Naar de inhoud

J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 3

seniorennet.beseniorennet.be
Dinsdag 28 november 2006

hoe ziet u zichzelf


ja,
u kijkt zichzelf aan
dit
ja, dit is uw spiegel
bent u
u die mens
als reden voor uw bestaan


u lacht wat zuur
u zelf tegemoet
met een onhandige
verlegenheid: zo puur
ja, zoals het moet


afscheid nemen
van uw weerkaatsing
is uitstel van uw lot
morgen dwingt het u
opnieuw tot confrontatie
en ziet u met lede ogen
uw gerimpelde inflatie

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 26 november 2006

de snarendans

met verhitte
zwetende koppen
weten we niet
hoe te stoppen

je trekt aan
een van mijn
grijze haren
je bespeelt de
viool met je
eigen snaren

met je vingers
strijken en rekken
probeer jij mij
geheel te nekken

gek word ik ervan
verdwaasd speel ik mee
op jouw speels getokkel
als een oude viool
die kraakt onder
een zuigend mokkel

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Vrijdag 17 november 2006

verbeelding

ik schrap de verveling
uit mijn verbeelding
als dagen zich zonder
ver zicht vullen

ontken dan de leegte
van mijn bestaan
gedachten willen slechts
dromen omhullen

mijn handen aaien
bloemen van nabij
zal ze raken
noch storen in hun pracht

ze bloeien hun
onbesproken gedrag
zij aan zij
vertellen van schoonheid in stilte
van volkomenheid die
het onvolmaakte verzacht


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 14 november 2006

sterfelijkheid

op het verveloze bankje
enigszins naar achter gezakt
door jaren van steun

zet ik me neder
terwijl ik tegen planken
achterwaarts leun

voorzichtig weliswaar
ik hoor immers
ouderdomsgekreun
een onvoorspelbaar gebaar
van dragende flanken

ik tuur voor me uit
zie de rustende aarde
waar graven met marmer
zijn aangeduid

in omvang, groots
of in nederigheid,
zo de dode mens
door nabestaanden is uitgeluid
en behoedzaam onder
het oppervlak is neergevleid

mijn zoekend oog herkent
vaders oude monument
met verweerd grind bedekt

de komst naar hier
had ik in de tijd
veel te lang opgerekt

was het zijn verscheiden
of had ik mijn sterfelijkheid
te lang toegedekt

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

windstreken

 

 


 

de oostenwind
wuifde naar mij
in zwoele vlagen

hij vertelde over
het jonge kind
ik had toen nog niet
tot tien geteld, laat staan
dat ik zware stenen
kon dragen

de wind sprak
over die jongen
die slenterend over straat
zocht naar vrienden
tussen die massa;
de zienden

het alleen zijn bleek
al veel eerder geboren
niet wetend dat het
tot een zoekende toekomst
zou behoren

wees niet bevreesd
fluisterde hij me toe
ook voor mij leek
het begin een sobere reis
ik zag slechts het oosten

later bleek
dat ik familie had
uit het westen,
zuiden
en het noorden

zij toonden mij andere kanten;
van genegenheid, delen
en troosten
 
 
 



 


 

 


 





 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

het meisje

niet dat ik haar ken
immers nooit tevoren
kwam zij in beeld
als plots wat woorden,
geschreven dat wel,
aan mij worden toebedeeld

op zo'n moment
blijk ik weer een aards wezen
en vorm mij een idee,
hoe zij in werkelijkheid zal zijn
slechts door haar letters te lezen

ik weet niet hoe het u vergaat
slaat uw fantasie dan op hol
of is een zwart gat uw deel
wel, ik kijk rustig voor mij uit
en ben me even bewust
dat ik mij niet verveel

het meisje als cryptogram
een niet alledaags gebeuren
het gaat derhalve boven mijn pet
en als zo vaak,
bij uitblijvend resultaat,
begin ik dan toch ontevreden
de lege vakjes in te kleuren

o ja, ze telt veertien lentes
en houdt mij voor een ander
dat blijkt geen echte stimulans
voor deze vergrijsde heer
maar ze schrijft wel verzen
en die zeggen mij veel meer

 


 

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

tijdelijk sterven

draag met mij bakstenen
in de mist van de ochtend
de nazomer lijkt te wenen
als ik kniel in het zand

een pad wil ik bedenken
naar het naderend
kale bomenland

ik herken het jaargetij
dat over een zwoele grens
de zon dieper laat dalen
en licht vooruit schijnt
op tijdelijk sterven

zo vreemd
maar toch weer
mijn innige wens;
stilte te verwerven
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

de staatshoed

waarom geen condoom
over mijn hoofd
om stilletjes
in mijn hoed zonder zoom
de parade der
hedendaagse ridders
te aanschouwen

in deze tijd
is het de dame
die kleur geeft
aan het hoofd van staat

leve de koningin
wordt geroepen
maar kijk even naar
het schild op mijn pruik
voor u naar het
balkonnetje gaat

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

over horden van woorden

de rust is weergekeerd

zo lijkt het dan
er was onverklaarbaar
veel te melden
niet dat het telde
of bijzonder was
dan wel laakbaar
 
de geest sprint
soms over ongekende
horden van woorden
al lijkt het vanzelf
als lava uit te barsten
een gevoel dat onzichtbaar
in diepten bevindt
en alle weerstanden
naar buiten toe
wil vermoorden
 
wat is de mens,
ik,
stuurloos soms
zo blijkt
 
waar zit de
ongrijpbare hand
die richting geeft
 
mij zo met
rusteloze
vingerbewegingen
overmant
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 29 oktober 2006

onzichtbaar





ook al draag ik niet
aldoor jouw hand
en aanschouw je weinig
mijn aangezicht
 
dan toch verblijf ik
in jouw land
waar genegenheid
op elkaar is gericht
 
luister naar de woorden
die ik roep van verre
en zie mijn ogen
als blinkende sterren
 
een gevoel is
moeilijk te grijpen
maar wil intens
van binnen rijpen



 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zaterdag 28 oktober 2006

de weide van mijn jeugd










slechts eenmaal
keer ik nog weerom
en zie reeds van verre
door glans omgeven
de weide van mijn jeugd
 

met de hoop in beleven
waar ieder nog deugt
en ik liefde verwachtte
van verlichte sterren
 

als ik dat nu zo overzie
en de naaktheid ervaar
van mijn kinderdromen
is het heden zo vreemd
alsof alles mij is overkomen



 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 25 oktober 2006

zonder titel


zijn stoel was leeg
het was nog zo pas
dat hij daar in zeeg
in zijn wereld met
het zijden kussen;
tot op de draad toe
versleten en aftands
met zijn zetel nog slechts
verbonden door twee lussen
zacht met verloren glans

ik voel, hij is niet weg
ruik de geur van zijn huid
zijn ongewassen haren
deel het verdriet
van zijn verloren bruid
de tranen door de jaren

ik zie nog zijn lach
geschilderd op zijn gelaat
lippen ondeugend krullend,
woorden gevormd
soms in stilte doorgepraat

hij is er nog

ja toch?

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:03
Woensdag 25 oktober 2006

tijdloos moment


soms wordt licht
als enige straal
glansrijk verlicht
zonder
een letter van taal
in het tegenlicht
van engelengeduld
gebundeld,
wel duizendmaal


het voelt voor mij
als wezenlijk
bovennatuurlijk
het draagt in mij
onschatbare gebaren
ik ervaar datgene
dat ik als mens wil
vasthouden, bewaren


nu telt, zegt morgen
tegen mij
wees niet bevreesd
voor het nog
ongeschapene
onderga onbaatzuchtig
en zeker niet bedeesd
jouw verloren maar
toekomend deel
dat zo plots daar is
het doet je
in tijdloze momenten
diep voelen

ja, zeg ik, ik ben heel


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:01
Woensdag 25 oktober 2006

wat ik je wens


ik zou je willen geven
het kleine van
het bestaan
het echte beleven
zonder visioenen
van de onbereikbare
doodse maan


ik zou je willen geven
het grootse van
het bestaan
omvangrijk in
bloemen gehuld
maar ook
het azuurblauwe
zilte water van de oceaan
of de dauwige weidevelden
door dieren begraasd
en alles met
onvoorwaardelijke liefde
gevuld


ik zou je willen
schenken
het wonder in jezelf
onaantastbaar,
niet te krenken
ga dan je weg
van milde stilte
zonder gedachten
te denken


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:00

Meer van J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 3

↑ Terug naar de berichten