Donderdag 9 november 2006
tijdelijk sterven
draag met mij bakstenen
in de mist van de ochtend
de nazomer lijkt te wenen
als ik kniel in het zand
een pad wil ik bedenken
naar het naderend
kale bomenland
ik herken het jaargetij
dat over een zwoele grens
de zon dieper laat dalen
en licht vooruit schijnt
op tijdelijk sterven
zo vreemd
maar toch weer
mijn innige wens;
stilte te verwerven
Donderdag 9 november 2006
waarom geen condoom over mijn hoofd om stilletjes in mijn hoed zonder zoom de parade der hedendaagse ridders te aanschouwen in deze tijd is …
waarom geen condoom
over mijn hoofd
om stilletjes
in mijn hoed zonder zoom
de parade der
hedendaagse ridders
te aanschouwen
in deze tijd
is het de dame
die kleur geeft
aan het hoofd van staat
leve de koningin
wordt geroepen
maar kijk even naar
het schild op mijn pruik
voor u naar het
balkonnetje gaat
Donderdag 9 november 2006
de rust is weergekeerd
zo lijkt het dan
er was onverklaarbaar
veel te melden
niet dat het telde
of bijzonder was
dan wel laakbaar
…
de rust is weergekeerd
zo lijkt het dan
er was onverklaarbaar
veel te melden
niet dat het telde
of bijzonder was
dan wel laakbaar
de geest sprint
soms over ongekende
horden van woorden
al lijkt het vanzelf
als lava uit te barsten
een gevoel dat onzichtbaar
in diepten bevindt
en alle weerstanden
naar buiten toe
wil vermoorden
wat is de mens,
ik,
stuurloos soms
zo blijkt
waar zit de
ongrijpbare hand
die richting geeft
mij zo met
rusteloze
vingerbewegingen
overmant
uit "jezelf" geven,
om niet,
kan genegenheid
worden geboren
en zelden voor even
nog sterker
kan ik het zeggen
- dat je er bent -
is genoeg
het behoeft
geen duizend woorden
om zoiets uit te leggen
het was ook niet zo
dat je er om vroeg
ik aanschouw
de dode
een mens
als voorbode
voor mij,
plots,
een monument
doch hij leefde
in de eeuwigheid
een moment
het dauwt over
mijn gesprokkeld hout
het bos is kaal
de ziel rouwt
het zijn
vaal
ook al draag ik niet
aldoor jouw hand
en aanschouw je weinig
mijn aangezicht
dan toch verblijf ik
in jouw land
waar genegenheid
op elkaar is gericht
luister naar de woorden
die ik roep van verre
en zie mijn ogen
als blinkende sterren
een gevoel is
moeilijk te grijpen
maar wil intens
van binnen rijpen
slechts eenmaal
keer ik nog weerom
en zie reeds van verre
door glans omgeven
de weide van mijn jeugd
met de hoop in beleven
waar ieder nog deugt
en ik liefde verwachtte
van verlichte sterren
als ik dat nu zo overzie
en de naaktheid ervaar
van mijn kinderdromen
is het heden zo vreemd
alsof alles mij is overkomen
|
zijn stoel was leeg
het was nog zo pas
dat hij daar in zeeg
in zijn wereld met
het zijden kussen;
tot op de draad toe
versleten en aftands
met zijn zetel nog slechts
verbonden door twee lussen
zacht met verloren glans
ik voel, hij is niet weg
ruik de geur van zijn huid
zijn ongewassen haren
deel het verdriet
van zijn verloren bruid
de tranen door de jaren
ik zie nog zijn lach
geschilderd op zijn gelaat
lippen ondeugend krullend,
woorden gevormd
soms in stilte doorgepraat
hij is er nog
ja toch?
|
|
soms wordt licht
als enige straal
glansrijk verlicht
zonder
een letter van taal
in het tegenlicht
van engelengeduld
gebundeld,
wel duizendmaal
het voelt voor mij
als wezenlijk
bovennatuurlijk
het draagt in mij
onschatbare gebaren
ik ervaar datgene
dat ik als mens wil
vasthouden, bewaren
nu telt, zegt morgen
tegen mij
wees niet bevreesd
voor het nog
ongeschapene
onderga onbaatzuchtig
en zeker niet bedeesd
jouw verloren maar
toekomend deel
dat zo plots daar is
het doet je
in tijdloze momenten
diep voelen
ja, zeg ik, ik ben heel
|
|
ik zou je willen geven
het kleine van
het bestaan
het echte beleven
zonder visioenen
van de onbereikbare
doodse maan
ik zou je willen geven
het grootse van
het bestaan
omvangrijk in
bloemen gehuld
maar ook
het azuurblauwe
zilte water van de oceaan
of de dauwige weidevelden
door dieren begraasd
en alles met
onvoorwaardelijke liefde
gevuld
ik zou je willen
schenken
het wonder in jezelf
onaantastbaar,
niet te krenken
ga dan je weg
van milde stilte
zonder gedachten
te denken
|
|
ik laat mijzelf vloeien
over een huid van gedachten
het streelt de lijnen
van het zachte verwachten
naar hopende mildheid
die de zuiverheid verfijnen
ik laat mij glijden
over brandende zuchten
verlos de hitte van
zuigende verliezen
om de immer resterende as
te mijden
niet meer te duchten
ik zweef over dromen
die van overdag
het geeft genoegen
van lichte tinteling
ze mogen er komen
scheppen allengs bij mij
een beeldige verwondering
|
|
het was
stil vandaag
ik was niet
alleen
verwarmde me
aan de zon
in de schaduw
van jou
niets zeggen
vertelt soms meer
dan dreggen
naar nutteloze
woorden
het was
stil vandaag
|
|
wat ik schrijf
gaat jou niet aan
het zal je immers
toch niet raken
je zult mijn
gedachten
niet kunnen
verstaan
als ik vertel
van mijn droom;
het zoeken
naar gevoel,
dan kan ik
nog zoveel
duiden
jij zult nooit weten
wat ik bedoel
zeg mij
wat gaat er
om in jou
ik weet,
nu gaat het
mij niet aan
alleen jij kent
de diepe waarde
als jij dan toch
jouw woorden zucht
verdampen zij
als druppels
en vallen later
als verwaterde
kreten
terug op aarde
|
|
telkens
als ik ga
en zeg
mijn tijd is daar,
sluit jij
snel je ogen
alsof
een knop
wordt omgedraaid,
jij naar binnen
wordt gezogen
diepte vezandt dan
in een verkoeld
gedag,
verkleint al
wat is gezegd
is het de pijn
van verscheiden
die je in
vermeden woorden
legt
|
|
al droog ik
met tedere
overgave
een traan
de weg
naar jouw pijn
kan ik niet gaan
ook al
raak ik
zo nabij
een hand
eenzaamheid
is voor mij
een onbereikbaar
schaduwland
|
|
in willen
begrijpen
zit rijpen
besloten
als ik dat
zo beleef
ontdek ik
mijzelf
in jou
en word
jij in mij
gesloten
|
|
de gerijpte palm
van mijn korte hand
is als boezem
van geschenken
ze raken jou
zonder te tasten
of door
afstandelijk wenken
de slagen
van het hart
stemmen timide
mijn vingers
zij vertellen
van een
zachtmoedige rust
en verdunnen
je smart
|
|
hoor mij leegtes vullen
van letterloze schimmen
die weerkaatsen tegen
dik geplamuurde
blinde muren
het schaamteloos vallen
van geschuurd gruis
neem ik waar
als neerstortende
onthoofde woorden
zoveel lagen
door de jaren heen
geworden tot
ontedeld gekunsteld eelt
geraken tot stof
van antieke beelden
de ziel
tot naaktheid gedwongen
door afgevuurde kanonnen
die diepe laklagen als
zekerheid zag
die ziel braakt en braakt
de modder uit
waarin verrotte palen
als fundament de
schijnvertoning
opvoerden
in vele bedrijven
uitzichtloze bedrijven
ik zoek die leegtes te vullen
dikwijls met vergrijsde dromen
mijn klauwen vuisten
bonzen op
lege dozen van hoop
|
|
zing mijn dicht
met rollende lippen
als een golvende stroom
langs milde oevers
met sprietend gras
voer mee met de
waterige letters
in noten gevangen
en vind de melodie
in een draaiende kolk
daar vormen zij
benedenwaarts gericht
een spiraal van klanken
waar de echo luistert
haast onhoorbaar
naar prille woorden
zo vindt mijn dicht
het lied van tongen
worden nieuwe zinnen
in het hart geboren
opstomend uit
de dragende buik
laat je dan glijden
op de adem
van het gevoel
als in het
stromend blauw
van verlichte golven
|
