Zaterdag 23 september 2006
Margo
tegen mijn arm
zo zacht rust zij
in mijn lieve kracht
ver weg, kijkt zij
innerlijk zo diep
weemoedig en
zo teder
de haren, zo strak
als ware het omsloten
die gedachten die
zij mijmerde
in schaduwrijke stilte
in schemerende
zwartwitte sferen
daar is zij
durende stilte en
weemoed, daar gaat
zij, kalm en sierlijk
maar toch hier
Margo, haar mond
met innige ruimte
geeft weinig prijs
doch onmetelijke
zeggenschap, poëzie
is haar zwijgende
deelname
nooit, nimmer
schept dit moment
een morgen, nee
altoos, blijft zij
het lied van mijn
harte teer
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00