verlicht ben
ik vandaag
even sterker 
als de zeis

hou op tijd
mijn hoofd omlaag
heden ben ik wijs

zie eens rond
naar allen, zoals ik
wat zijn we toch
gewone mensen

dacht ik soms
het edele te vinden
in verklaarbaar gedrag

ach, het gaat mij niet anders
ook ik maak van mijn
onvoorspelbaarheid gewag

verlicht ben
ik vandaag
even sterker
dan de zeis

toch ben ik anders,
ik gebruik de zaag

als ik het lied van de stilte dicht
beweegt de hand op pulserende slagen
worden mijn vingers speels opgelicht
en draagt inkt het heelal van eeuwige dagen

geen enkel woord zal op papier geraken
hoe immers moet ik schrijven
om een zachte bomenruis te verbeelden
of met jou de volheid van de leegte te beklijven

als ik het lied van de stilte dicht
zingt de nacht haar ongrijpbare dromen
en luister ik naar wat het donker mij toedicht
het zijn schone verzen die mij toekomen

mij rest nog........................  een verleden dat nadert,
wat ongeboren tranen......... ik verstom,
bevroren zoals ze zijn..........alsof de dood schatert
en zonder waarde................als ijzer; verroest en krom

zij zullen nimmer,................terwijl ik in het diepe graaf,
gelijk met de zon,................meebuigend naar de aarde.
in een dragende schaduw,..waar de schreeuw klinkt van de raaf
beschut kunnen tanen......... in de levensboom van de bezwaarde

ik zie mijn verloren verte
in schemer gehuld
en droom van gazellen,
rank en gracieus,
door lichte nevel omhuld

zij springen tussen
struiken van liefde
luisterend naar
een vlijende tederheid
die hen als vanzelf
kwetsbaar voorwaarts begeleidt

ik wil hun dorst laven
met zachte zuchten;
kom maar, lijk ik te zeggen
jullie zijn mij van harte nabij
er is niets te duchten

ook fluister ik met gesloten lippen
hun vragende ogen tegemoet
als dan hun pas omzichtig verstilt
toont de natuur haar overvloed

heden verhaal ik van een vrucht
vaak niet door mensen gedoogd
ook ik ontloop haar gaarne
wil niet door haar kwijlen
ook niet voor even, worden afgedroogd
of in nabijheid verwijlen

zij bloeit in alle seizoenen
tot zover is de mens in staat
ze kent de vormen van meloenen
met een kracht die nimmer vergaat
daar zij behoort tot de onuitroeibare oenen

ja, ik doe kond van een schepping
die niet groeit aan een boom
maar welig tiert, kent nimmer enig verzuim
ik spreek over mijn buurvrouw
oh, verder niets geen kwaad
maar ontkom niet aan het gegeven
zij is en blijft een onuitstaanbare zuurpruim

jouw rondingen dragen
van boven naar onder,
het sap met een zoete smaak

in al jouw begeerlijke lagen
ontwikkelt zich, al rijpend,
een aantrekkelijk wonder

ook al dijen je gewillige heupen
allengs uit tot schilderachtige vormen
en je topje wat minder navenant

aan jou zuig ik naar eigen normen
verlies de omgeving als ik
jou grijp met zachte hand

gretig hap ik in jouw blanke vlees
en zie voorbij aan je vel
het duurt derhalve maar kort;
het blijkt een gelopen race

of zal ik grijpen naar nog meer
nee, de schaal is leeg

op de zure appel na