Archief

Lang niet geschreven wegens.......
 blogmoe, geen tijd of gewoon geen zin. 
De onderwerpen die liggen nog steeds voor het grijpen .
 Zeker met onze (nu nog drie) kleinkindjes.
 In november krijgen we er, tot onze grote vreugde , een kleinzoontje bij!
De kinderuitspraken worden "wel" geregeld aangevuld.
Die ontwapenende praatjes blijven mij verbazen en plezieren.

Onze oudste kleinzoon gaat in september naar de "grote" school, hij is nu geen kleutertje meer en de stoere taal is dus nooit veraf. De woorden koel en graaf horen  steevast tot zijn steeds meer uitbreidende vocabulaire. En hij weet ook zo veel, zoniet alles. Toen ik hem vroeg of hij in september ook naar de muziekschool zal gaan,hij houdt erg van zingen, reageerde hij uit de hoogte:

" nee hoor, ik weet zo ook wel hoe je op een viool moet blazen!"

De versiering is weer voor een jaartje opgeborgen, de boom kan herademen en staat nu van de emotie bekomen te glunderen in de tuin.
Het gewone leven herpakt zich, de kindjes weer naar school en iedereen met een frisse kop weer aan het werk.
Dat was vroeger wel iets minder, erg veel gewerkt werd er in het Antwerpse niet op deze “verloren maandag” .
In de tijd toen ze nog geen jaarlijks verlof hadden gingen de arbeiders op religieuze feesten, zoals Driekoningen
(dan kreeg men vrij), flink uit de bol.
Het loon dat bij velen op zondagavond werd uitbetaald, alsook de eindejaarspremie, werd op deze dag serieus verbrast.
Zodanig dat men ’s maandag een te grote kater had om te kunnen werken .
 Een verloren maandag dus voor de patroons van de bedrijven. (Hoewel: omdat die patroons ook eigenaar waren van de cafés waar hun werknemers hun geld opdeden, viel dat verlies(?) reuze mee.) 
Om met hun praktisch lege beurs ook niet met een lege maag te zitten, struinden de mannen alle cafés en slagers af om toch maar iets te eten te hebben voor hun kroost.
 De slagers maakten van de nood een deugt en maakten, van de vleesresten na de eindejaarsfeesten, gehakt en verpakten ze in bladerdeeg wat goedkoop, lekker en vullend was en gaven die dan aan de arbeiders, zodat ze die dag dan toch nog iets te eten konden krijgen.
Later werd deze gewoonte voor de zoetebekken aangevuld met appelbollen.
 De traditie wil dat men op deze dag, wanneer men in een Antwerpse café wat gaat drinken men er een worstenbroodje  geserveerd krijgt.
Of deze traditie nog in ere gehouden wordt is nog maar de vraag.
 Misschien toch maar beter recht naar huis want moeder heeft…worstenbroodjes gebakken!

Ik moet  net geen dertien geweest zijn toen ik op een sfeervol verlichte Meir vol bewondering naar de gezellige kerstdrukte keek.  Al die “grote" mensen gehaast en  beladen met pakjes en zakjes vond ik  erg imponerend .
Ik keek mijn ogen uit en kon haast niet wachten om ook volwassen te zijn .
Zelf was ik niet op geschenkenjacht maar mocht een nieuw kerststalletje gaan halen.

In de Grand Bazar had de Sint zijn plaatsje op de hoogste verdieping ingeruild voor glinsterende kerstversiering en daar vond ik dan ook tussen de kerstbomen,slingers en ballen, het bewuste stalletje. 

Het werd in een bruin papier gewikkeld en met koordjes vastgemaakt .
In de drukke winkelstraat voelde ik mij met mijn grote pak onder de arm  een hele dame en begaf me met trots tussen de andere "madammen” .
Plots paste ik volledig  in het kerstplaatje .

 Dat simpele stalletje bevatte een flinke dosis kerstgevoel en terwijl de vriezeman ongenadigd in mijn neus beet  hoorde ik zelfs engelen zingen.

Dit gedicht dat ik onder ogen kreeg riep zoveel herinneringen op dat ik de herkenbaarste stukken wil delen met hen die haar mochten kennen.

Ons moe droeg een voorschoot

Een bonte voor de week,

een zwarte voor als ’t zondag was

die zo wat deftig leek

Die weekse was maar van katoen

ze droeg hem alle dagen

dat was zo haren doen

Ons moe hare voorschoot

daar kroop ik graag onder

Vooral als ik verlegen was

of bang van bliksem en donder.

Met ons moe hare voorschoot

onderaan met de rechtse tip,

poetste ze onze oren

veegde stroop van onze lip

hij was altijd bij de hand,

wij veegde er onze neus mee,

wij waren vaste klant.

Ons moe hare voorschoot

daarop werd koffie fijngemalen.

En werden vanuit het kippenhok

de eieren opgehaald.

Wat ik nog niet heb verteld,

daar werden petatten in gescheld

en bonen in gepeld

Onder ons moe hare voorschoot

zaten niet de duurste kleren

Maar er klopte een hart van goud

waar wij van konden leren.

Met de huidige temperaturen  vind ik het moeilijk me in te leven in deze Sinterklaasperiode.

In “onze” tijd was het op 6 december bitter koud en soms dwarrelde er ook sneeuw.

De sint moest weer en wind trotseren  en vooral rechtop blijven op de spekgladde wegen en daken.
Op sommige plaatsen kreeg hij wel een borreltje tegen de kou maar of dat hielp om rechtop te blijven valt te betwijfelen!

Uit de schoorstenen kringelte rookpluimpjes en binnen rook het warm naar speculaas en manderijntjes.  

Mooie warme beelden die voorgoed verdwenen, maar deze dag blijf ik de kilte voelen die me 20 jaar geleden overviel.
(zie vorig Sinterklaasartikeltje een jaartje eerder op deze blog)