ik schrei zachtjes

 

 

 

 

 

 

 

onaanvaard blijf ik vreemd,

blind hunkerend naar geloven

om een enkel mens

 

soms wacht ik, zoals dag op nacht

en sla wekkers stuk tegen het hoorspel 

van mijn dromen

 

ik veeg ogen op het vroege raam,

de wereld zo vreemd in het vergeten licht

 

jij kijkt naar mij

in andere handen

 

en ik schrei bij iedere stap

glazen bloemen op je naam



kerima ellouise ©

  Een blik

Gij schildert jaargetijden

op zijden zeilen

en rijgt de klinkers tot kralen.

U brengt gisteren en morgen

poëtisch dichter bij elkaar.

In avondrood geverfde verzen

rondom rozen, met zicht op zee

voeren vrachten vol letters u

 naar de overkant van tijdloze

oevers en ontspiegelde rivieren.

Ontwortelde werkwoorden

door lettergrepen gegrepen,

daar waar de wind woont en

wolken uitgebreid bewegen.

Het strelen van de stilte

opent erosieloze poorten.

U vertolkt het verdronken verdriet

ik voel mij aan wal gedragen

en las uw poëzie-pirouetten

op papier.


Waltack @


 
Heel hartelijk dank Meneer Waltack en heel veel liefs

vanuit mijn hart !

explosieve stilte

 

 

 

 

 

snel en onbeheerst

snijdt waanzin door

het onzichtbare touw

 

de lucht, donkerdood

wacht op het gegrom

van roem, voorbijgaand in

een kort en heftig geluid

 

wanneer de ruimte

de strakgespannen liefde onderlijnt,

omlaag rond hals en nek,

 

zet elk woord zich vast in

een verbeten afstand, de voetstappen

vervallen tot een duister vlies

 

ik schep de zinnen

in stalen ogen, wikkel ze rond

vallende onschuld

 

want metaal kan moe zijn

ook in het hoofd



kerima ellouise @

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Art : Dekat ©

eendjes in de kast

 

 

 

 

 

 

het was altijd

stil in mijn kast én

veilig

 

het werd ook nooit dag

of vlammend rood; het geschreeuw

verdween samen met

de stemmen

 

van voortbewegende ramen die  wolken

droegen, ver weg van mijn witte lelie dromen  

en het maagdenvlies

 

dat zich verborgen hield

onder de gescheurde kousjes en jurkjes

van mijn pop

 

klaverblaadjes, ter nagedachtenis

werden kleine planeetjes

 

als tranen, kinderen op

geboortegrond

 

als eendjes overdag op

het watervlak

 

die ik tastbaar tekende

achtergelaten in de nacht

van de kast

kerima ellouise ©

in het huis der wezen

 

 

 

 

 

achtergelaten

en nauwelijks

te genezen

 

prevelt de schaduw

uur na uur

de bastaards uit

het stof

 

ik tel mijn twijfels

van onvermogen

 

wanneer de dag

nog drupt in het

vermolmd gegroet

van vergiffenis

 

het was op

een nacht als deze

 

ik zag een wandelaar

in de regen en een wereld

van waanzin

 

het was stil

zo rond de wind

en omheen mijn wenen



kerima ellouise ©

twee rozen

 

 

 

 

 

 

gisteren

geschreven

waren mijn handen

zacht en smal

 

nog meer in ‘t

zonlicht

liet ik een spoor achter

voor de nacht een twijfel

werd

 

en nog voor de sterren leden

aan slapeloosheid en

jij de dichter in

de duinen

was

 

je lijf en

ik daaronder

lazen bloemen

aanvaardden

eenzaamheid als

testament

 

misschien heeft

die metafoordag

nooit echt

bestaan

 

en ging de zee

slechts in

één gedicht

open



kerima ellouise @

foto : kerima ellouise

















Je bracht bomen

 

 

 

 

 

ieder uur

sleept de hemel

naakt

 

het dodendoek mee

over doorkruiste nachten

 

schaduwengelen krassen

planken

 

tot stilte  zich herhaalt

op grijze, afgeleefde

grond

 

zonder

me aan te raken

en zonder een woord

 

zocht jij wat

werd omgebracht in mij

voordat mijn strakgetrokken

handen zwegen

 

en ik het hoofd afwendde

van het licht

 

je wilde  nog iets fluisteren

over liefde en duizend stappen meer

 

maar misschien is dit landschap

te klein voor wat jouw ogen

mij wilden zeggen



kerima ellouise ©

 

Mijn eerste date via internet

 

 

 

 

 

 

wat me verbaasde

was het onbekende dat zo vlug

veilig voelde waarna alles meer werd

dan een oogopslag

 

zoals jij en ik

gisteren

 

toen ik nog naar je foto keek

en naar morgen, de dag vol zag

met heerlijke momenten

 

beelden die we speels volbrachten;

verlangend naar het beter verstaan

in ons verschillend leven

 

alles ging snel : je glanzend zwarte

haren, een tong om te duizelen en

een nog ietwat hees en onzeker

stemgeluid

 

je sliep al in m ’n kamer vannacht

en ik wachtte vol spanning;

de avond had me niets voorgelogen

 

mijn hart herkende jouw ogen

donkerbruin en vol avonturen

 

want wat is liefde tenslotte

 

zijn naam is Sam

en hij blaft naar de maan

 

                *

                *

                *

                *

kerima ellouise ©

In alles van adem

 

 

 

 

 

 

ik vond jouw schaduw

en vulde hem met duinen

 

ik zei niets

zag enkel rimpels buigen

over maanlicht en noordenwind

 

echo’s van zout waren in je hoofd gevangen;

zo oud de angst in alles en adem

 

mijn vingers volgden de stemmen van zand,

ook je huid uit glas geblazen

 

je keek in woorden

en donkere dagen

zag het meisje van eb en vloed

 

waarom, vroeg je

laat je me niet gaan

 

het buitenlicht

en de duizend monden van het water

gaven mijn antwoord

 

aan het schaduwkind

uit zeenachten geweend



kerima ellouise ©

spiegeling voorbij het vaarwel

 

 

 

 

 

 

ik vrees de tijd niet

maar heb ze ook niet lief

jij lacht erom, ook om de verzen

die nooit van mijn zijde wijken en

die mij spiegelen, aanwezig en ongrijpbaar

in de trillingen  van mijn schouder

 

de maan kent de woorden, de stilte

waarin ik slaap en later, wanneer

het winterlicht naar mijn stem wijst,

blaas jij leegte en regenval  in ieder uur

van oude en nieuwe dagen

 

ik vouw mijn vleugels in het vaarwel

en in later, wanneer de sterren sterven

in  het gelig gras



kerima ellouise @

 

 

 

onder dagen en voetstappen

 

 

 

 

lijnen weerkaatsen oude gebeden

wanneer  geluid, wit als wierook,

zich neerlegt op gevouwen handen

 

mijn hoofd vult zich met landschappen

en wat verder met overwoekerde dagen

wanneer ramen sluiten, licht hellend

als vergeten beloften

 

zwarte gronden in gedragen huivering

drijven  me naar het boetekleed;

de grens van weifelende leegte

 

nooit heb ik de muren geweten

alleen stilte, dacht ik

eeuwen later

 

 

 

 

 

rouwmantel

 

 

 

 

weet je nog

de appelboom

het eerste groen

en de plaats waar ik zat

 

toen het daglicht van dode dagen

uitgediept, steeds verzwegen,

wachtte op de dans der rozen

 

ik naderde voorzichtig,

met vleugelslag, in grijze winterrouw

 

mijn mantel verdroeg geen tijd

enkel schaduwen in een te stil verdriet

 

weet je nog

onder de appelboom

jij gaf, alsmaar breder, dezelfde woorden

 

en ik leerde, niet bestaand

het  ademhalen

kerima ellouise ©

****************************************


'Weet je nog'...geschreven door Pp
          als antwoord op 'Rouwmantel'

 

 

Weet je nog

 

 

Onder de appelboom

waar ik je kuste

met het eerste groen

 

en het daglicht

liet dansen

over dode rozen

 

naderde ik behoedzaam

de winterrouw

in jouw rode woorden

 

mijn vleugelslag verloren

onder de mantel

van je schaduwrijke tijd

 

ik weet nog

hoe de appelboom

jouw adem bloesemde

 

tot ik

je laatste woorden

niet meer hoorde

 

 

 

Pp ©

 

foto : kerima ellouise ©











Zondagsnieuws

 

 

 

 

 

Dit gaat over mijn buren. Of jouw buren.

De buren van de buren. Of zo. Het doet er

niet toe. Het is realiteit. Ook de buren.

 

Ik had een buurman en hij een vrouw.

En er was een kind. Een gezin. Toch

volgens het ochtendbericht dat in mijn

brievenbus gleed. Sensatie viel zomaar

op de deurmat. In de gang. Met een doffe

plof. Om de zwaarte te benadrukken. Ook

mijn gang die eigenlijk nergens naartoe leidde.

Tenzij dan naar de achterdeur en zo naar de tuin.

De grens. Van de buren. Alweer. Coniferen.

 

De buurman pleegde overspel. Met gras

dat groener was. Of blaadjes. Misschien

had hij een voorkeur voor kruiden of

thee. Avondgenoegen bedekt vele smaken.

 

De buurvrouw volgde trouw zijn voorbeeld.

Vreemd haar gaan. Zo naar de trap. Omhoog.

Op zolder betrapte hij haar. Ook haar minnaar.

En de lus. Er brandde geen licht.

 

Ik heb geen buren meer. Enkel nog in de krant.

Van gisteren. Of was het eergisteren.



kerima ellouise ©

en ze leefden

 

 

 

 

 

 

ik kan de vroegte

wel begrijpen, de bruid in trouw

en korte verhalen

 

met onbedekt en zelfde gezicht

al was het maar eenmalig

 

 

 

 

 

 

ik ween

om het onbereikbare

zoals vogels in herfst,

gevleugeld, de steekwonden

in schaduw van eenzaamheid

 

ik zie

een schaal van volle manen

hoe ze de tijd verzwijgen

het zachte kussen, de ontrouw

wit of zwart , dat door de nacht

liefde weegt, de schepping

overeind houdt

 

en waar het bloed vloeit,

keert en draait in donkere
stromen van woorden

daar sterven de sterren

op mijn mond, twaalf maal

 

voorbij zijn dagen van

gefluister, luister in het

breken van nagels

waardoor alles verandert

en jij toch hetzelfde blijft

 

ik ween om jou

kerima ellouise ©

de weg is kort tot aan de nacht






de nacht valt
uit het landschap
van donkere stemmen

dof waaiend en vergrijsd
wanneer ongevederde vuurvogels
zich op mijn keel storten

en het laatste uur in mijn lichaam
wekken, meedogenloos over
huid verloren

ik zal eeuwig leven, van
alles afgesloten, de dragers
en de dag

er is niemand meer
die de regen en mijn spreken
in de wind zal horen



kerima ellouise ©

tot  méér dan stilte valt

 

 

 

 

 

terwijl  alles waait

en een stem de woorden

laat verdwijnen

 

nooit aanbeden zoals

uit eigen bloed met blauw bewijs

op twee gezichten

 

sijpelt moedermelk zonder blindheid

of juist met

 

op tongen  vol van glorie en op iedere

dag om minder te

praten

 

en eens te meer en opnieuw

verhuis ik naar de stilte

ingewijd

net boven de dood



kerima ellouise ©

kalenderschaduw

 

 

 

 

wel vaker

kom ik jou tegen

in terugkerende nachten

 

en in volgevreten vaders

de doders van hun dochters

 

niemand hoeft me te vertellen

hoe zwaar

 

mijn mond was

vol zwarte letters

die het gehuil  naar stilte

droegen

 

en naar mijn gezicht

dat uit jouw ogen viel, samen

 

met het tellen van de stappen

die je woordelijk vertrappelde

omdat de schaduw van je kind

te klein was

 

en jij je schaamde voor

haar te korte benen

en de armen, zo mager



kerima ellouise ©

sluit je ogen

 

 

 

 

 

 

vertel me

hoe ik adem

de wolken, de oorsprong

het vrouw zijn, de zee

 

zodat ik kan zien

hoe liefde beweegt

 

ik leef en sterf

ben hier en daar

korter, verder dan

de kreet van een meeuw

 

zeg jij, de duinen

ik leg je neer

dichter de vrijheid

met jou om mij heen

 

de wind, het waait

vleugels vol jou

je geeft me het trillen

en maakt mij compleet



kerima ellouise ©




.

wilg en water

 

 

 

 

 

en weer

getuigt de nacht

de dagen voorbij

 

de gezichten in het licht

bedrieglijk in de jij – vorm

 

ik keek mee

en naar de wonden

boven wenkbrauwen

 

rook de geur, de worsteling

van uitgespuwde woorden

 

het geluid trok naar de wolken

met een kind, hand in hand

 

het regende wilgenbladeren,

in de diepte, dagenlang

kerima ellouise ©

 

 

 

 

...











.

zoals de zon groeit

 

 

 

 

 

je slaapt niet

wanneer de zon jou doet bewegen

en mij sprakeloos op de achtergrond zet

ver hier vandaan

 

de zomer sluit bloemen

in je nog ongeleefde ogen, als zouden tralies

stilzwijgend

 

je huid doen verbranden

en sporen achterlaten, licht en donker,

open voor de dageraad

 

zal ik je ooit vinden

in de schaduwen van de aarde

waar elk landschap van je ingetogen onschuld

begint

kerima ellouise ©

onderweg

 

 

 

 

ik ben niets meer

dan twee schaduwen uit

dag en nacht

 

soms als bomen, vermoeid

door wolken die uit

kruinen klimmen

 

om de eerste en laatste

vogels te wekken

 

waar het licht de veren snijdt

met telkens een nieuw verleden

van eenzaamheid

 

in het land vol stilte dat woorden

leest van de langzame reiziger

 

die verlaten kouder wordt

door de wintermaan

op zijn schouders    



kerima ellouise ©

 

 

In duizend vluchten

 

 

 

meeuwen stijgen op

in duizend vluchten

van tongen

 

wind roffelt

rusteloos op natte veren

 

het water slaat handen

tegen de vele zonden

van de dag

 

en wanneer het avondrood

zwart wordt in het uur

van dalende engelen

fluister ik

 

kom, kom naar hier

hijg de golven

heen en weer

 

herhaal de woorden

in het licht

 

maak mij tot bruid

in al wat leeft

 

kom, kom tot mij

morgen zal ik zwijgen

als de zee mij vindt

 

onsterflijk in haar vloed



kerima ellouise ©

wind, wacht op mij

 

 

 

 

 

uit duizend ramen

huil ik jou

 

met ogen voorbij

de dood, gezwachteld

in het afscheid

 

heb ik je lief

zei je

jouw naam tussen

mij en morgen

 

zo droomde ik

de wintersterren

op reis naar

lichtbevroren

regen

 

wind volgde

de vlindergevouwen woorden

 

en ik huil

verzamel jou

in alle wolken van dit leven

kerima ellouise ©

terracotta

 

 

 

 

 

door het hoge gras

 

 

 

 

 

 

vanmorgen, heel vroeg,

viel de lente duizelingwekkend

in mijn tuin

 

de zon was  al warm en

plantte lichtzaadjes in  het gras

die speels tot aan mijn navel

kropen

 

ook op de bomen, het raam,

het verste geluid en op jouw schouders,

je hals, je buik

 

ik glimlachte toen je vroeg

of ik zo wilde blijven

liggen

 

gewichtsloos

uit jouw adem 

 

de wind bewoog mijn antwoord

als een vlinder uit

een volle nacht

 

ik heb je lief, lief, lief,

zo lief

 

mijn lentelief




kerima ellouise ©

bron foto :
www.onnoot.com/uploaded/images/120_2424-konit...

 

golfbreker

 

 

 

 

op het strand

het dode strand

luister ik naar regen

 

naar beminnen

dat door stilte stuk slaat

op te broze schelpen

 

harde rotsen breken

m ’n gedicht, ik kan de woorden

niet meer verdragen

 

omlaag, waar

vissen vallen in de nacht

en meedrijven met

de aarde

 

de schaduwen

druk ik aan mijn

borst, zilt

 

als steentjes

op het strand, zand

dode strand

waar

ik mezelf heb gejut




kerima ellouise ©

wind in mijn hals

 

 

 

 

 

 

laatst

bezocht ik weer

je stille

ademloze lippen

en ik vroeg

slaap je nog

mijn liefste

 

ik hoorde de voorjaarswind

huilen om het antwoord

 

de dood drukte

jouw ogen dicht

beneden

waar de aarde steeds

schuil gaat

 

en jou

diep ontving als

een kind in haar schoot

koud met daarboven

het licht van het onmogelijke

 

loodgrijs maar zo vertrouwd

vluchtte ik terug

naar het zachte geluid

 

 

liefste, slaap je nog steeds




kerima ellouise ©

Janken bij volle maan

 

 

 

 

 

in het  ervaren van werkelijkheid

worden dromen tot illusies

gestrekt

 

die de dronkenman verheffen

tot meester van ontworstelend

gebeente

 

hij zwart het vlees van leegte

voorbij de spelregels van

zelfbedrog

 

brandt de weerzin onder zijn tong

als machteloze vuisten op

de nacht

 

zijn geween breekt

volle manen

 

tikt de tijd terug

in het glas

 

en niemand weet

ook hij niet

 

dat zijn bestaan

voor een droom

moet wijken



kerima ellouise ©

twaalf slagen

 

 

 

 

zwaar

verkrampt mijn naam

wanneer de nacht

zich openlegt

 

murw aangeraakt

en de droom voorbij

het schreeuwen van

koud maanlicht

 

het klokgelui

voorspelt mijn dood

halsstarrig weergalmend

 

wanneer echo’s graaien

naar wazige wolken die

onbeheerst doch stil

de waanzin in mijn

hoofd verspreiden

 

ik stop mijn oren dicht

met handen gehoord

 

en jij slaat zwart

de druppels van mijn wimpers

kerima ellouise ©

l'arbre et le vent

 

 

 

 

 

 

 

ver van tijd, de woorden

die op schaduwen lijken

omdat niemand op hen wacht

 

hoeveel heb ik er al naar de horizon gelokt

nog voor het naamloos vervreemden

van mijn slapend lichaam

 

ik zal sterven, onverwacht

wanneer ik, als een boom in de wind,

word tot verlatenheid

 

de neerslag zal niet ontbreken

steeds lager

met een nog lichtere vleugelslag

 

ouvert aux quatre vents

kerima ellouise ©

zijn lange, zwarte jas

 

 

 

 

 

opnieuw wacht hij onder mijn raam

herhaalt het wegvallen van  tijd

wanneer uren nog nauwelijks spreken

en mij tot vreemde maken

 

zonder het zelf te weten en met

mijn stem op zijn rug, knik ik hem toe

het gezwel van stilte in mijn  handen

 

hij mompelt nog steeds, voorover gebogen

draagt zijn jas op wijzers van de nacht

heen en weer, af en aan
mijn raam voorbij

 

misschien morgen, fluister ik hem toe

kerima ellouise©

Kunstenaar : Jan Van Halen














dit is stilte

moeder, waarom zijn mijn benen zo dik,

zo rood, de stappen die ik zet

of bloedend de borst waartegen ik sliep

jij leerde me lopen, de schoenen dragen

waardoor de aarde kantelde en vaak

bevroor op het hout van mijn lippen

waarom zijn mijn armen zo dun,

zo doorzichtig, de leegte die ik voel

door het naakte kind in mijn keel

ik heb het zo koud in de nacht die komt

en ben het wantrouwen zo hoorbaar moe

moeder, waarom tekende jij het schaambeen

en de schaduwen op mijn dunne huid




kerima ellouise ©

Strijklicht




ruw, zoals de zee zwalkt
over aarde, sluit ik mijn ogen
op de einder, voel hoe
duinen zich smal vouwen
rond voetstappen

waar dunner wordende
dromen kijken in het
aangezicht van leegte
het schreien verbergen
achter de ranke boog
van rietlicht

hoe kan je zeggen
wanneer golven
zich stil leggen op
mijn adem
dat je me niet
loslaat

dat ik jou
met sterren omring

ik ben niet meer
dan de late avondzon

nog minder dan
het schetsboek
van de wandelaar

die voorbij
de zwarte nacht
wind fluistert
naar zijn stervend hart




kerima ellouise ©

Gala





Jouw erfenis
zal nimmer worden
gedoofd
elke vlam rondom jouw Poëzie
leeft voort in een ieder
die weet te lezen

jij Vrouw van taalkracht
er zijn wegen naar jou
in Rijkdom van lentegolven
arm in arm met de wind

Jij Bent de zee
van bruisend licht
en ik de ‘leerling’

“Nimmer sterf jij in een gedicht
jij bent dichterlijke vrijheid”



ClaireQ  ©



****************************




Een oceaan vol straten
en binnenin golfslag
loopt zij

over koraalriffen
rood door zonlicht
arm in arm met de
wind

pratend om schepen
te bouwen mee te gaan
op stromingen en uit te monden
in rivieren dichterbij de kust



ClaireQ ©



ClaireQ  ...    Ik dank jou voor je prachtige poëzie

op tenen gemaakt

ik

kijk

omhoog

en omlaag

om de leugen te vinden,

de ontrouw die de waarheid draagt

boven de deur en zo naar je voeten

maar de afstand, uitgestrekt

in een huis vol gangen,

gooit woorden

vele malen

los

elke vlakte

wordt vochtig en ruw

uitgesproken, de onomkeerbaarheid

ik kan falen

en uit het raam springen

maar het noodlot is mij al voorbij gegaan

               kerima ellouise ©

“Welsprekend”

 

Tover jij?
Zo eenvoudig leg jij woorden in water
helder en doorzichtig
Ze lezen als honing

Vol zuiver
buig jij
er is geen verbazing meer

Zoemend als libellen
over de kelk van natuur
open jij vorstelijk hemelpoorten
rondom licht de lente klaar

dat haast de dromen in je ogen
eenvoudig tot leven komen
waarin nieuwe bomen geboren
worden als kunstenares  

( want elke zinspeling heeft
een tweede betekenis)


ClaireQ ©


dank je wel Claire !

dit was een dag

 

 

 

 

 

 

 

gisteren zag ik je

met deuren en ramen

dicht

 

er lag nog altijd

een dag op tafel en ik

probeerde te tellen

 

hoeveel keer jij

je kind doodsloeg

tussen schalen vol vlees

en verzuurde melk

 

met de grootste moeite

zocht ik nog een verhaal

of de welving van

je borsten maar

 

je handschrift werd

onleesbaar en ik heb

slechts het vreemde

huis bewaard

 

je sloot de deur

nergens heen

kerima ellouise ©

Geen geluid in het veld

 

 

 

 

 

hoor hoe  stilte

na talloze nachten

van onbewaakte

woorden

 

als een buizerd

met strakke vleugels

blijft hangen

 

met weigerende tong
het wisselseizoen

bespiedt

 

roerloos boven

stukgewoelde grond

 

luister

naar de grote cirkels

die met gekromde klauwen

het fluisteren doden

 

dagblind

met de mond vol sterven

 

hoor

want ik weet

jij bent daar

 

eenzijdig zwart



kerima ellouise ©

                       





Laurierwind

 

 

 

 

 

gisteren

spraken woorden

ze fluisterden soms ook

of misschien werd de wereld

op dat moment wat stiller

 

er werd bemind, gehuild, gelachen

in jonge en oude, rechte en scheve gezichten

net zolang tot ieder geluid de honger vond

zonder schaduw of verlies van

golvende huid

 

en ik dacht nog

zou dit nu poëzie zijn

voor of achter zonsondergang

 

omarm me maar of kus me

er moet een lettergod bestaan


 kerima ellouise ©

geen antwoord

 

 

 

 

 

respect

zeg je

maar hoe kan dat

als je mijn angst

spijkert op oneetbare huid

 

er klinkt gekraak

op je tong

bij daglicht

maar ook later

wanneer je leugens

breekt op de rand

van vergeten

 

alsof je er al was geweest

op die strepen

van kelderdonkere

waarheid

donderdag de dertiende

alles wacht hier, daar
in donkerdagende
nachten

het lijf vol ogen
gedwongen om het geweten
te verteren

als een reiziger en
alles wat beweegt
met deuren dicht

vergelijk het maar
met nuttige tijd

gisteren was het woensdag
vandaag afscheid

is het geweten niet
de echo van de ziel ?



kerima ellouise ©

papieren stilte

 

 

 

 

 

 

ik hoor de bomen niet meer

hun zwijgen benadrukt

mijn stilte

 

wanneer ik

net te laat voor de zomer

word weggeblazen

 

ik ben alle woorden vergeten

weet niet waarheen de ribben op mijn rug

zullen waaien

 

de losgeweekte bloemen

het huis vol spiegels of de opgedroogde

gevallen bladeren

ze hebben mij niet lief

 

de eeuwigheid lijkt te dromen

en vlinders blijven kleven

tegen ramen

    dit ogenblik

 

 

 

     

 

 

      ik beschrijf

blind

hoe sterren staren

naar het laatste boomblad

 

dat in de wind, laat in de nacht

met volle handen

de dag omlaag

duwt

      aan beide kanten

 

      hoe ik

      met een enkel geluid

      en leegte

      verder strijd

 

      armoedig in de schaal

      van offers

      zoals vogels

in hun diepste slaap

 

met nog heel even

      licht in ogen



     kerima ellouise ©

wangenrood

 

 

 

 

 

jij door de ochtendwind

hoort hoe aarde

zingt doorheen

de stilte op

mijn huid

 

jij kijkt me aan

languit op je rug

 

wanneer mijn ogen

de dag in rennen

samen met de

lente, lachend naar

de vleugelslag van wolken

 

jij draagt mijn droom

naar zonlicht golven

 

zo teder

sprekend

oneindig blauw

 

en ik plooi

geef me over

broos en wordend

 

als bloemen wuiven

zuiver

naar die verre, sprakeloze lijn



kerima ellouise ©

in, spring, uit

 

 

 

 

 

het taalbad




zij gebruikt natuurwoorden
boetseert ze tot een geheel
verweven met een kerimiaans strikje

bescheiden ontvangt ze de lof
sociaal bewogen wandelt ze door andere stukjes
ondersteunt de lettervechter

met een tevreden glimlach
voel ik soms haar tipje van de sluier



de ruiter 29.01.2007 @


dank je wel Ludo !

bron foto : gedichten.nl





de nacht is zo stil



vanavond
zal ik het afscheid niet
schrijven

want alles wat jouw adem heeft
huilt overal met mij mee

ik snijd het slapen
uit mijn armen, donker en doorheen
de nacht

houd je vast, tot
dicht bij mij

elk geluid
laat vlinders liggen, wit
en stil van schaduw

sta op, mijn lief
en kijk naar de maan

ik heb je licht
zo lief


kerima ellouise ©

de grens van waan
metselt dagen
in beelden van
waanzin

om jou te zijn
en te zien hoe het begon
waar geboorte zich
opdrong met bloed
in de hand

ook wind kan
wuiven
wanneer ik word
niemand

kan voelen
niet voelen

niemand in
bloed
lijn




kerima ellouise ©

deze kant op, zeg jij
en ik volg je lijf

in liefde voor later
en slierten
vol licht

voortdurend openen
handen

en ik vind je adem
voel je huid
weet het antwoord

meer dan zwijgend
zonder zwaarte
ook als de dag herbegint

volg me, zeg ik
en je streelt
mijn ziel

het dichtstbijzijnd



kerima ellouise ©

zo stil, zo doods
het wintermuseum
ver weg van wijsheid
en brede straten

ik hoef niet na te denken
binnen zijn ramen, verdwenen vaders
en kinderogen zonder voedsel

de nacht naast me, ellendig
als een koud, kil huis
en ik schep geraamtes
in de bevroren spoelbak
naast label nummer één

de opgehoopte sneeuw
scheur ik tot stilte
ineengedoken, aangevreten
doorheen het asfalt van verweer

ik hoef niet na te denken
in mijn openstaande mond
valt de winter neer



kerima ellouise ©

Zij is de Taal



Zij plukt haar letters
in het groene gras
en laat hen samen bloeien
in haar gouden zon.
Want zij is Taal.

Zij wiegt haar woorden
in een zilte zee
en laat hen samen stranden
in haar stille haven.
Want zij is Taal.

Zij haalt haar zinnen
uit een helderwitte wolk
en laat hen samen zweven
naar haar warme hart.
Want zij is Taal.

Zij etst haar lijnen
in iedere ruige steen
en laat hen samen tekenen
de beelden van haar ziel.
Want zij is Taal.

Nooit is haar verhaal banaal.
Zij is de schoonheid
van de mooiste
Taal.





radho©



dank je wel Radho !

een zwarte hoed

doorheen
eenzame tralies
bewaar je stilte

krast ze in het monument
van jeugdverlangen

wanneer dromen sneeuwen
als wintervogels in
een dodendal

je ogen
kijken de wereld tegemoet

terwijl
je alle tranen weent
om het jonge hoefgetrappel

verloren in vele manen
aan de rand van zwart en
trage trouw

ik buig, vang je schaduw
aan de voet van het beeld

en open tijd, nog lichter dan
mijn stille groet



*********

opgedragen aan Peter



kerima ellouise ©

ver weg
uit het zicht
begraaf ik een droom

radeloos rood gestampt
tot net voor de dood
zich als rots waant

woorden huilen zich los
en scheuren mijn lichaam open

wanneer de misthoorn
kreunt op mijn gezicht
door het brandend geloei
in de nachtstorm

ik kijk nog
een keer om en zie
de bron van mijn ziel
boven wolken

regenrood bedekt
mijn zakdoek
de zee


kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

niet langer dan even

of wat meer, beet het kwaad

in mijn gezicht

 

als begin van zwart,

plekken zonder glimlach

op braakliggend land

 

diepe nachten werden geblinddoekt

en door waanzin ontwikkeld

 

toen ik huilde om mijn huid

en de dagen vervloekte

van sterven

 

ik had geen verweer of wereld meer

slechts aarde

 

als vingertoppen, afgesneden

van leven en laatste golven

licht

 

tot jij kwam

en zei : geloof me

het is goed

 

wangen werden terug roze


kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

waarom hang je de woorden

niet over mijn schouders

je draait ze toch om

 

je draait mij om

vindt me

mooier

wanneer ik ga

 

neem je rug mee

zeg jij

de graten al mager

weggevreten

door het hierna

maal

 

ik heb je toe

gesproken

trouw gediend

 

- veel liefs -

heb je nog nooit

verzonnen


kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

lijnen van je ziel

versomberen door

uren, dagen, jaren

van aardse wind

 

het lied  blaast

na zomerweelde

de herfstige  pijnen

doorheen het korenveld

 

woorden ruisen en

balsemen hongerdagen

van stervende violen

wanneer een steen

wegglijdt uit je hand

het wordt tijd om te gaan

temidden van bomen

en bloemenstilte

 

het was een mooie dag

vroeg in de morgen

 

de leeuwerik zingt

zijn eerste noten


kerima ellouise ©