Archief

het kabinet zocht de "man in the street"
daalde af naar de geluiden uit het volk
ieder gaf adviezen uit zijn eigen wolk
had slechts kennis van zijn bekende "wiet"

één dag coffeeshoppen was beter geweest
men verruimt daar snel de politieke geest

ik heb een vogel in een kooi
zijn veren vallen nimmer uit
jaagt al jaren achter zijn prooi
met een eentonig piepgeluid

ik hoef slechts een knopje in te drukken
en hij levert zijn werk op maat
soms wil dat echter niet gelukken
als de batterij haar leegte verraadt

in alle jaren heeft hij er pas één verslonden
al is dat wat overdreven uitgedrukt
voor een vogel die is vastgebonden;
hij gaat er tot ieders genoegen niet onder gebukt

een schreeuw uit mijn hart
laat zich vaak begrijpen als smart

een glimlach daarentegen
laat mijn last lichter wegen

echter een traan is zondermeer
met veel gevoelens begaan

als in de ochtend de sluier verdwijnt
van een verte uit lang verleden tijden
en ik weer word aangelijnd
in het zicht van een bloeiende weide

zullen zeker paden worden geslecht
met verwilderde struiken aan weerszijde
wordt ongetwijfeld de tederheid weer echt
die de angst mij zo lang doet vermijden

niemand kan nog nieuwe sloten graven
weet het zeker, morgen, dan zie ik het leven
het zal mij voeden, de oorspronkelijke dorst laven
ik ga alles in een nieuw perspectief verweven

jij met je zwarte stipjes
en je vleugeltjes als rode jas
je pootjes als tedere lipjes
mijn vriendje, toen je bij me was

ik had je gepakt uit de lucht
met grassprietjes in een doosje gedaan
vanmorgen slaakte ik een zucht
je was stilletjes van mij heengegaan

zij komt, om de hoek, en hoopvol
kijkend naar het beeld van morgen
het meisje van de blije verwachting
nog in de ziel van de engel geborgen
vol van licht en sprakeloze achting

wat zou ik haar toch willen troosten
wanneer de dag haar allengs zal overvallen
en ware schaduwen zullen oogsten
ik zou trachten haar te beschermen
tegen onvermijdbare nachtelijke wallen

in haar zie ik het plezier
van dansen in het natte gras
of nog tevreden zijn met
onbeantwoorde vragen

ik zal bij jou, meisje van heden,
immer blijven zoeken naar
het paradijselijk verleden
dat je zeker in je hartje
altijd mee zult blijven dragen

raak de spaken in het wiel niet met vlakke hand
ook al lijken ze, op snelheid, de snaren van een harp
soms hoort men het ruisen als de wind hen vangt

zie naar het draaien van een cirkel met rubber omrand
en weet dat ze voorwaarts rechtsom zullen draaien
evenwel lijkt het onbegrijpelijk voor het verstand
dat de steunende sprieten achterwaarts waaien

zoals bekend ontbreekt nimmer het ventiel
vroeger opgebouwd uit een staaf met slangetje
het verstoort enigszins de schoonheid van het wiel
maar blijft door zijn omvang in een onbenullig rangetje

in vogelvlucht, dus onbegaan
met mijn aanwezig verlangen
vlucht zij weg van mijn tederheid
ze laat zich niet in mijn ziel vangen

en worden mijn woorden allengs verzwegen
dwingende gedachten gaan op de loop
terwijl het mogelijke messcherp wordt ingesnoerd
ik word door mijn eigen verwachting gevloerd

het zijn zo van die momenten
waarvan men zegt, deze lente
draagt geen vruchten
daarom zal ik zelf naar de winter vluchten

slaat u dit maar over
het dient geen enkel nut

het gaat niet over liefde
of de vermaledijde dood

en zeker niet over de
bekende bodemloze put

laat staan andermans nood
kortom: het is flut

een paar flitsen
vormen de leegte
van morgen
ik had het diep
verborgen

je kent dat wel,
ooit als verloren
aan het daglicht
onttrokken

mijn gevoelens zouden
vervreemden
opdat alleen het verleden
mij zou lokken