Brief aan vader

Verbazingwekkend toch dat in deze tijd van Nintendo's,
play-stations computer en tv programma’s de Smurfensticker, die de afgelopen zomer bij Delhaize werden uitgedeeld, zo een succes kenden.
Er onstonden zelfs Smurfen-sticker-ruilbeursen om de verzameling kompleet te maken.

In de jaren 60 was het ondenkbaar niet één of andere verzameling te hebben. Zo verzamelde men uiteraard postzegels maar ook sigarenbandjes en bierviltjes.
Van Communieprentjes moest je er zeker van elk klasgenootje of vriendinnetje één hebben.

Als havenarbeider kwam ons Vokke in contact met schepen van verschillende landen . Hij bracht geregeld met vreemde talen bedrukte luciferdoosjes mee. Nieuwsgierig en verwonderd over de lange reis die die kleine doosjes hadden gemaakt onstond mijn eerste verzameling. De houten stokjes interesseerde mij niet, maar van de verpakking, meestal eveneens uit hout, kleefde ik de bedrukte bovenkant, met de vreemde anderstalige woorden, netjes in een schriftje.

De doosjes waren zéér apart en verscheiden, Ik keek dan ook erg uit of ons vokke er ééntje had kunnen bemachtigen van weer een ander ver continent . Aan de verzameling kwam een eind en het schriftje werd jammer genoeg herinnering .

De luciferdoosjes-verzameling was enigszins origineel maar de echte must in die jaren waren de sleutelhangers!

Er waren sleutelhangers in alle vormen ,kleuren en objecten. Al dan niet met reclameboodschap, je kreeg deze gadgets overal.
Als je er een flink aantal had  werden ze aan een plank met nageltjes opgehangen.Want dat hoorde zo! Na enig gezeur hing pa voor ons ook zo een plank, waarin tientallen nageltjes geslagen waren, aan de muur.
Aan elk nageltje werden  één of meer sleutelhangers opgehangen tot een bont, rommelig en kleurrijk geheel

Misschien herken je dit alles en heb je nog zo een knalgele banaan in plastiek aan een kettinkje liggen dan heb je, als deze hype ooit nog eens toeslaat, in elk geval al een voorsprong!

'Hoe is het?' Of ‘hoe maak je het?'
Veelgehoorde en goedmenende maar heel oppervlakkige vragen waarop uiteindelijk maar één  ‘goed’ antwoord mogelijk is, en dat is :’goed’ .

 Meer moet dat niet zijn, een ander dan een positief antwoord wordt hier niet op prijs gesteld. Als  men naar waarheid  een eerder negatief antwoord  moet geven, vereist dit enige uitleg en dan ben je al gauw een zaag of een zeurpiet.

In augustus onderging ik een kijkoperatie en werd mijn gal verwijderd. Tijdens het herstel hiervan ondervond ik tijdens wandelingen steeds meer en meer pijn in mijn rechtervoet. Na herhaaldelijk van kastje naar muur te zijn gestuurd werden twee zogenaamde stressfracturen in mijn voet vastgesteld. Een euvel dat gewoonlijk voorkomt bij lang marcheren( marsvoet) of bij  sporters(lopen)  (?)
 Ik moest 6 weken in het gips van tenen tot knie.
 Na die ellendige weken was er geen enkele beterschap, daarom besliste de “specialist” dat ik nog twee weken in het gips moest. Die laatste week in het gips kreeg ik enorme pijn in mijn hele been en toen het gips er uiteindelijk af mocht zei die dokter dat ik last had van stijfheid, normaal na het gips.
 De pijn ging echter niet weg en in november stuurde de huisarts mij door naar de spoed. Na er onvriendelijk te zijn ontvangen ‘waarom ga je niet naar de consultatie?’ werd een trombose in mijn dijbeen vastgesteld.
 Nu moet ik wekelijks mijn bloed laten controleren  bloedverdunners  nemen en mijn verplichte outfit zijn extra strakke trombosekousen.
 
Enkele weken geleden kreeg ik last van mijn knie en dus weer echo en röntgenopnames, er werd artrose met ontstekingen vocht in de knie vastgesteld. Maar door de bloedverdunners die ik neem kan hiervoor geen medicatie gegeven worden.

Ondertussen doet de voet waar het allemaal mee begon nog steeds pijn en kan ik niet serieus stappen. Dus gaan we morgen op bezoek bij een andere,hopelijk betere, orthopedist !

En bij dezen:’ nu heb ik toch eens kunnen zagen en zeuren want.....
neen het gaat niet!!

 Als toemaatje een Antwerps gezegde:
’ Het rotten van een ezel begint bij de poten!’

Dit weekend hadden wij het genoegen aanwezig te zijn op een pubertijds- ceremonie van een Tamil meisje.
Dit is vergelijkbaar met de  katholieke plechtige Communie hier.
Volgens de Hindu traditie wordt dit feest gevierd nadat het jonge meisje voor het eerst gemenstrueerd heeft. Haar kindertijd is dan voorbij en zij is klaar voor de huwelijksmarkt. Heel het gebeuren is vastgesteld volgens de regels van het Hindoeïsme en dient om het kwade te bezweren.
Toen we in de zaal aankwamen werd geheel vrijblijvend een grote gele stip op het voorhoofd boven onze neus aangebracht.
De zaal was versierd met kleurrijke uitheemse slingers en westerse ballonnen. De meeste genodigden waren Tamils waarvan de dames waren uitgedost in kleurrijke sari's,bestaande uit  zes meter glanzende stof.
Getooid met vele blinkende en rinkelende juwelen leken ze weggestapt uit de sprookjes van duizend en één nacht.
De mannen namen het werk op zich,dit was duidelijk een feest voor de vrouwen.
Er werd ons drinken geoffreerd en dat werd vergezeld door koekjes en cakejes. Even later kwam een limousine aanrijden met daarin het gesluierde meisje . Omringt door de dames werd ze de zaal binnengeleid. Zij nam plaats op een podium waar een soort altaar met vele glitters stond. Voor haar op de grond waren granen in een bepaalde vorm gelegd.
Ondertussen kregen wij een vegetarische maaltijd van 9 verschillende gerechten aangeboden.
De hoofdrolspeelster het 12 jarige prinsesje zat daar heel de tijd glimlachend mooi te wezen .
Af en toen verdween zij voor een tijdje om dan in andere kledij weer plaats te nemen .
Soms werden er speciale gebaren rond haar gemaakt en haar eten werd aangereikt door jongere kinderen. Er  werd er enorm veel gefotografeerd. Toen het moment er was waarop de genodigden hun geschenkje aan de feesteling kon geven moest men in formatie mee poseren .
 De symboliek van heel het gebeuren konden we niet zo goed vatten maar de belevenis op zich was fenomenaal.
 Bij het verlaten van het feest kregen we elks een zakje met verrassende inhoud namelijk tradionele gebakjes, 2 zakjes kruiden, een mangoblad ,een citroen, een banaan en houtschilfers
Van cultuurschok gesproken dit is dus mogelijk in onze 21^ste eeuw waarin de wereld steeds meer op een dorp gaat lijken en dat op amper 10 minuutjes van ons huis.
Dit terwijl vandaag de dag een jonge man terecht staat voor het plegen van racistische moorden! Hier was duidelijk het kwaad niet bezworen!
 Begrijpe wie begrijpe kan!

Men heeft zo van die periodes in een leven dat er van alles tegelijk gebeurt en dan is het maar de kunst het Noorden niet te verliezen!

Zes weken geleden werd mijn gal, wegens steen, operatief weggenomen. Na enkele dagen gehospitaliseerd te zijn geweest, ging ik aan mijn erbarmelijke conditie werken en wat vaker wandelen.
Toen ik pijn in mijn voet kreeg bleef ik volharden in de boosheid. Uiteindelijk ben ik toch, wegens te veel pijn en het onvermogen nog te stappen, bij de dokter beland.
 Na de nodige onderzoeken werd een gips van tenen tot knie voorgeschreven die de opgelopen stressfractuur de nodige rust moet gunnen om te kunnen herstellen.
Ons Ineke was van de partij om toe te zien hoe haar bomma een gips aangemeten kreeg, het was dan ook zij die de  kleur mocht kiezen. Dat maakt dat ik nu met een fluor oranje blok aan mijn been zit.
Terwijl ik strompelend de nodige onderzoeken onderging werd onze dochter die toen 7 maanden zwanger was in het ziekenhuis opgenomen en aan de weeënremmers gelegd.
De bevalling dreigde voorspoedig in te zetten.
Momenteel is deze situatie “eventjes” onder controle en moet dochterlief thuis platte rust houden.
Het frustreert mij dan ook enorm dat ik mij niet kan verplaatsen om haar bij te staan!
Met de nodige medicatie wordt getracht de bevalling nog 3 weken uit te stellen zodat de baby nog even kan aansterken voor hij ons kan vervoegen!
Ik wacht vol spanning en zet alvast mijn beste oranje beentje voor om ons kleinzoontje, die een Nederlandse papa heeft, te begroeten!

Het eerste woordje dat ik leerde lezen en schrijven zit in het diepste putje van mijn geheugen en ik kan er niet bij!

Is, maan, roos, vis, pet,…zijn de eerste woordjes die onze Sam nu leerde en zo komen er alle dagen nieuwe bij.

Op 3 september stapte hij voor het eerst met zijn grote rode boekentas de grote school binnen.
Rekenen vindt hij het allerleukst maar ook met elk nieuw aangeleerd woordje is hij blij, het echte lezen is niet ver meer af!

Ons Liesje gaat naar school !
Apetrots omdat het nu eindelijk zover was stapte ze de kleuterschool binnen. Al vlug nam ze daar het voortouw om de juf te helpen in ..het juf zijn.

Enkel de overmacht van de jongetjes in haar kleine klasje bezorgde haar een eerste probleempje ,een heuse identiteitcrisis!
Thuis na de school ging ze als een echte jongen met gespreide beentjes voor het toilet staan en was ze zeer ernstig naar haar piemeltje aan het zoeken !
Wanneer ik haar zei dat zij als meisje toch geen piemeltje heeft, zette ze haar keel open en moesten we eens als 'meisjes' ondereen praten!
 

Op een feestje bij Franstalige familieleden kreeg onze hond veel aandacht van Simon, het vijfjarige neefje.
Toen Luc hem grappend zei dat de hond hem niet verstond omdat Simon franstalig is,repliceerde de kleine gevat:
 "Jawel want ik spreek hondentaal en dat kan jij niet verstaan!"

Lang niet geschreven wegens.......
 blogmoe, geen tijd of gewoon geen zin. 
De onderwerpen die liggen nog steeds voor het grijpen .
 Zeker met onze (nu nog drie) kleinkindjes.
 In november krijgen we er, tot onze grote vreugde , een kleinzoontje bij!
De kinderuitspraken worden "wel" geregeld aangevuld.
Die ontwapenende praatjes blijven mij verbazen en plezieren.

Onze oudste kleinzoon gaat in september naar de "grote" school, hij is nu geen kleutertje meer en de stoere taal is dus nooit veraf. De woorden koel en graaf horen  steevast tot zijn steeds meer uitbreidende vocabulaire. En hij weet ook zo veel, zoniet alles. Toen ik hem vroeg of hij in september ook naar de muziekschool zal gaan,hij houdt erg van zingen, reageerde hij uit de hoogte:

" nee hoor, ik weet zo ook wel hoe je op een viool moet blazen!"

De versiering is weer voor een jaartje opgeborgen, de boom kan herademen en staat nu van de emotie bekomen te glunderen in de tuin.
Het gewone leven herpakt zich, de kindjes weer naar school en iedereen met een frisse kop weer aan het werk.
Dat was vroeger wel iets minder, erg veel gewerkt werd er in het Antwerpse niet op deze “verloren maandag” .
In de tijd toen ze nog geen jaarlijks verlof hadden gingen de arbeiders op religieuze feesten, zoals Driekoningen
(dan kreeg men vrij), flink uit de bol.
Het loon dat bij velen op zondagavond werd uitbetaald, alsook de eindejaarspremie, werd op deze dag serieus verbrast.
Zodanig dat men ’s maandag een te grote kater had om te kunnen werken .
 Een verloren maandag dus voor de patroons van de bedrijven. (Hoewel: omdat die patroons ook eigenaar waren van de cafés waar hun werknemers hun geld opdeden, viel dat verlies(?) reuze mee.) 
Om met hun praktisch lege beurs ook niet met een lege maag te zitten, struinden de mannen alle cafés en slagers af om toch maar iets te eten te hebben voor hun kroost.
 De slagers maakten van de nood een deugt en maakten, van de vleesresten na de eindejaarsfeesten, gehakt en verpakten ze in bladerdeeg wat goedkoop, lekker en vullend was en gaven die dan aan de arbeiders, zodat ze die dag dan toch nog iets te eten konden krijgen.
Later werd deze gewoonte voor de zoetebekken aangevuld met appelbollen.
 De traditie wil dat men op deze dag, wanneer men in een Antwerpse café wat gaat drinken men er een worstenbroodje  geserveerd krijgt.
Of deze traditie nog in ere gehouden wordt is nog maar de vraag.
 Misschien toch maar beter recht naar huis want moeder heeft…worstenbroodjes gebakken!

Ik moet  net geen dertien geweest zijn toen ik op een sfeervol verlichte Meir vol bewondering naar de gezellige kerstdrukte keek.  Al die “grote" mensen gehaast en  beladen met pakjes en zakjes vond ik  erg imponerend .
Ik keek mijn ogen uit en kon haast niet wachten om ook volwassen te zijn .
Zelf was ik niet op geschenkenjacht maar mocht een nieuw kerststalletje gaan halen.

In de Grand Bazar had de Sint zijn plaatsje op de hoogste verdieping ingeruild voor glinsterende kerstversiering en daar vond ik dan ook tussen de kerstbomen,slingers en ballen, het bewuste stalletje. 

Het werd in een bruin papier gewikkeld en met koordjes vastgemaakt .
In de drukke winkelstraat voelde ik mij met mijn grote pak onder de arm  een hele dame en begaf me met trots tussen de andere "madammen” .
Plots paste ik volledig  in het kerstplaatje .

 Dat simpele stalletje bevatte een flinke dosis kerstgevoel en terwijl de vriezeman ongenadigd in mijn neus beet  hoorde ik zelfs engelen zingen.