Archief

mijn idool woont in Rooi
een meiske met allure
langharig blond met
een dijk van een stem
over haar lijntje nog maar
te zwijgen;
"daor kunde ge eindeloos naor ture"

bij druilerig weer
in de kiosk op de markt
wordt zij door het volk toegejuicht

de burgervader,
zeer goed geluimd,
doet de loftrompet haast
eindeloos schetteren

waarna zij zwaaiend en roepend,
ontelbare malen,
in de gewenste dankbare
houding buigt

Rooi staat weer op de kaart
zo laat de eerste man weten
nu hebben we onze Nikki
Hello World, zingt zij,
here we are

mijn dorp heeft zich weer
in de publiciteit gebeten

als minnenijd
stuurloos wordt
voortgedreven

ongrijpbaar vaak
en in helderheid
zeer slecht bedreven

slaat de twijfel
steeds meer toe
en waar immer mijn
genegenheid toe leidt
schijnt als het ware,
gelijk los zand te zijn
dat door de vingers glijdt

dan ken ik niet meer mijzelf
ben ontketend van eigenwaarde
en dool ik doorgaans door mijn
malend hersengewelf

ik raak niet meer
de vruchtbare aarde,
liefdevol sprekend
over mijzelf

uitgestrekt als een
dalende springer
met parachute

lig ik op pril gewas
nog amper bovengronds,
ik spreek over gras

stengelachtig
en broos van natuur
als het ware zacht neergevlijd
maar zeker tot dragen bereid

zo woel ik met mijn lippen
wat kort geplukt
maagdelijk groen

en aanschouw
de steltlopende snippen
die door weinig wuivend riet
aan het oog worden ontrukt

zwalkend door
de gebroken vliezen
van mijn lage hemel heen
gaat de jonge naamloze geur

verraadt zonder enig geluid
dat de aarde is herboren
in vele gedaanten;
zogezegd,
te kust en te keur

ik weet niet wat mij overkomt
het lot gaat met mij op de loop
men raakt hier toch van verstomd
als je het overzicht verliest
ja, mijn denken geraakt in de knoop
heb ik nu werkelijk zo hard gefietst

was me niet bewust
van enige demarrage
ok, het was even voluit
maar dat heb je met
een talentvolle lust
het is niet zomaar
dat men halverwege de berg stopt
en zijn inspiratie sust

althans zo komt mij dat voor
dat is zonneklaar
maar wat ik wel zie langs de route
zijn renners met een lekke band
is dat nu een sportief gebaar
of hoor ik ze roepen
ga maar voor mijn zoete

ik zie geen hand meer voor de ogen
de mist heeft mij ingesloten
omdat geluk verblindt
het succes heeft mij bedrogen
ik ga niet meer door het lint

ik dicht licht en
vluchtig vandaag
of de zon wel of niet schijnt,
is even niet de vraag

verhaal vooral van eenvoud
vederlicht gewogen,
zo zeg ik tegen mijzelf

neen, geen gezouten tranen
en diepe voorhoofdsrimpels
als ik in onpeilbare zieltjes delf

daarop
zult u mij heden
niet betrappen

laat ieder het verstaan
van diepgang raakt men
immers niet opgetogen

wel van erotiek, Bossche bollen
en heerlijke appelflappen
of eigenaardige gedichten

waar heeft deze man het toch over
zie ik u peinzen
op uw denkbeeldige gezichten

ja, het ging over niets
nog lichter van gewicht
tevens kunt u mij niet betichten
van goddeloos veinzen

gelukkig,

ik ben niet voor diepgang
gezwicht

ik zal uw naam niet noemen
gehoon of gelach
is even uit den boze
noch dat ik u wil roemen
ik maak van niets gewag
te dien aangaande

het is niet aan mij
de deksel van
een beerput te lichten
of op een zeepkist staande
luid te roepen:

deze man is een ...
oh, daar ging ik
bijna in de fout
pas op,
zeg ik tegen mijzelf.
niet weer voor je
schaduw zwichten

en mijn haat naar u
als het langzaam likken
aan een lolly,
kleur voor kleur,
af te snoepen

dan wel kond te doen
van de geur van uw zweet
onder oksel en voeten

neen,
dit lijkt voor het moment
zelfs voor mijn inborst
iets te boud
mijn geweten zal dan
moeten boeten

ook het schreeuwen
dat ik van u houd
zal gepaard gaan,
vergeef het mij,
met eeuwig geeuwen

ik laat niets over u los
dat is,
openhartig gezegd,
gewoon gemeen

ik gooi u niet
voor de leeuwen;
ben niet als menigeen

vandaag verlaat
de dood het sterven
en zoekt in de kringloop
der seizoenen
alom weer de geboorte
te verwerven

in aangelegde plantsoenen
of op verweesde plekken
waar de mens
geen hand heeft
in het natuurlijk stekken

daar kleurt de lentebodem
weer de winterse graven
verschijnt vernieuwd leven
uit onze baarmoeder aarde

 

tussen het licht van de lente
en het zwart van de dood
beschrijft het vaarwel
de eeuwige winter

een leven uit het lood
met verlangen naar verlossing
in de uitademing tijdens de laatste tel

hoe kan men sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd

waar de hopende ziel is uitgeweken
en een toekomst al in de jeugd
reeds blijkt afgewezen,

volprezen afgekeurd
heeft men het vertrouwen
reeds vroegtijdig verbeurd
gepaard aan duivelse vrezen

de aangereikte witte linten
kunnen tranen niet drogen
of gaten dichten
veiligheid vervloog eer
het hart het wilde gedogen

warmte kent nog slechts
zwarte tinten

je hijgt het verleden achterna
kom hier, ik vul jouw deel
met mijn kracht
het is snuiven aan het lot
ontvang van mij een bod
uit de hand van een zot

ik gedraag me vreemd,
als ben ik in de war
ontkleed me van het normale
roep krijsend, ik ben de nar

verdwijn gij doemdenkers
speel met mij en
verlies alle kwalen

ik speel op een koninklijke luit
met een overdaad aan snaren
bescheidenheid is uit
zo kan ik verklaren

verheug je met mij
op de zin van het leven

die is kort;

denk niet te veel
je bent er maar even

ik zie het dons
zweven in de ochtendzon
wanneer het licht zich
over je huid verspreidt

ik wil je minnelijk raken,
voel al warmte opkomen
in mijn lijf

samen met jou
zal ik de eerste
lentezuchten slaken

de winternacht
met mijn ogen
bevechten

als ik de schaduw
nog sluimerend aanwezig
uit jou verdrijf