Naar de inhoud

J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 3

akke.beakke.be
Woensdag 25 oktober 2006

wat ik je wens


ik zou je willen geven
het kleine van
het bestaan
het echte beleven
zonder visioenen
van de onbereikbare
doodse maan


ik zou je willen geven
het grootse van
het bestaan
omvangrijk in
bloemen gehuld
maar ook
het azuurblauwe
zilte water van de oceaan
of de dauwige weidevelden
door dieren begraasd
en alles met
onvoorwaardelijke liefde
gevuld


ik zou je willen
schenken
het wonder in jezelf
onaantastbaar,
niet te krenken
ga dan je weg
van milde stilte
zonder gedachten
te denken


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:00
Woensdag 25 oktober 2006

omschepping


ik laat mijzelf vloeien
over een huid van gedachten
het streelt de lijnen
van het zachte verwachten
naar hopende mildheid
die de zuiverheid verfijnen

ik laat mij glijden
over brandende zuchten
verlos de hitte van
zuigende verliezen
om de immer resterende as
te mijden
niet meer te duchten

ik zweef over dromen
die van overdag
het geeft genoegen
van lichte tinteling
ze mogen er komen
scheppen allengs bij mij
een beeldige verwondering


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:00
Woensdag 25 oktober 2006

diepe waarde


wat ik schrijf
gaat jou niet aan
het zal je immers
toch niet raken


je zult mijn
gedachten
niet kunnen
verstaan


als ik vertel
van mijn droom;
het zoeken
naar gevoel,
dan kan ik
nog zoveel
duiden
jij zult nooit weten
wat ik bedoel


zeg mij
wat gaat er
om in jou

ik weet,
nu gaat het
mij niet aan
alleen jij kent
de diepe waarde


als jij dan toch
jouw woorden zucht
verdampen zij
als druppels
en vallen later
als verwaterde
kreten
terug op aarde



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:57
Woensdag 25 oktober 2006

lege dozen


hoor mij leegtes vullen
van letterloze schimmen
die weerkaatsen tegen
dik geplamuurde
blinde muren


het schaamteloos vallen
van geschuurd gruis
neem ik waar
als neerstortende
onthoofde woorden


zoveel lagen
door de jaren heen
geworden tot
ontedeld gekunsteld eelt
geraken tot stof
van antieke beelden


de ziel
tot naaktheid gedwongen
door afgevuurde kanonnen
die diepe laklagen als
zekerheid zag


die ziel braakt en braakt
de modder uit
waarin verrotte palen
als fundament de
schijnvertoning
opvoerden
in vele bedrijven
uitzichtloze bedrijven


ik zoek die leegtes te vullen
dikwijls met vergrijsde dromen
mijn klauwen vuisten
bonzen op
lege dozen van hoop


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:53
Woensdag 25 oktober 2006

zing mijn dicht


zing mijn dicht
met rollende lippen
als een golvende stroom
langs milde oevers
met sprietend gras

voer mee met de
waterige letters
in noten gevangen
en vind de melodie
in een draaiende kolk

daar vormen zij
benedenwaarts gericht
een spiraal van klanken
waar de echo luistert
haast onhoorbaar
naar prille woorden

zo vindt mijn dicht
het lied van tongen
worden nieuwe zinnen
in het hart geboren
opstomend uit
de dragende buik

laat je dan glijden
op de adem
van het gevoel
als in het
stromend blauw
van verlichte golven

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:52
Woensdag 25 oktober 2006

ik roep niet meer



ik stapel soms dorre bloemen
op mijn veld van gevoel
was er eerst blinde hoop
naar glanzende verwachting
zoals bijen zoekend zoemen
onbezonnen ruikend aan
een honingzoete struikenknoop
in de waarheid echter
kwam allengs het starre beeld
van de zure aanwezige verdroging
in een verstilde waterloop


woorden tellen al lang niet meer
terwijl zij stapelen tot verre hoogte
op scherven van gebroken glas
mij snijdend in vleselijke parten
niet een maar telkenkeer
opnieuw en opnieuw en
zo maar door van
onophoudelijk fnuikend tarten


hier sta ik dan tot vergrijzing toe
zie om me heen de gemiste weelde
ver trekkend en het onbereikbare moe
omkijken doe ik, kan ik niet meer
het was het leven dat mij bestal
zelfs de enige reikende hand
wuifde mijn verlangen weg
het onmisbare wordt gekruisigd
ik roep niet meer
ik sta mezelf maar in de weg



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:52
Woensdag 25 oktober 2006

de zachte kracht


de rimpels langszij mijn ogen
plooien zich bij iedere lach
zij vormen als vanzelf
warme zonnestralen
die mijn blik begeleiden
naar de vraag die ik
in je verlegen ogen zag

geen weg is zo kort
naar jou, naar binnen
alleen een doods gevoel
zou zich bezinnen
en afvragen wat ik bedoel

mijn beider wangen
door lengende
lippen gebold
tonen de volheid
van ingetogen
schenkende vreugde

in die aanblik
van sprakeloze taal
is al veel droefenis gestold


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:50
Woensdag 25 oktober 2006

belichte schaduw


als verstrooid dichter
in de beschouwende schaduw
weef ik mijn gedachten
van al dat ontgaat
aan licht of zicht
of verwachten

geborgen en verborgen
in de mensenziel
u zou haast gaan denken
is leven slechts zwarte inkt:
het vergaren van zorgen

ik vertel u van schoonheid
van vragende tastende vingers
de weelde van ingetogen blijheid

kent u milde dragende ogen
van geleefde ouderdom
bent u ooit door een eerste lach
van een klein kind verleid

ja, zoals u ziet
schrijf ik ook wel
groen getint
dat komt als
een mens, jij
mij zo maar bemint


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 25 oktober 2006

ik adem


ik adem jouw zucht
die waait als een wind
door bomen in het bos
ze gaan hun weg als
een vliedend gerucht
en landen stilaan op
het zachte groene mos
in mijn frêle gedachten

ik hou ze even vast
maar laat ook weer los
zo gaat het vaak
met bevrijdende krachten

wat rest in jou
blijkt de zielenstempel
die bouwt na iedere zucht,
minutieus,
aan jouw eigen tempel


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 25 oktober 2006

nachttrein



mijn handen spreid ik
als hekken voor de ogen
zie nog weinig licht
de vingers als balken
beperken mijn zicht

ik deel de wereld
nog meer in parten
aanschouw het buiten
nog minder:
als gekooid
stuurloze gedachten
slenteren ongedurig
als roofdier, hongerig
door mijn brein
ik ben als van de
rede beroofd
een niet te stoppen
sinistere nachttrein

zo wil ik niet ervaren
dat denk ik
niet meer voelen
zo hoop ik
deze duistere dag
ja, het is vluchten
ik weet het
maar vind
dat het even mag


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 27 september 2006

ik zal je niet missen


ik zal niet zeggen,
al ben je nog zo ver
ik zal je missen
dat kan ik niet

in verre afstand of in lege tijd
vul ik mijzelf
en zal mij er van gewissen
jij bent het
die mij van het gemis bevrijdt

als twee bomen
met uitstrekkende takken
met elkaars wortels omvlochten
in de zachte zandgrond
zoeken naar het overleven
voed ik mijzelf
vreet mijn zielenmond

wat ik mis, dat ben ik
waar ik lijd, lijd ik
aan de leegte en afwezigheid
van mijn eigen gewenste droom
de eeuwige schaduw
het onhoudbaar vervullende streven
zoekend naar de zoete genadestroom

voelen van jouw afwezigheid
is het ervaren van mijn gebroken ik
ik zal jou missen kan ik niet zeggen
ach, het is de eeuwige innerlijke valstrik



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 25 september 2006

de verbleekte lijst


slechts in het licht,
van andermans ogen
of in de dofheid
van ledige blikken
kan ik U gedogen!

verscheurd in de tragiek
van het bestaan
grijp ik naar de illusie
of de hoop
van het verdergaan
ik alleen, ieder alleen
moet zijn lot ondergaan

aan de eeuwigheid ontleend
werd in mijn grijze massa
het tijdelijke geschapen
en kan mij even aan
de schoonheid vergapen
de rest is vechten om
de puinhoop op te rapen

zie hier, mijn onmachtig bestaan
met een bleke rand omlijst
door de schepper ingekleurd
met hoop, geloof en nog iets
o, ik zal niet zeuren!
maar het leidt tot
een zinloos niets

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 24 september 2006

sterven

afscheid is afscheid
maar kan duren o zo
lang, als men reeds
heeft gezegd, gedag

in die ruimte waar
alles is gezegd
en veel is gedeeld
en het vertrek lengt
zich, dagen en dagen

zo onbestemd en leeg
en toch vol van, wat
ja, wat is die leegte
die zo vol is met stilte

en het gevoel reeds
is weggelopen
en verwarring
zich aandient

ongrijpbare leegte,
verdwenen liefde
verstild in het wachten
stenen pijn te verzachten

in dit niemandsland
waar ieder is
waar uitzien naar de dood
een levend gebeuren is

en omzien vooruitzien is,
waar verschraalde droefheid
wacht op vervulling
en stilte schreeuwend is

daar, daar zijn mensen
echt, en toch niet wezenlijk
en toch weer wel
tot het doek valt
en het sterven
zich oplost
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 3

↑ Terug naar de berichten