Archief

langzaam loop ik leeg
gedachten verdwijnen
als ik de zwaarte van
mijn gevoelens weeg

zij zijn omrand met
gekartelde lijnen
wegrollen kunnen ze niet
dan wel morgen in
enige hoop verwijlen

ik zie de zon schijnen
maar het leven niet herrijzen
de groene bladeren gloren
maar blijken onmachtig
mijn ziel te bekoren


traag valt het doek op het toneel
ik ging op in mijn tragische rol
applaus is beheerst, wat onderkoeld
niet alleen ik maar ook mijn gehoor
schoot, teneinde, medelevend vol

dichter in de lage landen
wat dweilt gij met inkt
op het edele pad naar
werkelijk schone poëzie

zo weinigen hebben weet
van uw talrijke woorden
slechts enkelen vinden de weg
naar het fenomeen De Slegte
daar ligt nog voor een euro
al uw uitgebraakt lief en leed
dat u met passie hebt zitten knechten

ach, u hebt nog geen bundel
het licht doen verschijnen
dan is de tragiek niet te overzien
u zal dan na uw heengaan geheel
in het onbekende verdwijnen

nou ja, dat hebben wij dan gemeen
we zullen het moeten stellen
zonder een ISBN nummer op onze steen
het kruis dat u en ik moeten dragen
is tegen vergoeding bij mij te leen

welterusten
de dag is volbracht
geef me over aan het onbewuste
of het zoete van Morpheus' macht

wat was het vandaag weer denken
denken en denken
aan alles en iedereen aandacht schenken
die men zo zeer verwacht

of liep ik mezelf achterna
wilde zovele mensen verlichten
verenigen wat onhaalbaar is
aan hen die turen achter de begonia's
bevrijdende vreugde toedichten

het zekere voor onzekere nemen
en maar niemand vergeten te wenken
het nieuws verorberen
kortom mijn wezen leegschenken

o, wat ben ik moe
ben ik het, die dat allemaal doe
een burger in optima forma
een sloof, dat is de clou

zuig mij in uw armen
redder van de nacht
stop het malen
over mijn aardse dwalen

fraai staat de zon in lichterlaaie
als zij vuur schiet over de duinrand
schurend langs helm en slapend zand
lijkt ze de aarde te willen verfraaien

als messen snijden meeuwen
daar waar ik hitte vermoed
strepen door een weidse gloed
alsof het wonder even wil geeuwen

zij gaat echter stijlvol en tergend traag
haar herhalende ondergang tegemoet
alsof telkenmale de nacht haar beboet
terwijl ik toch onophoudelijk om uitstel vraag

regen
een hemels degen
houdt mensen van de straat
ik voel me veilig onder de plu
maar stap in een plas nonderdju

was al verlaat
en na een uur van verdwalen
neem ik lijn veertien naar Zeeburg
om toch nog op tijd ergens het begin te halen

vraag me af of hij wel gaat
veel trams passeren
maar de zondag kent een ander ritme
mijn lijn rijdt dan onder de wekelijkse maat
dus na vijf sigaretten van ongeduld
stap ik in een wagon om de nicotine te verteren

ja, Molukkenstraat dat is Indische buurt
zegt het opperhoofd aan het roer
ook hij heeft vroeger het koninkrijk
uit zijn hoofd moeten leren

gaat u maar zitten, zeg ik tegen een prille moeder
nee, mijn dochter huilt minder als ik sta
ben dat wel gewend, zijn mijn woorden
en kan weer op mijn formele naastenliefde teren
als ik mijn natte benen over elkander sla

maar ja, gejengel van die bengel
ik zit daar niet op te wachten
hoor dat al genoeg, nu even de rust vereren
mijn ongeduld verzachten

Molukkenstraat, roept de automatische piloot
stap uit en storm naar gesloten poëziedeuren
druk op een armzalig belletje
en na wat minuten komt een man mij opbeuren

daar kunt u betalen
en bij die mevrouw de koffie halen
(inbegrepen)
ik hoor van verre dichters zuchten
ja, zo hoort dat aan op afstand
als een wind van gedempte geruchten

nog stoelen zat, achteraan
en met natte sokken hoor ik gedichten
je bent dan toch iets meer begaan
met wat sprekers uitrichten

maar ook al kom je te laat
de pauze blijft trekken
gek hè
het is niet mijn desinteresse
maar het nut van een onderbreking
is daarmee verklaard

de club voor vrijheid en democratie
heeft Verdonk kennelijk aan banden gelegd
zij had zichzelf al meer invloed toegezegd:
een voorschot op haar eigen inflatie

toch toont een luis in de pels ook haar charme
ze legt verdeeldheid bloot, zonder erbarmen

ik spin het gewin

spreek woorden
van jaren ouder
sprokkelend
soms met kwakkelen
zin en tegenzin

ik spin het gewin

spreek woorden
van liefde
die ontspoorde
van tegenwind
en hakkelen
over onbemind

ik spin het gewin

spreek woorden
van jaren ouder
van liefde,
sprokkelend
of ontsporend
soms kwakkelend
in tegenwind
met zin en tegenzin
hakkelend
of liefdeloos gezind

ik spin het gewin

spreek woorden
van liefde
nu, jaren ouder

nu mijn krimpende jaren zich doen ontwaren
in een schaduwrijk vooruitzicht
dan wel mijn wegen zich ter kimme nijgen
terwijl ik dubbel waardig op mijn einde ben gericht

ervaar ik de geringheid van mijn schatten
die als het ware mij eerder als bezit zijn toegedicht
waarmee ik mijzelf te vaak deed afmatten
feitelijk tot dwingend overleven afgericht

tenware een onmetelijk scheppend plan
mij drijft tot een menselijk donker gat
waar eerst na een blinde weerbarstigheid
stilte heerst en aanvaarding rijpen kan

op deze wijze, zo is mijn vermoeden
vervalt de herfst in de laatste winter
ik had dat geenszins in mijn jonkheid
kunnen, laat staan willen bevroeden

ik leefde liefde lang
langs lange lanen
van een zomers groene lariks
in weelderige bermen

zocht het droog donzig gras
langs water met witte zwanen
waar glinsterende libelles zwermden
en ik prille stilte las

wuifde met mijn wimpers
naar naderende mussen
die ogenschijnlijk bij
iedere tedere tred
Moeder Aarde wilden kussen

ontroering was mijn deel
ik liet de schoonheid onverlet