ik

ach was ik maar niet
zo denk ik vaak
zoals jij me ziet

een illusie:
de schijnbare
werkelijkheid
van driedimensionale
vergetelheid

jij kleurt mij in
met wazige tinten
hersenspinsels op een kluit

ach was ik maar
niet te vinden
achter jouw etalageruit

liefde is als de dood
een woord van eeuwigheid
door holle frasen aangestuurd

een wijze van zeggen
geboren uit nood

niets raakt het wezen
geen letter
komt in de buurt

ik zou het haast
gaan vrezen

als ik me

in jou verlies

dan verlies ik

mijn verlies

als ik me in

jou begraaf

graaf ik

mijn graf

ja,
u kijkt zichzelf aan
dit
ja, dit is uw spiegel
bent u
u die mens
als reden voor uw bestaan


u lacht wat zuur
u zelf tegemoet
met een onhandige
verlegenheid: zo puur
ja, zoals het moet


afscheid nemen
van uw weerkaatsing
is uitstel van uw lot
morgen dwingt het u
opnieuw tot confrontatie
en ziet u met lede ogen
uw gerimpelde inflatie