Naar de inhoud

J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 3

seniorennet.beseniorennet.be
Zaterdag 9 december 2006

Notre Dame de Valdeur



ik leun
nog wel gestrekt
tegen het zware penant
strak gelijk de muur zicht rekt
van onder naar de top
zo ver ik kan zien de bovenkant

als gemetseld voel ik mij
opgenomen in het verleden
denk aan de gespierde bouwers
die immer meer
de hoogte bereden

zelfs mijn geest
aanvankelijk aards gericht
geeft stilaan te kennen

deze plek kent glorie
dit is groots
doch toont evenzeer
hoe gering ik ben

moet er weer aan wennen

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Vrijdag 8 december 2006

leegte



de leegte, jouw leegte
kan ik niet vullen
die is te diep en zo oud
kan je slechts met
een warme deken omhullen
al blijft de pijn echt en koud

reken mij niet aan
als ik daar even niet ben
kan nog zo zeggen
ben met je begaan
al leg ik je in rozenbedden
etmalen lang
ik ben niet het wonder
dat alles voorbij laat gaan
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 5 december 2006

ruïne



als mijn hand
haast kleeft aan het
verroeste hek
zuigt de aarde
en bezwaart mijn lijf
nagelt mij aan deze plek
 
staar haast wezenloos naar
onevenwichtige restanten
van bemoste muren
verslagen door weer en tijd
die de glorie genadeloos
en voortschrijdend verzuren
 
ik zie vooruit naar verleden
in een droom die mijn jeugd
traag voorbij laat trekken
weemoedig tracht ik
de herinnering redeloos
op te rekken
 
ik voel een rilling
de huid is klam
voor mij
aan het eind van de laan
vergaat in alle stilte
het slot zu Schlamm
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 28 november 2006

blom blom

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:22
Dinsdag 28 november 2006

hoe ziet u zichzelf


ja,
u kijkt zichzelf aan
dit
ja, dit is uw spiegel
bent u
u die mens
als reden voor uw bestaan


u lacht wat zuur
u zelf tegemoet
met een onhandige
verlegenheid: zo puur
ja, zoals het moet


afscheid nemen
van uw weerkaatsing
is uitstel van uw lot
morgen dwingt het u
opnieuw tot confrontatie
en ziet u met lede ogen
uw gerimpelde inflatie

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 26 november 2006

de snarendans

met verhitte
zwetende koppen
weten we niet
hoe te stoppen

je trekt aan
een van mijn
grijze haren
je bespeelt de
viool met je
eigen snaren

met je vingers
strijken en rekken
probeer jij mij
geheel te nekken

gek word ik ervan
verdwaasd speel ik mee
op jouw speels getokkel
als een oude viool
die kraakt onder
een zuigend mokkel

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Vrijdag 17 november 2006

verbeelding

ik schrap de verveling
uit mijn verbeelding
als dagen zich zonder
ver zicht vullen

ontken dan de leegte
van mijn bestaan
gedachten willen slechts
dromen omhullen

mijn handen aaien
bloemen van nabij
zal ze raken
noch storen in hun pracht

ze bloeien hun
onbesproken gedrag
zij aan zij
vertellen van schoonheid in stilte
van volkomenheid die
het onvolmaakte verzacht


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 14 november 2006

sterfelijkheid

op het verveloze bankje
enigszins naar achter gezakt
door jaren van steun

zet ik me neder
terwijl ik tegen planken
achterwaarts leun

voorzichtig weliswaar
ik hoor immers
ouderdomsgekreun
een onvoorspelbaar gebaar
van dragende flanken

ik tuur voor me uit
zie de rustende aarde
waar graven met marmer
zijn aangeduid

in omvang, groots
of in nederigheid,
zo de dode mens
door nabestaanden is uitgeluid
en behoedzaam onder
het oppervlak is neergevleid

mijn zoekend oog herkent
vaders oude monument
met verweerd grind bedekt

de komst naar hier
had ik in de tijd
veel te lang opgerekt

was het zijn verscheiden
of had ik mijn sterfelijkheid
te lang toegedekt

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

windstreken

 

 


 

de oostenwind
wuifde naar mij
in zwoele vlagen

hij vertelde over
het jonge kind
ik had toen nog niet
tot tien geteld, laat staan
dat ik zware stenen
kon dragen

de wind sprak
over die jongen
die slenterend over straat
zocht naar vrienden
tussen die massa;
de zienden

het alleen zijn bleek
al veel eerder geboren
niet wetend dat het
tot een zoekende toekomst
zou behoren

wees niet bevreesd
fluisterde hij me toe
ook voor mij leek
het begin een sobere reis
ik zag slechts het oosten

later bleek
dat ik familie had
uit het westen,
zuiden
en het noorden

zij toonden mij andere kanten;
van genegenheid, delen
en troosten
 
 
 



 


 

 


 





 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

het meisje

niet dat ik haar ken
immers nooit tevoren
kwam zij in beeld
als plots wat woorden,
geschreven dat wel,
aan mij worden toebedeeld

op zo'n moment
blijk ik weer een aards wezen
en vorm mij een idee,
hoe zij in werkelijkheid zal zijn
slechts door haar letters te lezen

ik weet niet hoe het u vergaat
slaat uw fantasie dan op hol
of is een zwart gat uw deel
wel, ik kijk rustig voor mij uit
en ben me even bewust
dat ik mij niet verveel

het meisje als cryptogram
een niet alledaags gebeuren
het gaat derhalve boven mijn pet
en als zo vaak,
bij uitblijvend resultaat,
begin ik dan toch ontevreden
de lege vakjes in te kleuren

o ja, ze telt veertien lentes
en houdt mij voor een ander
dat blijkt geen echte stimulans
voor deze vergrijsde heer
maar ze schrijft wel verzen
en die zeggen mij veel meer

 


 

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

tijdelijk sterven

draag met mij bakstenen
in de mist van de ochtend
de nazomer lijkt te wenen
als ik kniel in het zand

een pad wil ik bedenken
naar het naderend
kale bomenland

ik herken het jaargetij
dat over een zwoele grens
de zon dieper laat dalen
en licht vooruit schijnt
op tijdelijk sterven

zo vreemd
maar toch weer
mijn innige wens;
stilte te verwerven
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 3

↑ Terug naar de berichten