Zondag 24 september 2006
sterven
maar kan duren o zo
lang, als men reeds
heeft gezegd, gedag
in die ruimte waar
alles is gezegd
en veel is gedeeld
en het vertrek lengt
zich, dagen en dagen
zo onbestemd en leeg
en toch vol van, wat
ja, wat is die leegte
die zo vol is met stilte
en het gevoel reeds
is weggelopen
en verwarring
zich aandient
ongrijpbare leegte,
verdwenen liefde
verstild in het wachten
stenen pijn te verzachten
in dit niemandsland
waar ieder is
waar uitzien naar de dood
een levend gebeuren is
en omzien vooruitzien is,
waar verschraalde droefheid
wacht op vervulling
en stilte schreeuwend is
daar, daar zijn mensen
echt, en toch niet wezenlijk
en toch weer wel
tot het doek valt
en het sterven
zich oplost
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00