Ons moe hare voorschoot

Met de huidige temperaturen  vind ik het moeilijk me in te leven in deze Sinterklaasperiode.

In “onze” tijd was het op 6 december bitter koud en soms dwarrelde er ook sneeuw.

De sint moest weer en wind trotseren  en vooral rechtop blijven op de spekgladde wegen en daken.
Op sommige plaatsen kreeg hij wel een borreltje tegen de kou maar of dat hielp om rechtop te blijven valt te betwijfelen!

Uit de schoorstenen kringelte rookpluimpjes en binnen rook het warm naar speculaas en manderijntjes.  

Mooie warme beelden die voorgoed verdwenen, maar deze dag blijf ik de kilte voelen die me 20 jaar geleden overviel.
(zie vorig Sinterklaasartikeltje een jaartje eerder op deze blog)

Onlangs vroeg ik mijn kleinzoontje om nog eens een mooie tekening voor me te maken.
Om hem te stimuleren  stelde ik voor om een bomma te  tekenen, waarop hij heel onschuldig en heel (h)eerlijk vroeg:
" een oude oma of één gelijk jij?".
Glunderde ik geen klein beetje zeker!?

Toch niet erg veel zin in tekenen  boomde hij verder en zei dat oud zijn zeker niet leuk is want dan gaat men  dood .
Ik antwoordde dat ik lang nog niet zou sterven,zeker niet voor hij een grote man zou zijn.
Waarop hij dan weer,een tikkeltje bezorgt, vroeg :
"en dan als ik dan een grote man  ben....? "
Tja en dan...
'k glunderde al wat minder.

Het stedelijk zwembad Veldstraat hoort  haast tot ons cultureel erfgoed  en wordt nu volledig opgekalefaterd .
Maar ooit  was het voor  ons  gewoon een zwembad waar we een hoop plezier maakten.  
Een tijd lang gingen we er elke zaterdagavond zwemmen, de zwemclub van de Post hield daar haar zwemstonden.
Ik had het zwemmen al onder de knie maar mijn zus kreeg daar haar eerste lessen.
Mijn eerste contact met een heus zwembad was jaren eerder geweest.
Tanteke die  goed zwom nam het op zich mij te leren zwemmen en nam mij mee naar het voormalige zwembad in de Lange Gasthuisstraat.
 Een uitstapje met de tram allemaal heel gezellig en het zwemmen in het vooruitzicht was best wel spannend.
Tot dat ik in het zwembad  niets vermoedend werd ingesnoerd in riemen die aan een touw in een katrol hingen. Ik plots vanuit het niets van de grond werd opgetild en bengelend aan een koord met een plons in het zwembad belandde waar ik een flinke borrel chloorwater binnenkreeg.
 Het verrassingseffect kon tellen !
Ik heb het daar als tegenoffensief flink op een gillen gezet zodat tanteke niets ander kon doen dan …inpakken.
Ik heb zo'n sterk vermoeden dat de tramrit huiswaarts niet meer zo gezellig was!

Toen mijn broer geboren werd had ons ma nog een zusje van 3 jaar oud, haar jongere broers waren toen 12 en 9 jaar.

Mijn broer had aan zijn jong tanteke  een speelkameraadje,  voor ons was ze  eerder een poppenmoedertje .

Toen midden jaren '50 de Rock and Roll ontstond waren ons ma haar  broers in hun puberteit en  het leek daar net zoals in de serie “happy days” of de film “Grease”.
Het waren de beginjaren van de Rock and Roll  en het was er vaak  Rock around the clock.  
Mijn nonkels met hun  haar blinkend van de brillantine luisterden naar  muziek van Fats Domino, Chuck Berry, Buddy Holly, Little Richard en Elvis .
Tante hield meer van Cliff Richard en Paul Anka . In 1960 was  de Twist van Chubby Checker  "de" zomerhit en die danste ze als geen ander.
Terwijl de ene nonkel met zijn eerste auto pronkte reed de andere op een echte Italiaanse Vespa.  
De hoeveelheid schoenen met naaldhakken van tante waren spectaculair en fascinerend .
De scoubidou was er in daarmee vervaardigde ze allerlei prulletjes  . 
De beukennootjes die we met haar in het park zochten gebruikte ze om armbandjes en halssnoeren te maken.
Waarmee we dan net als met haar schoenen trots paradeerde.

De brillantine werd vervangen door haargel, de Vespa en de scoubidou  zijn net als de kleren uit die tijd een steeds  weerkerend modeverschijnsel .

Die tijd is gevlogen, enkel de muziek is gebleven al gebeurt het beluisteren nu  zonder het krassende geluid eigen aan de bakelieten en later de vinyl platen!
 Met de paplepel ingegeven werd mijn broer in zijn puberjaren een echte Elvisfan en net als hem ontwikkelde ik een voorliefde voor soulmuziek. 

Een tweetal kilometer van het bos verwijderd begon  de bewoonde wereld  met boerderijen die in een ver verleden  ver uit elkaar neergepoot waren. 
Uit verveling, eigen aan onze leeftijd, vatte ik samen met mijn nicht de wandeling aan naar de eerste boerderij .
Wij zouden eens verse eitjes van de boer gaan kopen.
Op het erf van de boerderij aangekomen troffen we drie boertjes zittend op een bank in de zon aan. We werden heel hartelijk begroet maar de conversatie verliep uiterst moeilijk.

Boerke één had een enorm spraakgebrek en we verstonden niets van wat die man ons stotterend wou vertellen.

Boerke twee was stom en doof en sprak in onverstaanbare klanken.

En boerke drie zag ondanks de enorme dikke bril geen haartje voor zijn ogen maar hij vertaalde wel alles wat zijn  broers ons wilde zeggen.

Deze mannen, van de leeftijd van onze grootouders, waren ongehuwde broers en woonden met hun twee eveneens ongehuwde zussen in de ouderlijke boerderij! De zussen waren minder hartelijk want zij waakten als kloeken over hun broertjes .

Een beetje lacherig maar onder de indruk gingen we in ons bos verslag uitbrengen.
 Daar werden we  wat ongelovig aanhoord .

 Maar de zondag daarop kregen we een wederbezoek van onze drie vrienden en konden we dit apart gezelschap aan de familie voorstellen.

Klaag nooit over het weer.
Als dat niet af en toe omsloeg,
zouden negen van de tien mensen nooit een praatje kunnen beginnen.

Rond de periode van onze vakantie aan zee en misschien wel als een reactie daarop kocht moe, met het oog op haar kleinkinderen,
 een stuk recreatiegrond op de boerenbuiten.

Op die lap grond werd door grootvader, nonkel en pa een houten huisje in elkaar getimmerd . En vanaf dan werd “ons bos” een vaste waarde in de familie.
Wanneer het weer het toeliet trokken we er naar toe. 
 De tafel en stoelen werden buitengezet er werd koffie geschonken en de koekjes uitgepakt. Geregeld kwamen er andere familieleden aangewaaid zoals ma haar jongere broer met zijn gezin. Deze tante en nonkel waren net als onze moeders verwoede kaarters en zodra hun clubje van 4  bijeen was begonnen ze steevast aan hun kaartspel.

De vaders hielden een siësta of deden werkjes aan het huisje. In het bos groeiden in dichte struikjes blauwe bosbesjes (Myrtillen) waar moe confituur van maakte. Voor wij gingen spelen moesten(liefst toch) we voor moe bezekes plukken . We leverden al vlug ons min of meer gevulde potje bij moe af om haar alleen met haar bezekes te laten en ons aan ons vrije spel over te geven.

We speelden verstoppertje of met zijn allen petanque. Voor de voetballiefhebber was er een  goal in elkaar geknutseld . 
Een oud volkspel dat va ons leerde was een vast onderdeel van ons bosbezoek.

Dat spel was:“Poppeke schiet” Het paapje of  poppeke was een cilindervormig houten blokje.  Mooi op een stapeltje moest elke speler hierop een geldstukje leggen en met loden schijfjes werd er naar dat paapje gegooid . Het was de bedoeling dat dit  omgegooid werd en de eigenaar van de loden schijfjes die bij of op de centjes lagen wonnen die muntjes.

We bleven zelf toen we zelf al kinderen hadden naar “ons bos” toegaan. Maar stilaan verwaterde deze bezoeken. Tot dat ze na het overlijden van moe helemaal wegvielen.

Ons bos ligt er nu stil en verwaarloost bij en zelfs de bezekes groeien er niet meer!