Archief

diep en donker

 

 

 

 

 

 

ademen

in het eenpersoonsbed

van de dood

 

een gelaat zonder gezicht

ter beschikking

van gemis

 

in de keuze besloten

weet ik

het antwoord

 

van lichtgewicht en

schemerzone

 

hoe smal de lijn is

in het eerste en laatste woord

van ontvankelijkheid



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

bevroren rafels

 

 

 

 

 

 

hoe diep

kan het graf van mijn adem zijn

dat ik met duim en vingers

graaf

 

wanneer het zand likt en kijkt naar

mijn wimpers

 

als naderende nevel voorbij

het ijzeren hek van

doodse stilte

 

wat tussen jou en mij bestond, verdwijnt

geluidloos, steeds dieper

in de nacht

 

tot de maan valt en

niet verder

 

mijn huid

dunspijlig neergehaald



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

Stil maar

 

 

 

 

 

 

het kind wijst

naar de bomen die traag

met winter antwoorden

 

iemand zwijgt, iedereen

sneeuwt

 

en de haren van het kind

worden wit

 

als uit de slaap

gebeden staren, stil te volgen

op haar huid

 

een vrouw wijst

naar de winter, in de ochtend

jaren later

 

en vraagt haar naam

aan vlinderbomen

 

iedereen zwijgt, iemand

sneeuwt

 

het antwoord in haar ogen



kerima ellouise ©

in één van de graven

 

 

 

 

 

 

het is koud

mijn handen sneeuwen vogels

en nachten, zonder ophouden

 

melaats over het land

van magere lichamen

 

ik leg de aarde stil

als stenen op mijn schouder

en herhaal de winter

keer op keer

 

vergeet mijn naaktheid 

sterven is liefhebben, zonder ogen



kerima ellouise ©

Dame de coeur

 

 

 

 

 

zal je mij vinden

en me naar het huis der gedichten

dragen

 

waar ik de zee kan opsnuiven

of waar de bladeren van ieder seizoen

duizelen bij het ontwaken

van de dag

 

de stilte zal volmaakt zijn

in al jouw zinnen zodat ik  nooit

hoef te sterven met sneeuw op

wind

 

en als je me vindt

wil je me dan nog zien als een bloem

verborgen en met rood

doorweven

 

zoals alleen een droom

of de slaap van een nieuwe ochtend

kan zijn


kerima ellouise ©

 








zoals vandaag

 

 

 

 

 

 

er hangt mist in het dorp

en even sluit ik

mijn woorden

 

de liefde is groot

en langzaam waar

 

ook voor verte

van blad en vogel

 

geen uur zo stil

in vreemd gepeins

als niets dan vrijheid

zo vredig mag

 

ik droom mij wit

en onderweg

 

jouw rust in

nevel en dageraad



kerima ellouise ©





bron foto : http://www.imageafter.com/

versus kind

 

 

 

 

 

ik hield van haar

ook toen haar adem

in smalle strepen op de grond viel

 

haar ogen had ik lief

hoe ze door het raam konden

kijken

 

wanneer wandelaars

het zicht naar huis

leerden

tot het eind

 

 

 

 

 

zeg niets. mijn slaap blijft anoniem

naast de anderen, veel meer nabij

dan mijn geluidloos wachten

 

ik neem wel een minuut stilte in acht

om al de gevallen woorden die

niet eens uitgesproken zijn

 

mijn haar wordt grijs, ik ga naar huis

ontwaken kan ik morgen nog, al zal

het slapen onbereikbaar zijn


kerima ellouise ©

in beweging van het leven

 

 

 

 

 

 

het ademt
wanneer winter

de bomen aftast

zoals jij de dagen

op glazen kalenders

 

langzaam geboren

en verder dragend, ver

weg

 

van kaartranden

met eenzelfde oceaan

die binnen in golven
en verklaarde waterwoningen

de lucht recht hangen

het ademt, jij ademt

 

in blauwe kruinen

en zelfs op een uitgewiste dag

als deze



kerima ellouise ©


                                    * Opgedragen aan Vicky *

in Bewegung des Lebens

 

 

 

 es atmet
wenn der Winter
die Bäume abtastet

gleich wie du die Tage
auf dem gläsernen Kalender

langsam geboren
und weiter tragend, weit
entfernt

von Kartenrändern
mit einem gleichen Weltmeer

welche in den Wellen
und erklärten Wasserwohnungen
die Luft aufrecht hängen

es atmet, du atmest

auf den blauen Wipfeln
und selbst an einem ausgelöschten Tage
wie diesem

kerima ellouise ©
vertaling door : Julius Dreyfsandt zu Schlamm

wachten

 

 

 

 

 

 

je geeft

en ik luister

-verder-

 

naar zichzelf

woorden

 

of  de mogelijkheid van

binnenin beloften

 

haastig

druipend op

mijn maanwoning

 

en zoutiger dan ik me

herinner

 

je geeft

en ik hoor

-dichter-

 

bovenwind tegen sterren 

klotsen

 

onrustig door de holle vaart

en dubbelhuidige

liefde

 

transparant voor mij

door de traagheid van mijn stilte



kerima ellouise ©

bron foto : www.wijnadvies.nl/wijnadvies/149







Zes meisjes rond de tafel

 

 

 

 

 

Het spiegelt

wanneer de klok op zeven

slaat

 

terug naar docenten

en het toen gunstig lot, uitbundig

op het schoolbord.

 

Niemand is veranderd. Alles

is veranderd in het midden

van de tafel.

 

Ik luister,

witte wijn helpt de stemmen

omhoog

 

schakelt oude liedjes

aan nieuwe.

 

Navelsex, potloodshorts, chevrolets

en milf’s werpen de jaren

vooruit

 

in het kwadraat van vijf.

 

Onze lijven kraken.
Proost.

Ik droom weg in het glas.

kerima ellouise ©

om te dichten

 

 

 

 

 

ik herkende het niet, het had geen naam

het was licht en windstil

vol van zang en dagen

 

en het bleef liggen

op mijn wang

 

er viel geen regen

ook geen schaduw, het was zoiets als

eeuwigheid in een gedicht

 

ik kon het niet optillen

niet in woorden of met handen

ademwarm en zo dichtbij

 

jij gaf het me, net voor het afscheid

 

liefde, zei je

 

ogenblauw



kerima ellouise ©

als uit den hemel

 

 

 

oh gij

met uwe blommenden herte

waarom raak ik  uwe  ziele niet

aanschouw mij toch met oogen lief

en laat mij wenschen uwe zoeten mond

 

oh kindeke schoone

van alle menschen die ik bemin

zijt gij mijn roozeken  en alwaar ik spreeken mag

hoor ik slechts uwe teedersten lach

 

zoet, zoo zoet

in mijne biddenden herte woont gij reeds lange tijd

zeg mij toch, onbevreesd, dat uwe perelden blomme 

zich zal neêrvlijen in den rooden gloed, gelijk nooit eer

 

ik zal u eeren, mijne deerne

in den schoot van uwe ruischenden vruchten

zeg mij toch; wilt gij de mijne zijn in het schoonsten woord

nog voor den ochtend in’ t eeuw’gen oosten gloort


*als ode aan Guido Gezelle*



kerima ellouise ©

als het uur slaat

 

 

 

 

 

 

zo zal het zijn

en nooit anders dat

men van een dichter niet wil horen

 

hoe het verlangen

zichzelf neerschrijft in wisselwoorden

vreemd aan rust

 

zijn handen liggen stil, nog wachtend

op vlagen doodslag, met de vuist omhoog

averechts, alsof het in iets geloven

het duister zou oproepen

 

zo zal het zijn

dat het raam steeds gesloten blijft

smal begraven in de woning

van de nacht



kerima ellouise ©

ik ween om de kosmos

 

 

 

 

 

ik raak je niet aan

je zou kunnen verdwijnen

achter bomen, roerloos aanwezig

als toen de winter

in het huis

 

het zal vast donker zijn

om alles en het bekende

tot nog meer is verzwegen

achter gebogen ruggen

 

zeg dat ik sterven ga

zodat ik los kom van de nacht

en heen kan gaan in lege plekken

 

zeg dat ik behoor tot de eeuwigheid

en tot de handpalm van

het onvermijdelijke



kerima ellouise ©

 

geluiden van de ziel

 

 

 

 

een ervaren

waa

sneeuwbank

 

 

 

 

het was niet  

de taal van de winter

ijzig in het wonen

 

het was ook niet

het wachten van het blinde kind

dat minder weende in de stilte

 

het was de geur van afscheid

toen je me neerschreef

in de dag van

morgen




kerima ellouise ©

de nacht braakt schaduw

 

 

 

 

 

 

 

 

mijn ziel

liet zich niet vinden

op zolder

 

en later, toen ik voor

het eerst besefte dat het huis

vele kamers had

 

herhaalden mijn ogen

de ononderbrokenheid

van het kwaad

 

uiteen gebogen door

stilzwijgende schaduwen

die mijn onbekend gezicht

 

naar de wind droegen

voorbij maanlicht en

kindervertrouwen

 

ik zweeg toen alles

nog schuldig was



kerima ellouise ©

ik zag een winterroos

 

 

 

 

mijn ziel slaapt niet, maar drinkt

bij het stijgen van vogelveren

de ingevlochten zon wanneer

ik door ontroering gloei

 

bomen brengen me tot zwijgen

of rozen, licht van winter

 

ik weet ook niet waarheen

of zonder, de lome stilte

waarnaar ik liever luister

 

mijn handen rusten

nog in de wind, minder zichtbaar

en ik denk een dag weer dichter

 

wanneer mijn lichaam

warmte bedelt

en ik enkel

om liefde vraag

kerima ellouise ©

in gouden vlechtwerk
spreidt het licht zich in je hart
het kerstlied weerklinkt





kerima ellouise ©

de dans der manen

 

 

 

 

 

 

 

ademloos

maar immer nabij

draagt de maan het zwarte linnen

van de nacht

 

ik word geboren

in de eerste schreeuw

en baar de dood, onvoorbereid

 

het tij

blijft leven door het onbekende

en vertelt het zichtbare

weg uit mij

 

blind gemaakt ben ik niet anders

dan wat ik ongeweten

heb geweten

kerima ellouise ©

ze lijdt
door koude omgeven
het herfst diep in haar

zelfs ijs kan niet bekoren
zonder sporen ligt het klaar

met warme mok tussen de handen
wacht ze voor gesloten deur

toch keert het licht
evenals de warmte
neemt haar op in warme stroom

nu de kou verdreven is
wordt ze wakker uit dees nare droom


Arie ©


dank je wel Arie voor dit mooie gebaar!

 

flanel

dagenlang
spreekt stilte
in het keelgat van de dood

zonder rust
voor wie het hoort
het raam naar binnen

vogels hangen te drogen, samen
met de handen van onbezeten minnaars

winterlang dichtgenaaid
rondom weke monden

ik zit hier nog
en niets ontwaakt
of misschien ben ik vergeten
waar



kerima.ellouise ©

 

 

 

 

 

hij fluistert vleugels

 

 

 

 

 

tot

liefhebben bereid

draait hij duiven

 

naar het drijvend licht

en naar het nevelgeroep uit

warme handen

 

waarmee

hij decemberwind

verovert

 

zoals de boogschutter

die zich naar de zon richt in het ochtendland

van geboorte

 

waar zeldzame vogels

naar de lucht grijpen

 

en het begin

van de winter bedekken

met donzige veertjes

 

vrij vliegend naar

zijn melkwitte

hart


kerima ellouise ©




Opgedragen aan Ad

het geluid van heimwee

 

 

 

 

 

 

nooit meer, m ’n lief

zal je nog gedichten in mijn ogen

lezen

 

woorden

en een nieuwe dag

een avond die nog eenmaal naar je toe

zou keren

 

op hol geslagen is de stilte

het ongeboren kind, midden op

de weg

 

gekromd, het schrijven

naar het licht

 

de aura die als een vlinder

door de kamer

speelde

 

wij hebben geschreven, m ’n lief

van ziel tot ziel

kerima ellouise ©

 

krankzinnig

 

 

 

 

 

ik zal nooit méér zijn

dan de kou uit bomen

van winter

 

wanneer het vonnis

zich laat herhalen

 

onbesproken

in ieder wankelend

antwoord

 

omdat men weet

dat ik mijn waanzin

bevestig

 

in het braken van schimmen

net onder mijn huid

 

waar ik hen voed

met broze gedaantes

 

en zwartgeleende tijd

 

eenmaal in mijn droom

weten zij  dat ik nooit

zal worden

 

tot lente



kerima ellouise ©

zonder haast

 

het landschap van de maanvogel

 

 

 

 

 

een vogel vloog

voorbij lente en zomer

 

kleefde stilte

aan het raam

 

en ik dacht nog, zing

zing de dag, zing je gave

nu het nog kan

 

in een brede schaduw van het gras

en de ingevlochten, vele

dromen

 

maar de nacht  moest zo verlopen

en mijn woorden waren traag

 

ach, deze koude

deze vroege, kale koude

 

er lag al sneeuw op de maan



kerima ellouise ©




foto : locatie Beeldentuin Dehullu 2007
          kunstenaar : Guy Janssen

houtlijn

 

 

 

mensen roepen wel eens

we kennen je

niet

 

alsof ze maar één oor hebben

wanneer ze het wisselen van wind

in koude bomen

hangen

 

misschien ben ik wel niet

die ik had willen zijn

of moeten

 

of wennen zij nooit

aan mijn sterven terwijl alles

maar voorbij gaat

 

in opwaaiend zand en nachten

die ik wakker lig

 

in het weten

dat ik slechts ben

van stilte

 

niet bij hen

 

ze kennen me niet

zichtbaar



kerima ellouise©



foto : locatie Beeldentuin Dehullu 2007
         kunstenaar : Abdreas Kuhnlein

verpakt in plastic folie

 

 

 

 

 

 

hij draait

de dag naar buiten

en herbegint  zijn daad

haastig zonder groet

 

hij denkt soms wel

aan vrouw en kind

of aan iets nieuws

iets anders

 

zomaar, op een ochtend

wanneer zijn woorden

hem leeg voorbij

gaan

 

of wanneer het bijna avond is

en de weerhanen hem

gunstig staan

 

er wordt gezwegen

in de rechterhand

naar voor

en opzij

zo naar de linker



kerima ellouise @

ongewild

 

 

 

 

 

 

niet alles

kan gedragen worden

door woorden

 

daglicht bijvoorbeeld

of het ontkomen aan de nacht

sterren traag als liefde

binnensmonds

 

die ene lente

al te vaak herdacht

van jou, van mij

een andere wereld

 

niets toont aan dat ik besta

als woord of zin, in

bloed verdund

 

waarom sterf ik dan

ongewild



kerima ellouise ©

 

die zachte kleur

 

 

 

 

 

 

het beeld

- jij bent van licht -

breekt tijd open

 

in eeuwige

seconden

 

waaraan een drenkeling

zich vasthoudt in regen

en storm

 

zoals een witte lelie

in onrustige dagen die de klaarheid

van het water zoekt in deze vreemde wereld

 

ik hoor nog steeds je stem, aarzelend

bewegend toen ik de aarde wist

dichtbij duisternis en zware

druppels

 

jij naderde en ik mocht

jouw breekbaarheid

ontvangen

 

in een glimlach

van licht



kerima ellouise ©





Opgedragen aan Vivika

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zo droomde ik

 

 

 

jij buigt je voorover

en iets in je

 

zoals

een slapende vlinder

in morgenlicht

 

bedekt mijn naakte huid

 

ik dans dromen

de dag en de nacht

wijd in woorden

 

blauw

teder rozen blauw

een bloem in zee

 

zo beiden oorsprong

waarmee ik liefheb

en jij

kerima ellouise ©

 

adem mij de zee

 

 

 

 

 

ik zag

hoe jij speelde

en ik bleef geloven

 

jonge meeuwen en het licht

werden opgetild

 

tussen handen

en je mond, zo mooi

om te zien

 

-slaap maar, liefje-

 

ik wilde blijven

om alles te begrijpen

 

huilde en lachte

om blauwe gedichten

zoals  ‘in morgen’

in handen van de ochtend

 

 

 

 

 

 

 

jouw schoonheid

waait om me

heen

 

en vanuit de verte fluit

de blauwe

winde

 

naar bewoonde nesten

 

nee

neem geen afscheid

van het licht waarin wij horen

 

of van de kleine onbekende vogels

die warmte uit de kruinen

schudden

 

hun gekwetter over stilte leggen

door wijzers van de tijd verleid

 

voorzichtig

warrelend door je haar

 

tot diep in je slaap



kerima ellouise ©

Dichteres

 

 

o ja, ik voel jou, dichteres
je woorden zijn als zijde
gesponnen door duizend rupsen
boven het koude, naakte meer

ik drink jouw geschreven liefde
en de wind leest mij voor
waait de heimwee uit je hart
en legt haar zachtjes aan mijn voeten

o ja, ik zoek en smacht misschien
op hopeloos lege dagen
naar de aanraking van het hoogste
mijn vlinders hebben dorst

en ik kan de bron niet vinden
maar jouw woorden vormen handen
die mijn hart dragen boven rotsen tot
voorbij het koude, naakte meer

Gerhardus ©




Dank je wel Gerhard !

zoals zwart op wit

 

 

 

 

kom en volg me

zeg niet dat je blijft waar ieder het hoofd afwendt

van eigen onvruchtbaarheid

 

het vals gefluister

kruipt immers over barre grond

om de zwakste wind te vertrappen

 

beneden, waar ramen uit het licht gezogen worden

en alle manen verdwijnen rond het najaar

 

kom en laat je ontroeren

door het stilzwijgende of door witte vlindergedichten

die zich in de tuin neerleggen als pure poëzie

 

spreek zacht mijn naam uit

en volg het witte bruidsorkest van de winter





kerima ellouise ©

voor morgen

 

 

 

 

 

 

 

ik denk aan jou

en je praten over liefde

zegeviert,

 

zoveel dieper nog

dan elk verlangen  dat ik

naar binnen buig

 

als zou het wachten cirkels trekken,

zeven keer

 

wat dan het sterven

betekent of de eenzaamheid

die onophoudelijk herinnert

 

dat de plek naast me

slechts jouw droom verdraagt

kerima ellouise ©

hoe ik heet

 

 

 

 

het voelt vreemd

wanneer ik je vertel hoe

ik heet

 

alsof er iets beweegt;

 

zoals de steen

die stomzwijgend rozen slingert in ramen

en alle kamers binnengaat

 

waarin ik mezelf herken

tot ver in het landschap van vruchtbare

bomen

 

het is onzichtbaar in

dit gedicht;

 

alsof een witte vogel

een cirkel maakt van stilte;

er dwars doorheen vliegt en dit herhaalt

 

herhaalt en herhaalt tot het levenslicht

een stem krijgt en zomerwind

met kinderen praat

 

in de ochtend

en in het breken

 

van de verte; de takken van

een wilgenboom

 

keer op keer

 

wanneer ik  het begin ben

en het einde van mijn naam



kerima ellouise ©

spiegeldans

 

 

 

 

 

 

 

 

dans nog even in mijn ogen

op deze bladzijde van

vochtig hout

 

weerspiegel mijn stilte

in een enkel beeld, blauwgestraald

boven dromen en dood

 

blijf nog even

waar ik wil wonen; van wind en zon

tussen papieren bomen

 

bewaar mij dicht 

vòòr het vergeten

 

wanneer

de nacht met lucifers

raast

 

rond het oktoberkruis in

mijn longen

 

en de eerlijkheid van mijn wenen




kerima ellouise ©

 

Een bundel in de palm

van mijn  hand

gebracht met de post

“ stilte in het tegenlicht”

Kerima Ellouise

de kaft glanst nieuw

 

de woorden geschreven in

een vers,

 ruiken  pas gedicht

ik blader voorzichtig

en zie  de warmte , de emotie

de liefde glansrijk

aan papier toevertrouwd

broos als glas

 

ik wilde schrijven

hoe mooi, hoe blij

dan ging de bel

mijn zoon met zijn gezinnetje

ik vertelde mijn kleindochter

van de bundel

en ze zei……..mag ik  een tekening maken

voor die  mevrouw

ze is  nog maar zes

 

ze haspelde de naam

krima loeze

en ze maakte deze engel voor jou

want “ze is lief”zei ze

op de foto aan de achterkant wijzend

 

van Melissa © voor  Krima Loeze


Windwhisper ©


 heeeeeeeeel hartelijk dank !!!!!

'Voor jou

in één frequentie
van muze inademen
zijn jouw stilte woorden
en alles wat er tussen in zit
dat bevalt mij uitstekend

dwaal ik rond
in achtergrondgeluiden
van tevreden zuchten
al lezende wordt je meegevoerd
in de stroom van volzinnen

die je doet bewegen, ademen
langs wonderlijke wegen
uit het leven gegrepen
taferelen die m’n hart raken
van je prachtige voltooide
poëzie/proza gedichten…

quicksilver ©'


hartelijk dank Quicksilver!!!

Gewichtloos

 

 

 

 

 

keer op keer

wacht ik op het woord

dat mijn dagen zal laten

opengaan

 

als een landschap

dat danst uit spiegels van

honderd bomen en zeldzame

bloemen, wijd uiteen

 

het mag zelfs regenen

in mijn oor of tijdens lange

nachten

 

en wanneer het sprookjesbos

is vastgebonden met touwen van

ongeloof

 

dan nog word ik je lief

heb ik je lief, krijg je me lief

met mijn te kleine tenen

 

die keer op keer

lichtjes dronken worden

door dat ene wondere

woord

kerima ellouise ©

mantelzwaar

 

 

 

 

 

ik leg mijn vleugels stil;

het praten, moe, verzwijgt

de lage vlucht

naar rouw

 

een appelboom, vol van schaduw,

schudt druppels

op de nacht

 

wanneer mijn huid,

nog wit omrand, bogen
vouwt omheen de tijd

 

ik zie jouw naam

in het gras geschreven

hoe bladeren vallen,

bruin en rood

 

mijn stem kent

slechts het schreeuwen,

zwart, in vlagen van de dood

kerima ellouise ©

herfstgeluid


op winterblaadjes
knarsen late voetstappen
van de notelaar



kerima ellouise ©

intrede

luidende kapel

legt echoënde stilte

     op polderdijken




kerima ellouise ©

zee-rozen-strik

 

 

 

het beeld

dat met mij

naar zee staart

en schelpjes raapt

 

draagt jouw naam;

anders dan de mijne

 

het begon met zon en licht

op woorden, het eerste

 

waarin soms wat verdriet zat

zoals de oprechte wind met

een lichaam rond manen

 

het bracht ons samen

ver weg, van het laatste

 

nog onbestaand

in de golving  van méér

en duizend dagen blauw

 

ik ruik de meeuwen

het zand zingt helder:

 

geluk en alle wensen

voor jou

 

 

 

 

 

 

 

opgedragen aan Corrie



kerima ellouise©

       Giorgio de Chirico,
                                                                            Mystère et mélancolie d'une rue,  1914

slechts deze woorden nog

 

 

 

 

ik heb woorden vermoord

grootse woorden

er stonden muren rond

 

ik pleegde aanslag na aanslag

kort en heftig, temidden van

de dag of de nacht

 

een potloodkrabbel

werd een grijnzen, de dood

uitgeschreven in schaduwzijden

 

en toen ik op een ochtend

voorbij de zon liep

zag ik niemand

bestaan

 

ik kreeg een vreemd gezicht

met grote, zwarte gaten

en alles werd nietig

 

in de marge

lag mijn schedel

waarmee ik morgen had vermoord



kerima ellouise ©

bekentenis

 

vingers vol

zwarte vlekken tikken

de vloedgolf op mijn lijf

 

dwingen tot woorden

en verdraaide schaduwen

onder een bewolkte lucht

 

ik zink

naadloos van dag naar nacht

wanneer honderd ogen van de zee

mij verdoven

 

met ijzige koude  

als gehuil van stilte

 

het is niet jouw  tijd

die me alles vertelt

noch de adem van het scherpe water

 

het is de bekentenis  in de wind

geen woorden van kamer tot kamer

kerima ellouise ©

de ogen dicht

 

 

 

 

 

ze zag hoe schaamte

de lakens bedekte met een bleke blos

alsof haar  buik nooit zou baren en enkel

prooi werd van de zwartste nacht

 

al wat ze kon zien, de woorden

te klein, werd wind en vreemd uitgespreid

zonder bedaren

 

en op het harde gras, waar geen mens

meer keek, brak elke maan

in het schommelen, stil

 

de zonde bevroor

in het boomzwijgen van winter

en op wangen van het erfelijk daglicht



kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

gefluister

 

 

 

kom terug

jij kleine vlinder

kom terug uit de verte

 

de manen zijn dood

zoals het dansend lichaam

in mijn dichtersdroom

 

verstild, afwezig

de wind vergeten in

de graven rondom mij

 

ben je daar, mijn vlinder

of twijfel je nog

door de kus die ik je gaf

 

slaperig, de avondgod

diegene die nog wenen moet

om het antwoord van de sterren

 

glijd omlaag, jij witte vlinder

en zing nog een onsterflijk wiegelied



kerima ellouise ©

nevels in de kamer

 

 

 

 

 

alsof ze ooit schitterden

de dromen van een dronken dichter

de eerste roos of een vroeg getij

 

naar wat hij zag of hoorde

in resten vrouw en kind

weggevaagd langs vlakke zeeën

 

maakt het nog wat uit

dat niets meer naar hem toekomt

zo dwaas zijn levend, zwervend lijf

 

de winter wit met kamerwandgezichten

wanneer hij in zijn dichte aders

het ongetemde sterven schrijft



kerima ellouise ©

totempaalpoëzie

 

 

 

je glimlacht naar me

en het landschap

opent zich

 

ergens

tussen traagheid en bronnen

van geluk

 

het begint met een gedicht

met venstervogels

 

ik laat ze binnen

 

ook de bomen

die ik nergens vond

voordien

 

ik word zomer

lichter en geloof

 

eeuwig als de zon

 

je glimlacht naar me

en ik woon nu

voortaan

in jouw stilte



kerima ellouise ©

* Eerste Drentse Open-Dicht Festival

    Schoonoord 19 augustus 2007

verschraalde vlinders

 

 

 

 

 

nog voor ik iets kan zeggen

spuwt wind schaduwen

op mijn woorden

 

zwarte vlinders,

alom aanwezig, weigeren

te wenen, slepen zich voort

 

ongewenst

door de doorzichtigheid

van maandrift

 

ik sluit de nacht

en de wervels van

mijn slaap

 

de ochtend

brandt

 

jouw mond

vol waaien

kerima ellouise ©

de grijze lijn

 

 

 

 

 

soms staan woorden zomaar op

worden tonen omlaag gedreven

weerloos ondergaand door ruwe klanken

 

de onmacht is oud  en niemand

kan horen hoe het zwijgen verstijft,

zich ophangt in waterdunne schaduwen

 

uitgestoten en niet langer aanwezig

stroom ik over slaande rotsen wanneer

mijn hart de schaamte grijs houdt


kerima ellouise ©

de verleider

 

 

 

 

hij legt schoenen neer

als een minnaar

uit verboden

nachten

 

dweept met naaldhakjes

en de perfecte snit

van lingerie

 

hij likt en ik ril

om verwondering, om onschuld

die verdwaalt in ogen

 

het genieten

van alles dat lijfelijk

past

 

alsof het zwarte leder

hem uitdagend roept, bijtgraag

en nooit genoeg

 

wanneer hij feest viert

met uitgetrokken

geuren

 

en ik ontgoocheld kreun:

 

nee Sam, niet opnieuw

alweer een schoen

 

blaf niet zo naar de maan!

kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

blauer wie schwarz

...als als iedere

dag een week blijft,

kan de dauw

ongeschonden in je hand

de levenslijn verzachten.

(voor Kerima, 13.08.2007)




dank je wel Nino !

nooit blauwer

 

 

 

 

 

gemis, breed uit  ogen,

glijdt traag rond de rand

van de dag

 

ik dwaal in het voetspoor

van de dampende morgen,

het bruidskleed in najaarsblauw

 

de vogels in mijn hoofd

dalen week en schuw

en de lucht kent niet eens

het huiswaarts keren

 

de wind voelt  het huilen niet

of de verte in jouw hand

wanneer ik nergens adem en

ongeschonden kan blijven staan



kerima ellouise ©

liefde door je heen

 

 

 

 

de hemel, laag en diep

in handen, als snaren der engelen

dicht tegen mij aan

 

iedere huidtrilling, hart tegen hart

wanneer ogen mij mooi maken

 

helemaal, als was ik nog

een jonge, ontwakende maagd

 

ik stijg door het fluisteren

zweef op sterrenvingers

wolkloos, wanneer het lied der minnen

in mij komt, als vlinders vol vuur

 

de eindeloosheid wacht,

duwt mij brandend voort, opwaarts

naar geluk, hoger en hoger,

met vleugels van licht

 

laat me warmen, wentelen,

waaien

in die zielenvonk

 

ik kan niets meer bedenken

dan de witte sluiers die

 

jij ,

getooid

met adem,

streelt op mijn gelaat



kerima ellouise ©

 

 

 

kastelen in de lucht

 

 

ik vertel je

over dromen

en wolkenstof

 

hoe de wind

geen woord verspilt

enkel stilte draagt

in groot vertrouwen

 

hoe dit laatste

mijn handen vouwt

ergens, nergens

 

 

zoals jij mijn woorden
krom speelt
mij spelt
op het altaar van vertrouwen

touwen rondom vlagen
in lagen van huilen
nooit hullen

dat dit niet zo zal blijven
in lijven van schaduw
schuw gericht
gezwicht

mij vol treft op klippen
wat rest op
lippen

in de weer
schijn op je
gezicht

luchtdicht



kerima ellouise ©