Naar de inhoud

J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 3

akke.beakke.be

Archief

Notre Dame de Valdeur



ik leun
nog wel gestrekt
tegen het zware penant
strak gelijk de muur zicht rekt
van onder naar de top
zo ver ik kan zien de bovenkant

als gemetseld voel ik mij
opgenomen in het verleden
denk aan de gespierde bouwers
die immer meer
de hoogte bereden

zelfs mijn geest
aanvankelijk aards gericht
geeft stilaan te kennen

deze plek kent glorie
dit is groots
doch toont evenzeer
hoe gering ik ben

moet er weer aan wennen


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

leegte



de leegte, jouw leegte
kan ik niet vullen
die is te diep en zo oud
kan je slechts met
een warme deken omhullen
al blijft de pijn echt en koud

reken mij niet aan
als ik daar even niet ben
kan nog zo zeggen
ben met je begaan
al leg ik je in rozenbedden
etmalen lang
ik ben niet het wonder
dat alles voorbij laat gaan

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

ruïne



als mijn hand
haast kleeft aan het
verroeste hek
zuigt de aarde
en bezwaart mijn lijf
nagelt mij aan deze plek
 
staar haast wezenloos naar
onevenwichtige restanten
van bemoste muren
verslagen door weer en tijd
die de glorie genadeloos
en voortschrijdend verzuren
 
ik zie vooruit naar verleden
in een droom die mijn jeugd
traag voorbij laat trekken
weemoedig tracht ik
de herinnering redeloos
op te rekken
 
ik voel een rilling
de huid is klam
voor mij
aan het eind van de laan
vergaat in alle stilte
het slot zu Schlamm
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

blom blom

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:22

Meer van J.V.E. Dreyfsandt zu Schlamm: Gedichten 3

↑ Terug naar de berichten