Archief

zuig mij in je armen
redder van de nacht
vertraag het doodse malen
over het vermaledijde aardse dwalen

zing met mij over jeugdige frêle velden
die glooien in de einder van mijn dromen
zij zoeken warmte met liefde te omzomen
zodat engelen de tederen maken tot helden

zuig mij in je armen
redder van de nacht
vertraag het doodse malen
over het vermaledijde aardse dwalen

ik zweef met open ogen en vragende handen
op het immer lengende lover van lichte luchten
luisterend naar de slepende zoete stille zuchten
die eenmaal in mijn hart een
vlammend vuur doen ontbranden

zuig mij in je armen
redder van de nacht
vertraag het doodse malen
over het vermaledijde aardse dwalen;
bij jou vertoeven is zo innig en zacht

ja, het is vaak lopen op sprokkelhout
eer ik het klinket nader, nabij de hoek
diep achter in de verwilderde tuin
het hangt al jaren scheef
aangedaan door de tand des tijds


juist daar ervaar ik de pracht
van het komen en gaan
van gaan en komen
ik ben daar zacht
soms in dromen


ook als ik met het heden ben begaan
zoals nu
hier sta ik dan, of liever leun
tegen muren van weleer
om de toekomst te verslaan


 

twee planken, twee meter lang,
op rughoogte en verticaal
twee doorgebogen, op konthoogte, horizontaal
gehecht zonder notie aan twee stukken beton
dragen mij in de passerende zon

ik was maar even gaan zitten
kan wel op haar gaan zitten vitten
het leidt deze keer toch niet tot zomerse hitte
ze komt wanneer het wordt voorspeld
en dat is deze week, in aantal, op één hand geteld

het vocht dringt door mijn kleding heen
langzaam trekt het omhoog
het "genieten" kent derhalve twee kanten
zoals het ervaren van natte billen
en het stijgen van een kleffe warmte
het moment toont beide zijden des weders grillen

het moet gezegd, allengs begin ik te rillen
u voelt de bui al hangen, een naderend onheil
ik begin door het optrekkend vocht te verkillen
de stemming zakt naar een dienovereenkomstig peil

bam bam bammerde bam
daar ga ik dan
bam bam

ik lig
in de mars der doden
bam bammerde bam klik klikkerde klik
luiden de trommels
van treurende boden
zij slaan op de hik hikkerde hik hik

ik hoor het schoffelen als valse violen
snaar slof snaar snaar
de juiste tred om achter doden te dolen
het blijft een hopeloos gebaar
slof slof slofferder slof
sprakeloos dof

rom rom rommerde rom
mijn doel lijkt bereikt
de symfonie der tranen
wordt allengs ingezet

morbide in g kleine terts
ik moet me in de hemel wanen
roept the last poster trompet
pet pepettt

de touwen hebben met één enkele
echoënde paukenslag
mij op de klei gezet
dam dam dm dm dm mm

voorheen
vertederde ik jou
met zachte handen

waar jij nu
warentig
mijn hart verbrijzelt
met stenen

mijn tred is
wankelmoedig
alsof ik dreig
te verzanden

jij ging plots
ongerijmd henen

icke daencke miene naoste
ghie sijt unne menske as gine aender
immer bende ghie daor vor miene surg
as icke volle bin met traone ende lit
icke voele me daen so geborg
ende vele mere as ghie ieglich wit

miene stiele is nimmer so enig tu segge
ingekeert is mere dun weghe die icke gaone
geve is vaok better uut te legge
daen unne daenckewelle
nimme doch miene blick in oewe ooge
das mere daen unne wort kaen stelle


(iegene taole)

mijn neus draagt nieuwe glazen
omhuld met lichtbruine ringen
verbonden met twee schelpen
door armen van gelijke kleur


kan mijn ziel nu beter ontwaren
daar ik de omgeving scherper zie
zal herkenning ontdoen van het maren
heb de waarheid weer onder de knie


amen


wil ik het uitzicht eigenlijk wel knechten?
neen, mijn verbeelding zal het immer bevechten


hocus pocus

nog blanco is het beeld
waarop ik mijn dag wil verhalen
als mijn vingers zich vast warm lopen
door van links naar rechts te dwalen
op het door as vervuild toetsenbord

er zit een vlieg rechtsboven op het scherm
en terwijl ik dit schrijf daalt zij teder af
zoekt haar plaats vlak naast de grijze berm
alsof zij wacht wat ik te lezen verschaf

ik ben nu verplicht
over mijn avonturen te vertellen
maar door haar aanwezigheid
verwordt denken tot kwellen
en blijft mijn blik op haar gericht

het is geen schokkend beeld dat ik schets
maar zo ongeveer ervaar ik mijn uren
om dit alles in deze vorm te verwoorden
gaat mijn verslag een eeuwigheid duren

nimmer eenzaamheid gekend
of heb je het zielenkleed nog niet afgelegd
en ben je aldoor met lucht verwend?

ook doelloos van deur naar deur gerend
en heeft het uiterlijke slechts in schijn belegd
opdat de leegte moest worden getemd?

of lig je tussen dode stenen geklemd?

eenzaamheid is aan de mens eigen
wanneer wij blijven zwijgen
of schaduwen zich door de jaren heen
aan elkander blijven rijgen

of hangt er om je nek een dode steen?

in het diepste staan we alleen
dat hebben we gemeen
niet enkel door tegenslagen

want naast voorspoed zullen wij,
het wezenlijk gescheiden zijn,
in ons bestaan meedragen

samen zouden we dode stenen kunnen verjagen

icke draoge in miene aerme
unne keint te waerme
ende drooge haore traone
welcke ut gesicht beglaenst

sie moge sich geruste waone
daer sie in miene haorte is gesloote
ende foele miene haent

waor unne kragte is onsloote
om unne kouwe wegge te slaone
welcke over dees menscke is gelaent

icke wige hin ende were
ende met miene glaensende
lach breet overgoote

singe icke vur haore so tere
unne lietje van wonderliecke boote
ommers ge foelt as oe iege piene
as ge unne keint swaore lieje siene


(iegene taole)