verlicht ben
ik vandaag
even sterker 
als de zeis

hou op tijd
mijn hoofd omlaag
heden ben ik wijs

zie eens rond
naar allen, zoals ik
wat zijn we toch
gewone mensen

dacht ik soms
het edele te vinden
in verklaarbaar gedrag

ach, het gaat mij niet anders
ook ik maak van mijn
onvoorspelbaarheid gewag

verlicht ben
ik vandaag
even sterker
dan de zeis

toch ben ik anders,
ik gebruik de zaag

als ik het lied van de stilte dicht
beweegt de hand op pulserende slagen
worden mijn vingers speels opgelicht
en draagt inkt het heelal van eeuwige dagen

geen enkel woord zal op papier geraken
hoe immers moet ik schrijven
om een zachte bomenruis te verbeelden
of met jou de volheid van de leegte te beklijven

als ik het lied van de stilte dicht
zingt de nacht haar ongrijpbare dromen
en luister ik naar wat het donker mij toedicht
het zijn schone verzen die mij toekomen

mij rest nog........................  een verleden dat nadert,
wat ongeboren tranen......... ik verstom,
bevroren zoals ze zijn..........alsof de dood schatert
en zonder waarde................als ijzer; verroest en krom

zij zullen nimmer,................terwijl ik in het diepe graaf,
gelijk met de zon,................meebuigend naar de aarde.
in een dragende schaduw,..waar de schreeuw klinkt van de raaf
beschut kunnen tanen......... in de levensboom van de bezwaarde