Archief

ga voorbij
aan het voorbijgaande
het was slechts een onzinnige brij
dat zich tot heden
schijnbaar krakkemikkig
in u een weg baande

of nog gekrast moet worden op een lei
gelijk de tien geboden op stenen
ook zij vielen in duigen

leg die lei toch opzij

koestert u zich in het gevlei
gij zult niet buigen
neem de benen
ga bij voorbaat juichen
als u gewoon iets
van de toekomst mag lenen

nog bruikbare doch
haast versleten uren
verkoop ik bij opbod
zonder garantie dat wel
het waren uren met turen
belegen met kwel
een enkele met genot

o ja, u hebt uw eigen verleden
uw zeden beleden
stokpaardjes bereden
pijn vermeden

we kunnen nog ruilen
maar wat heb ik eigenlijk
aan uw deuken en builen


niets

één kip uit mijn ren is de favoriet
een hen, derhalve een griet
maar dat even terzijde
het beoordeelt mijn gevoelens niet

ik zou, ten aanzien van een kip,
het onderscheid in sekse willen vermijden
alhoewel ik de haan, het moet gezegd,
geenszins onder zijn schonere outfit zie lijden

dat schijnt evenwel bij het menselijk soort
zich ietwat anders te openbaren
personen van vrouwelijke aard treuren gelaten
ook als zij door hanen ten volle worden bekoord
verlangen ze juist de tegenovergestelde maten

nee, mijn kip heeft een pluim op haar hoofd
hoor haar de hele dag daarover kakelen
hoeft slechts een enkele maal per jaar
van kleding om te schakelen
en wordt niet door enig parfum verdoofd

zij jaagt op mijn zaad bij het ochtendgloren
en bij voldoende licht legt zij een ei
voor de rest lekker scharrelen
en weet dat de haan haar altijd zal bekoren

gij zijt mijn toeverlaat
in het eerste en zeker laatste
uur

fluister stilte in mijn beide oren
gij, mijn alter ego, vriend en
innerlijke buur

kijk over de dag
van morgen heen zolang gij
mij dient, uw naaste in mijzelf,
en ik de voortschrijdende
schoonheid zal bekoren

labidura riparia
labidura riparia
ik herhale uw naam

het is gelijk de mijne
tezamen en aanvullend
dragen wij de faam

in het grote en het kleine
wij, in ons de varia
viva, labidura riparia

eerst als ik mijzelf niet meer afwijs
en zie wie ik werkelijk ben
heb ik voor niemand nog iets te vrezen

ook al tracht men mij nog zo te raken
te schofferen of klein te maken
door geen mens kan ik nog worden afgewezen

ik zeg niet dat dan de wolken zijn verdreven
of een oude leegte wordt gevuld
maar kan wel beter zien
met welke mantel ik of de ander is omhuld

ik ben naakt geraakt
een blakend wonder
weliswaar gelaakt
met veel gedonder
maar teneinde mijn uiterlijk
geenszins verzaakt
het was ook niet erop
of eronder

ontkleed liep
ik door de stad
de ogen omhoog
het regende niet, gelukkig,
ik werd dan niet nat

alhoewel
wat zouden de druppels doen
hun weg zoekend langs het behaarde
zouden ze schitteren als glas
mijn huid bekleden
maar dan ben ik weer
die ik voor de buitenwereld was

voor een ruit van Hunkemöller
poseerde ik een wijle
ben ik dat, zei ik in mijzelf
een goddelijk lijf toch,
zag echter niemand kwijlen

ik zette me neer in het plantsoen
voor even het beeld
"het zittend naakt"

hoe was ik eigenlijk in
deze onnozele situatie geraakt?

zwijg maar de woorden die pijnigen
in het woud van mijn overladen gedachten
waar ook jouw blikken oeverloos eindigen
en geen bladeren zijn om verval te verzachten

gevallen bladeren
dichtgeslibde aderen

zelfs het binnenvallende licht
kent dode vlekken
het is dan wel op mij gericht
maar kan wat gebroken is niet bedekken

dode vlekken
brokken bedekken

plotseling ontwaarde een hoop
zomaar in het voorbijgaan
het was van korte duur
mijn eenzaamheid bleek niet te verslaan

een vuur
van korte duur

ik zie mezelf door het oog van de ander
een niet geringe verdienste
ik blijk nog immer een arrogante kwast
en ook niet een van de minsten
zo stel ik al turvend vast

bescheidenheid was mij al jaren
een flinke doorn in het oog
ik twijfelde, kende vele maren
waarmee ik mezelf altoos bedroog

wie zijt gij dan echt, vraagt de oorwurm
in mijn oor ter rechter zijde
heb toch weet dat uw gedichten
ten leste morgenvroeg de leegte belijden
en voor vergetelheid dan lichtelijk zwichten

het is fris bij dageraad
mijn voeten, nog vrij
van sokken en schoenen
voelen de warmte
van gister, enigszins verlaat,

dat wel,

stel

het is vandaag zoals voorheen
was er niets nieuws
onder het firmament
dan teer je op herinnering
zonder dat je op een
verrassing wordt verwend

dat wel

stel

het is als de dag ervoor
een nutteloze gedachte?
dan vervalt het verwachten
zet het herstel van mijn eksteroog
morgen dan wel door?

geen idee

o jee

waarom toch zit jij alleen besloten
in het web van alledag
zie maar niet dat ook ik ben overgoten
met tranen van hetzelfde slag

men kan gevoelens niet wegen
zeker niet die van oorspronkelijke aard
maar waarom zou ik minder lijden
onder de beperkingen welke ik
in mijn leven heb gebaard

het rijm in dit gedicht is voornamelijk ontleend
aan een man die speelde op zijn eigen maat
er werd hem zeer veel eerbetoon verleend
hij kende de psychologie van de straat

to be or not to be

karakters zoals wij konden ontmoeten
onder het Engelse volk, eeuwen geleden
hij volgde daarin zijn onvolprezen route
geen mensenziel werd ten tonele vermeden

to be or not to be, that is ...

waar vindt men nog zo'n man van formaat
die ons gaarne de spiegel voorhoudt
zeker, we zijn met zielenknijpers aan de praat
en is ons bestaan vaak op soapseries gebouwd

dat alles kan nooit zulk een drama onthullen
waarmee Shakespeare de zalen deed vullen

to be or not be, that is the question