ook veel van poëzie, en denkt na
over de grote dingen des levens.

Bob heeft nog een beetje ontbijtconfituur
aan zijn vinger hangen en probeert het er af te likken.

Een wandeling door het oude centrum van Pézenas
heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.

Sommigen zetten de bloemetjes buiten,
en sommigen de was.




Je moet overal je stekje hebben.

Eén bepaald restaurant is ook een kunstgalerij.
Ze zijn erg sterk in het gebruik van vreemde talen.

En de avond wordt besloten in het leuke Art Nouveau
restaurant "Molière", dat is de man die hier gewoond heeft.

In de gauwte nog een droomsoepje:
was goed eerst je handen, want je zal je vingers aflikken!