Naar de inhoud

J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 3

seniorennet.beseniorennet.be
Donderdag 9 november 2006

de staatshoed

waarom geen condoom
over mijn hoofd
om stilletjes
in mijn hoed zonder zoom
de parade der
hedendaagse ridders
te aanschouwen

in deze tijd
is het de dame
die kleur geeft
aan het hoofd van staat

leve de koningin
wordt geroepen
maar kijk even naar
het schild op mijn pruik
voor u naar het
balkonnetje gaat

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

over horden van woorden

de rust is weergekeerd

zo lijkt het dan
er was onverklaarbaar
veel te melden
niet dat het telde
of bijzonder was
dan wel laakbaar
 
de geest sprint
soms over ongekende
horden van woorden
al lijkt het vanzelf
als lava uit te barsten
een gevoel dat onzichtbaar
in diepten bevindt
en alle weerstanden
naar buiten toe
wil vermoorden
 
wat is de mens,
ik,
stuurloos soms
zo blijkt
 
waar zit de
ongrijpbare hand
die richting geeft
 
mij zo met
rusteloze
vingerbewegingen
overmant
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 29 oktober 2006

onzichtbaar





ook al draag ik niet
aldoor jouw hand
en aanschouw je weinig
mijn aangezicht
 
dan toch verblijf ik
in jouw land
waar genegenheid
op elkaar is gericht
 
luister naar de woorden
die ik roep van verre
en zie mijn ogen
als blinkende sterren
 
een gevoel is
moeilijk te grijpen
maar wil intens
van binnen rijpen



 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zaterdag 28 oktober 2006

de weide van mijn jeugd










slechts eenmaal
keer ik nog weerom
en zie reeds van verre
door glans omgeven
de weide van mijn jeugd
 

met de hoop in beleven
waar ieder nog deugt
en ik liefde verwachtte
van verlichte sterren
 

als ik dat nu zo overzie
en de naaktheid ervaar
van mijn kinderdromen
is het heden zo vreemd
alsof alles mij is overkomen



 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 25 oktober 2006

zonder titel


zijn stoel was leeg
het was nog zo pas
dat hij daar in zeeg
in zijn wereld met
het zijden kussen;
tot op de draad toe
versleten en aftands
met zijn zetel nog slechts
verbonden door twee lussen
zacht met verloren glans

ik voel, hij is niet weg
ruik de geur van zijn huid
zijn ongewassen haren
deel het verdriet
van zijn verloren bruid
de tranen door de jaren

ik zie nog zijn lach
geschilderd op zijn gelaat
lippen ondeugend krullend,
woorden gevormd
soms in stilte doorgepraat

hij is er nog

ja toch?

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:03
Woensdag 25 oktober 2006

tijdloos moment


soms wordt licht
als enige straal
glansrijk verlicht
zonder
een letter van taal
in het tegenlicht
van engelengeduld
gebundeld,
wel duizendmaal


het voelt voor mij
als wezenlijk
bovennatuurlijk
het draagt in mij
onschatbare gebaren
ik ervaar datgene
dat ik als mens wil
vasthouden, bewaren


nu telt, zegt morgen
tegen mij
wees niet bevreesd
voor het nog
ongeschapene
onderga onbaatzuchtig
en zeker niet bedeesd
jouw verloren maar
toekomend deel
dat zo plots daar is
het doet je
in tijdloze momenten
diep voelen

ja, zeg ik, ik ben heel


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:01
Woensdag 25 oktober 2006

wat ik je wens


ik zou je willen geven
het kleine van
het bestaan
het echte beleven
zonder visioenen
van de onbereikbare
doodse maan


ik zou je willen geven
het grootse van
het bestaan
omvangrijk in
bloemen gehuld
maar ook
het azuurblauwe
zilte water van de oceaan
of de dauwige weidevelden
door dieren begraasd
en alles met
onvoorwaardelijke liefde
gevuld


ik zou je willen
schenken
het wonder in jezelf
onaantastbaar,
niet te krenken
ga dan je weg
van milde stilte
zonder gedachten
te denken


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:00
Woensdag 25 oktober 2006

omschepping


ik laat mijzelf vloeien
over een huid van gedachten
het streelt de lijnen
van het zachte verwachten
naar hopende mildheid
die de zuiverheid verfijnen

ik laat mij glijden
over brandende zuchten
verlos de hitte van
zuigende verliezen
om de immer resterende as
te mijden
niet meer te duchten

ik zweef over dromen
die van overdag
het geeft genoegen
van lichte tinteling
ze mogen er komen
scheppen allengs bij mij
een beeldige verwondering


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:00
Woensdag 25 oktober 2006

diepe waarde


wat ik schrijf
gaat jou niet aan
het zal je immers
toch niet raken


je zult mijn
gedachten
niet kunnen
verstaan


als ik vertel
van mijn droom;
het zoeken
naar gevoel,
dan kan ik
nog zoveel
duiden
jij zult nooit weten
wat ik bedoel


zeg mij
wat gaat er
om in jou

ik weet,
nu gaat het
mij niet aan
alleen jij kent
de diepe waarde


als jij dan toch
jouw woorden zucht
verdampen zij
als druppels
en vallen later
als verwaterde
kreten
terug op aarde



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:57
Woensdag 25 oktober 2006

lege dozen


hoor mij leegtes vullen
van letterloze schimmen
die weerkaatsen tegen
dik geplamuurde
blinde muren


het schaamteloos vallen
van geschuurd gruis
neem ik waar
als neerstortende
onthoofde woorden


zoveel lagen
door de jaren heen
geworden tot
ontedeld gekunsteld eelt
geraken tot stof
van antieke beelden


de ziel
tot naaktheid gedwongen
door afgevuurde kanonnen
die diepe laklagen als
zekerheid zag


die ziel braakt en braakt
de modder uit
waarin verrotte palen
als fundament de
schijnvertoning
opvoerden
in vele bedrijven
uitzichtloze bedrijven


ik zoek die leegtes te vullen
dikwijls met vergrijsde dromen
mijn klauwen vuisten
bonzen op
lege dozen van hoop


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:53
Woensdag 25 oktober 2006

zing mijn dicht


zing mijn dicht
met rollende lippen
als een golvende stroom
langs milde oevers
met sprietend gras

voer mee met de
waterige letters
in noten gevangen
en vind de melodie
in een draaiende kolk

daar vormen zij
benedenwaarts gericht
een spiraal van klanken
waar de echo luistert
haast onhoorbaar
naar prille woorden

zo vindt mijn dicht
het lied van tongen
worden nieuwe zinnen
in het hart geboren
opstomend uit
de dragende buik

laat je dan glijden
op de adem
van het gevoel
als in het
stromend blauw
van verlichte golven

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:52
Woensdag 25 oktober 2006

ik roep niet meer



ik stapel soms dorre bloemen
op mijn veld van gevoel
was er eerst blinde hoop
naar glanzende verwachting
zoals bijen zoekend zoemen
onbezonnen ruikend aan
een honingzoete struikenknoop
in de waarheid echter
kwam allengs het starre beeld
van de zure aanwezige verdroging
in een verstilde waterloop


woorden tellen al lang niet meer
terwijl zij stapelen tot verre hoogte
op scherven van gebroken glas
mij snijdend in vleselijke parten
niet een maar telkenkeer
opnieuw en opnieuw en
zo maar door van
onophoudelijk fnuikend tarten


hier sta ik dan tot vergrijzing toe
zie om me heen de gemiste weelde
ver trekkend en het onbereikbare moe
omkijken doe ik, kan ik niet meer
het was het leven dat mij bestal
zelfs de enige reikende hand
wuifde mijn verlangen weg
het onmisbare wordt gekruisigd
ik roep niet meer
ik sta mezelf maar in de weg



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:52

Meer van J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 3

↑ Terug naar de berichten