Maandag 27 augustus 2007
knoptoren te sint-oedenrode
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 19:08
Archief
knoptoren te sint-oedenrode
Zondag 26 augustus 2007
Sint-Oedenrode (rooi)
slenterend langs de korenvelden ruik ik de zwoele zomerlucht gedragen door het Brabants land, over zandpaden, tot stof geworden en wilde bloemen aan elke kant waar het kruid van sint-jan nog steeds ongewild getuigt van een natuurlijke orde ik ontwaar in de nabije verte stram en fier de toren met de knop al eeuwen wakend over Roois gebied alware God immer aanwezig en tot op heden ons dorp overziet waar donkere klokken beieren over markt en oude smalle straten waar mensen met elkaar zijn betrokken en vrijmoedig praten om oprecht in de harten de aard en ziel van deze plek te bewaren waar men elkaar nog kent en wuivend groet dat hoort bij de Rooise mens alleen hij kan dat verklaren |
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zaterdag 25 augustus 2007
de Symfonie van Jacob Slorp
op het marktplein van mijn dorp
speelt de Koninklijke Fanfare
gesteund door bier en ouwe klare
de Symfonie van Jacob Slorp
na tien volle en vijf halve noten
onderbreekt men de geschreven muziek
om op te staan met de hele kliek
en wordt de alcohol snel ingegoten
halverwege het schone andante
raken de gemoederen verhit
de dirigent heeft zijn kunstgebit
tijdens zijn tiende borrel ingeslikt
een gejuich stijgt op aan alle kanten
onverstoord wordt het presto ingezet
maar nu met luide lallende stemmen
het Slavenkoor van de oude Verdi
wordt meerstemmig uitgevoerd
in een tempo dat niet is te remmen
er wordt zelfs ritmisch geboerd
op naar de finale schreeuwt een trompettist
het is aan dovenmansoren gericht
geen muzikant staat nog op de benen
ze liggen allen voor pampus
ofwel voor de spiritualiën gezwicht
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zaterdag 31 maart 2007
ik ben verlicht
verlicht ben
ik vandaag
even sterker
als de zeis
hou op tijd
mijn hoofd omlaag
heden ben ik wijs
zie eens rond
naar allen, zoals ik
wat zijn we toch
gewone mensen
dacht ik soms
het edele te vinden
in verklaarbaar gedrag
ach, het gaat mij niet anders
ook ik maak van mijn
onvoorspelbaarheid gewag
verlicht ben
ik vandaag
even sterker
dan de zeis
toch ben ik anders,
ik gebruik de zaag
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 29 maart 2007
vrije gedachte
druppels glijden langzaam naar benee
langs beide zijden van mijn glazen deur
het is de weg naar ruimte waar het frisse groen
mij wil ontmoeten vergezeld van een voorjaarsgeur
iedere nieuwe dag bouw ik zo een brug naar buiten
waar de natuur eigenzinnig haar wereld opent voor mij
simpel door het slot handmatig te ontsluiten
en ik langzaam in mijn eerste vrije gedachte glij
zelfs in het druilerige bij opkomend licht
strijken de wilde duiven gewillig neer
zij hebben weet van mij, zijn op mijn geste gericht
zo schep ik een band, ervaar de wederkerigheid telkens weer
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 10:50
Donderdag 29 maart 2007
zonder mededogen
één voor één tel ik mijn spruiten
meestal op zeldzame momenten
dan sta ik even stil
en overdenk de opbrengst
of wel mijn ambachtelijke rente
krijg ze maar eens groot
is een vaak gehoorde kreet
of hoe beperk ik de schade
bij zoveel aangeboden leed
met tranen in de ogen
begin ik met mes en vork te eten
kom op, zei moeder vroeger al;
zij heeft haar gebrek aan mededogen
al lang vergeten
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 27 maart 2007
het lied van de stilte
als ik het lied van de stilte dicht
beweegt de hand op pulserende slagen
worden mijn vingers speels opgelicht
en draagt inkt het heelal van eeuwige dagen
geen enkel woord zal op papier geraken
hoe immers moet ik schrijven
om een zachte bomenruis te verbeelden
of met jou de volheid van de leegte te beklijven
als ik het lied van de stilte dicht
zingt de nacht haar ongrijpbare dromen
en luister ik naar wat het donker mij toedicht
het zijn schone verzen die mij toekomen
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 11:51
Woensdag 21 maart 2007
een drieluik der vergankelijkheid
(drie gedichten)
mij rest nog........................ een verleden dat nadert,
wat ongeboren tranen......... ik verstom,
bevroren zoals ze zijn..........alsof de dood schatert
en zonder waarde................als ijzer; verroest en krom
zij zullen nimmer,................terwijl ik in het diepe graaf,
gelijk met de zon,................meebuigend naar de aarde.
in een dragende schaduw,..waar de schreeuw klinkt van de raaf
beschut kunnen tanen......... in de levensboom van de bezwaarde
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 11:14
Dinsdag 20 maart 2007
wat rest
mij rest nog
wat ongeboren tranen
bevroren zoals ze zijn
en zonder waarde
zij zullen nimmer,
gelijk met de zon,
in een dragende schaduw
beschut kunnen tanen
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 18:09
Zondag 18 maart 2007
vreemde stromen
als ik mijn gedachten verlaat
de weg naar jou verlies
verslikt mijn schorre keel zich
aan gedroogde woorden
gespijkerd aan een mateloze haat
jij kijkt voorbij mijn liefde
omrand door verlichte zomen
ziet slechts het altaar van jouw zinnen
gepaard aan vreemde stromen
ontkent het roepen van mijn vleugels
die de tederheid willen beminnen
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 22:21