Het is gelukt! Onze Marcel is er in geslaagd al twee mails te verzenden. De laatste is verstuurd gisteravond iets voor middernacht. Interessant toch om een computer te hebben en nu is de volgende stap naar skype! We zijn in volle verwachting om zo ook iets van Westrode te horen.
De temperatuur warmt hier stilaan op, al is het nog zonder de echte zonneschijn. Mooi om te wandelen en toch een terrasje mee te pikken. We zijn heus niet alleen op stap, op sommige plaatsen lijkt het wel een mierennest van mensen, brommers, fietsen en autos. Luide muziek galmt door de luidsprekers die buiten aan de winkels staan en daartussen horen we alle soorten van alarmen die op elke fiets en bromfiets zijn aangebracht. Marktkramers vind je hier op alle hoeken van de straten en de koopwaar, soms aan 1 euro per stuk, ligt op de grond uitgestald. Je moet echt niet sukkelen voor een jeans, juwelen of een uurwerk! En zijn je schoenen kapot . er is altijd een oplossing! Ook de kinderen worden hier niet vergeten, zij worden op een creatieve manier beziggehouden en maken kunstwerkjes door allerlei gekleurd zand te kleven op een bestaande tekening. En van fiere vaders gesproken ze poseren graag voor de foto.
Proficiat aan onze Jan, hij wordt 69 lentes! En smakelijk, want ik heb al vernomen dat dit wordt gevierd met een restaurantbezoekje. Vandaag is een heel gewone dag, zonder hoogtes, zonder laagtes. Op de middag geeft de thermometer 30 graden aan in de zon, maar in de schaduw blijft het amper 15 graden en dat voelt dan koud aan! Dus ook in het appartement blijft het aan de frisse kant en is de airco absoluut nog niet nodig. Op de markt blijf ik kandidaat voor de verse aardbeien en ik betaal net geen halve euro voor 500 gram.
Een gelukkige verjaardag aan oma met haar 86 jaar! Flint zal onze wensen per telefoon overbrengen, dat heb ik deze morgen met hem afgesproken.
In het straatbeeld verschijnen weer de paraplus, al is het deze keer niet voor de regen maar voor de zon. Ze schijnt volop maar voor de echte warmte moeten we nog even geduld hebben. Nu is er een groot temperatuurverschil in en uit de zon. In onze tuin is het amper 15 graden en hier mogen ze vinden dat wij het beste appartement hebben, nu zou het zonnetje binnen toch wel deugd doen. Maar ik kan wel geloven bij zomerse temperaturen dat het hier nog best houdbaar is, alles ligt in de schaduw.
In de namiddag zoek ik toch de zon op en heb mijn lange broek gewisseld voor een korte. Het doet deugd die eerste zonnestralen te voelen! Maar wat dacht je, na nog geen half uur krijg ik al gezelschap van twee Chinese dames, goed aangekleed. Ze spreken me aan maar ik trek mijn schouders op en zeg wat ik kan: ik versta u niet. Ze voelen aan mijn benen en mijn armen en zelfs aan mijne decolté. Ze duiden op hun lange mouwen en ik denk dat ik weet wat ze bedoelen. Ze vinden het waarschijnlijk veel te koud om zo te zitten, maar ik duid veelbetekenend naar de zon. Met nog meer mimiek zeggen ze weer iets en telkens komen ze nog wat dichterbij om uiteindelijk kort naast mij te zitten. Ze bedoelen het wel goed en denken me met goede raad te moeten bijstaan. De conversatie van mijn kant bestaat uit English en Be-li-cheu maar spijtig, het gesprek sterft uit. We verstaan mekaar niet.
Het journaal van 19 uur gisteravond kunnen we nu volgen via internet en wat zien we, onze Sven op tv! In verband met het inschrijvingsbeleid en het grote aantal kinderen dat uit de boot valt bij het kiezen van een Nederlandstalige school, komt Brussel weer in het nieuws. De school Sint-Joost-aan-Zee is één van deze blikvangers en hier wordt dan ook een interview afgenomen. Het probleem van té weinig klassen en gebrek aan ruimte wordt door de minister Pascal Smet aangepakt en hopelijk wordt dit op korte termijn behandeld. In de Virgo zijn de plannen voor uitbreiding al helemaal rond en zal de tweed fase van de nieuwbouw in de kleuterschool hopelijk in 2010 kunnen starten. Mooi project!
Dinsdag marktdag in Londerzeel. Gisteren hebben Carlo en Betty ons beloofd de groeten over te brengen aan Jef en Godelieve, ons wekelijks marktgezelschap. In Den Hert is een tafel met vier stoelen voorlopig voldoende!
Ondertussen zijn we al een week in China en hebben ook de meest uiteenlopende temperaturen en weersomstandigheden meegemaakt. Vandaag is het koud en regent het fel in de voormiddag en voor morgen voorspellen ze nog kouder .. . Ik moet dus geen spijt hebben dat ik mijn dikke regenjas heb meegebracht, ik kan ze goed gebruiken!
Niettegenstaande het niet zo warme weer nu kan ik toch genieten van het mooie klimaat, ik eet verse aardbeien met een boterham. Hier groeien ze weelderig van februari tot en met half december, en dat in volle grond.
Griet heeft fotos opgestuurd van de kinderen bij de lammetjes in de Bergstraat, maar helaas, Picasa is hier niet bereikbaar, evenmin als Facebook. Probleem van vorige keer is dus niet opgelost!
Vandaag is de verjaardagskaart gepost voor Goedele, ook al is ze pas jarig op 22 maart. Ik heb ze gisteren verwittigd en zal nu te weten komen hoelang ze zal onderweg zijn. Iris helpt me door België en Europa ook in Chinese karakters op de omslag bij te schrijven, want onze schrijfletters zijn voor hen Chinees!
Via skype komen we te weten dat het in Grimbergen koud maar droog is, goed voor de dakwerken in de Koraalstraat. Misschien kunnen we dit weekend ook al eens een mailtje versturen naar onze Marcel want vrijdag komen ze internet aansluiten. Hopelijk krijgt hij eerst wat ondersteuning van zijn kinderen, want op je 65 voor de eerste keer voor de computer zitten vraagt toch wel wat durf. En wie weet lukt skype ..!
Vandaag aan alle vrouwen van harte proficiat! Blijkbaar is het vandaag vrouwendag. Niet dat ik het wist, maar in China weer een gelegenheid om versieringen op te hangen en ze zijn verwonderd dat ik dat niet weet, het is internationaal. En ja, t is waar, ik heb het opgezocht op internet. Dus vandaar mijn wensen aan de dames van het thuisfront!
Wat het vuurke stoken betreft heb ik me laten inlichten en moet ik er op terugkomen. Dit kan en mag overal en wordt gedaan als herdenking van de doden op de verjaardag van het overlijden en met specifieke papieren. Vandaag neemt Iris me mee naar een plaats dat ik vergelijk met een kleine kapel en waar ze me vraagt even op haar te wachten terwijl ze binnengaat. Buiten staat een grote vuurhaard en daar verbrandt ze nadien een klein rood omslagje in dat ze van thuis heeft meegebracht. Je kan er uiteraard ook vanalles kopen om te offeren en een drietal bedelaars kiezen deze plek uit om te vertoeven en hopen op een gift. Uit respect blijf ik op afstand en neem ook geen foto. Ze vertelt me er nadien niets over en dus vraag ik ook niets.
Het straatbeeld toont me weer dezelfde taferelen. Een afwasser zit op de stoep met een berg werk voor zich, maar naar mijn normen is het water dringend aan verversing toe en ik weet zelfs niet of het wel warm is. Ik durf er aan te twijfelen als ik zie aan welk tempo hij werkt! Maar best niet aan denken als we weer eens in een restaurant zitten . . Beter een eitje eten dat vers gebakken wordt terwijl je er bij staat. Hier wordt dus echt ingespeeld op de Chinese eetcultuur als je ziet wat hier allemaal te koop wordt aangeboden. Maar het is ook zo, Chinezen eten dus bijna altijd buitenshuis en dit kan zowel in een restaurant zijn als op de straat.
Vandaag is het amper 15 graden en dat is goed te merken, de Chinezen dragen échte winterkleding.
Iets over tien uur in de morgen vertrekken we met Emily naar ZhuHai, en dit met openbaar vervoer. De bus zit overvol en de chauffeur roept om om de passagiers twee plaatsen af te staan voor ons. Uiteraard begrijpen we niets van wat hij zegt, maar na de vertaling wimpelen we deze voorkeursbehandeling af en blijven we rechtstaan zoals zovele anderen. Aan de gezichten rondom ons merken we dat ze zich afvragen wat die twee vreemdelingen wel op een bus doen! Benieuwde gezichten dus maar toch ééntje die in het engels durft vragen waar we vandaan komen. Einde gesprek.
Onze bestemming in ZhuHai is als eerste het kapsalon van Wang Tan, de zus van Emily. Haarwassingen met bijhorende massages kennen we ondertussen al, maar deze maal krijgen we een behandeling met gemixte gember aangelengd met water. Deze brij wordt op de hoofdhuid aangebracht en is een remedie tegen allerlei kwalen zoals hoofdpijn en verkoudheden. Niet dat we het direct nodig hebben, maar baadt het niet toch schaadt het niet denken we maar. Na een tijdje voelen we de hoofdhuid branden en we mogen verwittigen wanneer het onhoudbaar wordt. Maar we zijn niet kleinzerig en houden het halsstarrig een tijdje vol. Maar na de massage van één arm mag het er voor mij wel af, het wordt té heet. De warmte zindert nog een tijd na maar na de volledige massage is ook de hitte verdwenen en moet ik me goed voelen zeker Nu ja, het heeft wel deugd gedaan. Erik houdt het iets langer vol maar ziet daarna wel helemaal rood. Gelukkig trekt dit ook na een tijdje weg en kunnen we rond 14 uur lunchen. Een klein restaurantje met ééntalige menu en dus laten we ons verrassen: drie éénpansgerechten met rijst, groenten en verschillende stukjes vlees.
Tijdens de wandeling merken we een gelegenheid waar we vroeger nog zijn geweest en we bestellen er elk een Ierlandse koffie, ja zo is de Irisch coffee hier vertaald. Met weinig whisky maar met veel ceremonie en slagroom krijgen we het opgediend aan de tafel, tas na tas. Goed dat we veel tijd hebben en we laten het ons smaken.
Na het afscheid bij het kapsalon nemen we de bus terug en rond 20 uur kan ik de blog aanvullen.
Vandaag is het een frisse dag geweest, amper 15 graden en af en toe een miezerige regen.
We nemen een rustig ontbijt thuis met Belgische koffie en een boterham met choco. Wat lezen buiten en tegen de middag wisselen we af met een wandeling. Toch nog even genieten van het mooie weer want vanaf morgen voorspellen ze zo maar efkens 10 graden minder! Wat in België echt niet mag gebeurt hier gewoon op de stoep: vuurke stoken. Twee vrouwen leggen hun papieren op een hoop en steken het in brand, niemand die daar van op kijkt! Ik geloof mijn eigen ogen niet, er is weer een terraske bijgekomen én er wordt koffie geschonken. We laten ons verleiden en krijgen gezelschap van de eigenaar, hij vertelt in zijn beste engels dat de koffie afkomstig is uit Macau en dat hij zelf zijn brood bakt. We bestellen dus een broodje en krijgen het in twee helften opgediend, geroosterd en rijkelijk gesmeerd met boter. Het beste dat we hier al gegeten hebben en echt lekker. Langsheen onze wandeling merken we aan de deuren van winkels en restaurants de nu al iets verdroogde mandarijnenboomjes. Blijkbaar is dit ook nog een overblijfsel van het Springfestival of het Chinees nieuwjaar, dus stel ik het me voor zoals de kerstboom met Kerstmis. De vruchten kunnen nu niet gegeten worden maar worden wel later in de zon gedroogd en op zout water gezet. Je kan ze dan kopen en het zou goed zijn voor één of andere kwaal. Op zijn Chinees dus .!
Om 17 uur komt de Sunwaycar ons ophalen en na een tijdje verlaten we de goed berijdbare baan. Langsheen kleine en armoedige dorpjes en langs stoffige wegjes komen we uiteindelijk aan het restaurant. Als we hier al deze naam kunnen gebruiken De kippen en de honden komen ons al tegemoet en we worden begeleid naar een achterliggend overdekt paalterras boven een vijver. Wie voor luxe kiest zal het hier niet vinden, maar wie komt voor lekker eten is op zijn plaats. De kippen worden in ingegraven barbecues gebakken en er is een keuze uit diverse groenten en zelfs aardappelen. We mogen aan de beste ronde tafel aanschuiven met zicht op de vijver. De gebakken kippen, twee, zijn wel op voorhand besteld en komen dan ook krokant en gesneden op tafel. En we zouden niet in ZhuHai zijn moest hier de vis ontbreken. We weten ondertussen al dat kip eten met stokjes niet gemakkelijk is, maar deze keer hebben we billen, vleugels en borsten zoals wij het kennen. Dus . ik eet met de handen! En de beentjes spuwen we op de tafel .. Voor de afrekening komt raden we naar de prijs, we zijn met 6 personen en hadden 2 kippen, 6 vissen, 3 soorten groenten en 3 grote bierflessen. Dit alles samen kost 160 RMB, wat voor ons 16 euro betekent. Wie kan beter .? Onze tafelgenoten zijn terecht verbaasd als wij zeggen dat in België deze prijs nog niet voldoende is voor één persoon.
We sluiten de avond af in de bierstraat waar alle terrassen buiten staan en grote tvs uitnodigen voor karaoke. Op elke tafel staan de pokerspelen met dobbelstenen, het geliefde spel van de Chinezen. En ja, wij kunnen het ook en spelen mee .. maar telkens je verliest moet je drinken. Gelukkig zijn de glaasjes klein en kunnen we ons weer versterken met allerlei snacks zoals frieten, rauwe groentjes of fruit. Om 21 uur sluiten we deze gezellige avond af en .. het begint stilaan te regenen. Ons plan om te voet terug te keren valt letterlijk in het beetje water en we doen beroep op een fietstaxi.
Na een goeie en voldoende nachtrust kunnen we weer een Chinese dag aan. Mijn bekend gezicht op de markt heeft zo zn voordelen, ik krijg wat mandarijntjes en 3 mangos. Mijn aandacht wordt getrokken door kakelende kippen en ik kijk even achter het hoekje. In aparte kotjes zitten ze te wachten op mogelijke kopers en is er ééntje uitgezocht wordt ze helemaal gekeurd en dan gewogen. Er is ook een ruimte voorzien waar ze geslacht en gekuist worden, verser kan dus niet! In de namiddag nodigt de zon uit om buiten te vertoeven en ik maak een wandelingetje rondom het compound. Het Chinese nieuwjaar laat hier en daar nog zijn sporen na en dat merk ik aan de rode versieringen met gouden opschriften. Ook aan de schamele deuren wordt geluk en gezondheid gewenst, zo heb ik het me toch laten vertalen!
Grimbergen komt even aan de lijn en van onze Jan verneem ik dat het deze voormiddag nog heeft gesneeuwd. Wat een verschil .! Huguette en Odette komen even dag zeggen vooraleer ze gaan zwemmen, ik heb het niet gevraagd, maar dat zal zeker wel in een overdekt zwembad zijn!
In het weekend staat er heel wat op het programma en, juist ja, samen uit eten kan zeker niet ontbreken! Zaterdag neemt Andy ons mee naar een typisch Chinees restaurant met een typisch Chinees kipgerecht .. ik ben benieuwd!
Het eerste contact gisteravond met de kinderen en kleinkinderen. Goed om ze weer te horen en te zien! Het blijft voor hen moeilijk te begrijpen dat het hier al donker is en bijna tijd om te gaan slapen als zij nog kunnen gaan fietsen. Dat ze er maar van genieten, ik hoor net dat het zonnetje in Londerzeel schijnt. Aiko laat fier zijn rapport zien, maar mama moet wel wat uitleg geven. Ik denk niet dat hij zich al heel goed bewust is wat de procenten betekenen, maar we hebben hem toch een dikke proficiat gewenst met zijn resultaten!
Bij de douanecontrole in Amsterdam hebben we voor de eerste maal voor de nieuwe scanner gestaan zoals op TV al getoond werd en die toch wel enig ophef heeft gemaakt. We herinneren ons het uiten van verzet door de paus alsook door de Moslimvrouwen. Je staat tussen twee platen met de armen omhoog en je wordt dus helemaal op de body gescand. De douane krijgt dan een beeld van je hele lichaam, weliswaar zonder details, en er verschijnt een groen licht als alles ok is. Wordt het rood dan mag je even opzij voor een verdere controle maar ik vraag me af waar ze dan nog verder zoeken? Maar we zijn gerust, het is voor beiden groen!
Deze nacht hebben we slecht geslapen, om niet te zeggen dat Erik meent dat hij geen oog heeft dicht gedaan. Is dit een jetlag ..? Om 4 uur in de morgen hebben we uiteindelijk de airco aangezet, het was té warm om te slapen. Zo eenvoudig als gezegd is dat niet, de afstandsbediening telt welgeteld 14 knopjes en buiten een en een + is al de uitleg in het Chinees. Hopend dat we niet op een timer drukken lukt het ons uiteindelijk toch om lichtjes op het toestel te toveren en de klep voor koudere lucht te openen. Het koelt wat af en ik slaap uiteindelijk toch tot om 7 u30 de wekker gaat. En dan vangt voor ons de dag aan: douchen, ontbijten, nieuws kijken op internet en om half negen neem ik met Iris de bus. Het is dringend dat ik het verjaardagskaartje voor oma post. In een postkantoortje wordt de kaart gewogen en met 3 overleggen ze welke zegels er op moeten. Uiteindelijk vinden ze een boek waar ze kunnen opzoeken wat België betreft en ik krijg de zegels en een potje met lijm en borstel en kan ze bevestigen. Of dit ooit goed komt vraag ik me wel af!
Met de skype met Maria is het klank zonder beeld, om eens iets anders te zijn. Misschien maar goed want blijkbaar was ze nog maar net uit bed!
Voor deze avond zorg ik voor boontjes met varkensvlees en pijpajuin krijg ik er gratis bij.
Bij het opentrekken van de overgordijnen zie ik Iris, de buurvrouw, al staan op onze stoep. Na een spontane omhelzing vertrekken we samen voor het ontbijt en ditmaal in een nieuw geopend restaurant van dezelfde eigenaars als datgene waar we vroeger dagelijks onze koffie dronken. We ontmoeten er al direct bekende gezichten onder het personeel en Iris heeft haar huiswerk gemaakt op voorhand. Ze overhandigt ons de vertaling bij de menu die voor ons anders niet leesbaar is, juist ja, het is enkel in het Chinees. Zo te zien heeft ze zich op onze komst voorbereid en dat geeft een goed gevoel. De vochtigheid is al iets minder, maar op zoek gaan naar een dweil en aftrekker loopt uit op een sisser, zon poetsgerief is hier niet te vinden. Ik doe het dan maar zoals zij en koop iets waar je niet met je handen moet aankomen, zoiets dat zichzelf uitwringt . misschien wel hygiënisch maar zeker niet praktisch! Ik troost mezelf . het is toch maar voor twee maanden!
Twee maanden . Kunnen jullie niet langer blijven? dat was gisteren al een vraag. Maar nee, we willen niet langer blijven, we wonen in België en waren er niet op vakantie zoals zij al durven denken!
Het is vandaag een rustige dag en ik zit buiten met een eerste leesboek. Af en toe komt het zonnetje mij gezelschap houden en dat doet ongelooflijk veel deugd na zo een lange Belgische winter en bijgevolg dus witte winterbenen en winterarmen! Maar het zou blijkbaar van korte duur kunnen zijn want naar het einde van de week toe geven ze weer koudere temperaturen. Misschien niet zo slecht voor ons, zo hebben we voldoende tijd om te wennen aan de warmere zonnestralen.
In de namiddag maken we een eerste wandeling door Sanxiang en stoten we al op hun voor ons rare gewoontes. Aan een hek langs de straatkant hangt vlees en vis te drogen. Niet direct mijn dada . Op een terrasje met amper één tafel en twee stoelen bestellen we een ijskoffie. De man van Taiwanese afkomst komt er graag bijzitten voor de traditionele fotosessie met westerlingen. Uit zijn verhalen kunnen we opmaken dat hij een echte wereldreiziger is en zodus kan hij ook engels. Interessant om zo iemand te kunnen ontmoeten en we maken al direct een afspraak om ons te laten begeleiden naar een goed massagesalon. We zien wel . . Het is zalig zitten in zo een eerste voorjaarszonnetje en we nemen niemands plaats in, Chinezen houden toch niet van de zon!
We nemen het avondeten buitenshuis en daarna hopen we op een eerste skype met het thuisfront. Onze eerste volledige dag zit er op.
Zaterdag 27 februari slapen Aiko en Lou in de Bergstraat. Onze Chinareis komt weer dichtbij en we genieten graag nog van de kleinkinderen. Zondagmiddag hebben we onze jaarlijkse reünie met de Robberechtsen en, je gelooft het niet, maar we eten Chinees in Wilrijk in de Peking Wok. We wapenen ons met de stokjes en onze Marcel en onze Jan blijven proberen tot ze de kramp voelen in hun hand, maar .. net het begint te lukken schakelen ze toch maar over op mes en vork. Ja, het zal voor ons ook weer wennen zijn, maar we hebben het toch niet verleerd. Zondagnamiddag na een laatste bezoekje in de Gildenstraat kijken we nog naar het favoriete programma Witse. Flint, Sep en Jomme zullen weer gegroeid zijn als we terugkomen, maar we blijven via skype contact houden!
Maandag vroeg in de morgen staan we op, we kunnen toch niet meer slapen. Is er de gekende stress .? De koelkast is in orde, de lammetjes staan al buiten en voldoende eten voor onze Mango staat in het tuinhuis. We kunnen gerust vertrekken! Iets na 15 uur staat onze Marcel voor de deur en goed dat een Mercedes een grote koffer heeft. Twee valiezen en twee handbagages is toch niet overdreven voor twee maanden en twee personen? We hebben nauwkeurig op het gewicht gelet, maar toch zitten we in totaal er iets meer dan 3 kg over. Ik wijt het aan de vele paaseitjes waar de Chinezen zo zot van zijn! Maar probleemloos kunnen we inchecken en vanaf nu vangt onze vierde Chinareis weer aan. De vlucht naar Amsterdam en nadien naar Hongkong verloopt zoals gepland, zonder problemen, zonder vertraging. Ditmaal hebben we gekozen voor een comfortzone en betaalden daarvoor elk 125 euro extra, enkele vlucht. We hebben inderdaad ruimere zitplaatsen en ja, het is zn geld wel waard want zo een nachtvlucht waar je dicht op mekaar zit is toch niet echt comfortabel. Om 9 uur Belgische tijd (16 uur in China) landen we bij een temperatuur van 25 graden maar met een vochtige atmosfeer. Helaas kunnen we de ferry vanuit de luchthaven niet meer halen en zijn we genoodzaakt een taxi te nemen naar Kowloon. Hier vertrekt een ferry om 17u45 en na de nodige controles zijn we net op tijd. Met een telefoontje laten we weten dat we op komst zijn. Het pilletje tegen reisziekte kan nog net en om 19 uur zetten we de eerste voet in China. Dragon, Chrystal en Candy wachten ons op en de chauffeur zorgt voor de bagage. En wat is hun eerste vraag: Hebben jullie honger? We maken weer kennis met de drukte van een Chinees restaurant, eigenlijk meer een eetzaal, en eten smakelijke seefood. Het is dinsdag en Erik geniet van Chinese karakollen! Niet uitzonderlijk, we zitten aan de kust! In de Jusco, een Japans warenhuis, vinden we onze eerste inkopen zoals het betere brood, de boter en o.a. ook spaghetti. Veel volk hier, geen probleem, de openingsuren zijn tot 22u30! Om 22 uur pakken we de valiezen uit en we kijken terug op vele bekende zaken die we de laatste keer hier achterlieten, vooral veel zomerkleding hopelijk hebben we het hier wél nodig de volgende twee maanden. Nu is het binnen ook 25 graden maar de vloer is nat van het hoge vochtgehalte. We kijken dus uit naar droog en warm weer .!
Eén maart staat volgende week op de agenda en dat wil zeggen dat wij dringend onze pakken moeten maken om ons voor twee maanden te voorzien in ZhuHai. We vertrekken die maandag om 18u50 in Zaventem en kunnen, na vliegtuigreizen, wachttijden, boottocht en autorit inbegrepen, dinsdag in de late namiddag deze valiezen weer uitpakken.
Inderdaad, driemaal is scheepsrecht, maar we voegen er een bisnummer aan toe en voor de vierde maal vertrekken we weer naar het ons ondertussen goed bekende China en de onnoemlijk vele Chinezen.
We komen er toe in de Chinese lente en dat varieert in temperatuur van 15 tot 25 graden in maart en mogelijk hoger in april. Uit ervaring weten we dat het in maart en begin april het muggenseizoen is en wordt ons bed noodgedwongen overspannen door een romantische muggenhemel. Maar gewapend met een spray of muggenmelk houden we het wel uit.
Op zondag 28 maart maken we het één uur minder verschil en zetten we samen met jullie de zomertijd in, als het bij ons middag is, is het hier 6 uur in de morgen.
Ditmaal zal onze binnenlandse trip gaan naar het westen en bezoeken we de grens met Tibet. Door omstandigheden van feesten in China is deze reis vorige keer niet kunnen doorgaan en dus moesten we zeker nog eens terug!
Deze streek is vooral gekend om zijn minderheden, hun typische stammen en het bergachtige landschap. Omwille van politieke onrustigheden tussen China en Tibet steken we deze grens niet over en kiezen we voor de zekere veiligheid.
Voor de internetgebruikers onder jullie, we zullen trachten onze blog te blijven actualiseren. Uiteraard door de meerdere bezoeken die we al gebracht hebben is het Chinese leven al een zeker deel van onszelf geworden en vinden we het steeds minder spectaculair. Maar juist deze ervaring leert ons ook dat we toch nog steeds vaak voor verrassingen kunnen staan en, indien jullie dit wensen, kunnen jullie samen met ons onze ervaringen beleven.
Donderdag 29 april verlaten we China voor de vierde keer en vrijdag 30 om 07u40 in de morgen, als alles volgens schema verloopt, kunnen we weer aanschuiven aan een Belgisch ontbijt.
Twee maanden zijn zo voorbij, en, ondanks dat we de paaseitjes zullen gemist hebben, passen we ons weer snel aan en kunnen we ook in Westrode genieten van de lente en de zomer in het vooruitzicht en vooral van jullie gezelschap!
De terugreis uit China is vlekkeloos verlopen, we hebben 4 luchthavens gedaan: Guanghzou, Beijing waar we sneeuw zien, Amsterdam en uiteindelijk Brussel, en op zaterdagavond 22u30 zetten we onze valiezen thuis binnen. We pakken al wat uit, we drinken iets op de goeie afloop en om 00u30 zoeken we dan toch maar ons bed op, al zijn we helemaal niet moe. Zondagmorgen om 6 uur ontbijten we en nemen een uitgebreide douche om ons nadien wat warmer aan te kleden. s Middags zien we de kinderen en kleinkinderen terug in Antwerpen in het kindvriendelijke restaurant Sansuniek, Het is een blij weerzien en het wordt een gezellige middag. In de vooravond bij een bezoekje in Grimbergen treffen we een gelukkige oma aan, iedereen is blij mekaar terug te zien.
Ondertussen is het al dinsdag en dus Londerzeelse marktdag en we ontmoeten Godelieve en Jef en Betty en Carlo, we zitten samen bij de koffie en praten al wat bij. Het voelt goed aan, zo terug tussen onze vertrouwde familie en vrienden. In de namiddag genieten we van een echt Antwaarps theater in de Muze in Meise en ook daar zien we weer veel bekende gezichten en horen vaak de vraag Hoe was het in China?. Om hierop te antwoorden hebben we wel wat tijd nodig .. En nu is het avond en we zitten in onze vertrouwde zetels met de voeten aan de warme kachel, een brandend kaarsje en Man bijt hond op TV, een voorbeeld van een gezellige winteravond!
Toch willen we vandaag ook de sfeer in Guanghzou nogmaals opsnuiven. Om 8u30 stipt zijn onze valiezen ingeladen en nemen we afscheid van Iris met een afspraak tot weerzien. Het is telkens weer een beetje emotioneel . . Om 10u30 nemen we onze intrek in hotel Landmark Canton en we slapen op de 17de verdieping. We zijn goed gekleed met pull en jas en proeven hier al een Belgisch klimaat, het is amper 18 graden, dus 10 graden minder dan gisteren en dat laat zich goed voelen. De aanpassing naar Belgische temperaturen zal misschien minder zwaar vallen dan waarvoor we al meermalen zijn verwittigd.
De overbevolkte steegjes doen ons terugdenken aan Hongkong, met dit verschik dat we minder vreemdelingen opmerken. De copy-waches en handbags kopen we ook hier niet .. maar toch genieten we nog een laatste maal van de oosterse sfeer met de specifieke geuren die uit de verschillende eetstalletjes ontsnappen. Iris heeft ons deze morgen nogmaals verwittigd dat we goed moeten oppassen voor gauwdieven maar we dagen niet uit en zijn veilig weer in het hotel. We kunnen op internet en ik kan het me niet laten onze reis toch met deze laatste dag af te sluiten. Deze avond maken we het niet te laat want morgenvroeg om 06u30 uur zitten we aan het ontbijt.
Zondagmorgen ben ik er weer voor onze allerlaatste belevenissen van deze reis.
Vandaag neem ik afscheid in ons dagelijks koffiehuis en neem ik ook voor de laatste keer samen met Iris de shuttlebus.Ik zou het nog steeds niet alleen kunnen: er rijden zoveel dezelfde bussen maar met andere Chinese tekens op die ik helaas niet kan lezen.Ze wil met mij nog de shops doen en ze spoort me aan nog wat te kopen voor the grandchilderen, maar ik hou het been stijf, de valiezen zitten al vol!Al is het wel verleidelijk als je naar de prijzen kijkt én weet dat je soms nog kan afdingen ..
Iris is zo bezorgd en brengt me nog 4 maskers om te dragen in de drukke stad Guangzhou en in de luchthaven zelf.Wel heel lief en ik neem ze dus aan, maar ik vrees toch dat we het niet zullengebruiken ..
Wie in China komt moét in een theeshop binnengaan. Een winkel met een assortiment van aanbod dat ik me niet kon voorstellen, maar de gastvrijheid met een theeceremonie moét je dan ook meemaken.Het lijkt allemaal zo wat op kinderspeelgoed met al die benodigdheden in mini-uitvoering.Dat dit een traditioneel gebeuren is merk je aan de ernst en de liefde waarmee de thee wordt gezet en dit gebeurt op een speciale tafel waaronder een reservoir is voorzien voor het téveel water dat wordt gebruikt. Er wordt afgewassen, water overgeheveld en een symbool dat een oud Chinese munt voorstelt gedoopt telkens er nieuwe thee wordt uitgeschonken;aan water dus geen gebrek!Deze ceremonie biedt gelegenheid tot praten met mekaar en ja, dat kunnen ze in China goed.Time is money , ik denk dat ze dat hier nog nooit hebben gehoord!Ze hebben misschien niet zoveel geld, maar ze hebben ontzettend veel TIJD!
Om 17u30 word ik opgehaald om samen met Erik en Evelien bij Dragon thuis te gaan dineren.Hij verklaart dat zijn moeder specialistis inhet maken van noedels, we kunnen dus weer wat bijleren. Op de twaalfde verdieping woont hij met zijn vrouw en zoontje van 2 jaar en een half en met zijn moeder.Alle ingrediënten staan klaar om de noedels te maken, maar een tafel met stoelen ontbreekt in het appartement.Het deeg voor de noedels staat al een uur te rusten en is nu klaar om te bewerken.De bol wordt nogmaals gekneed en uitgerold tot het uiteindelijk in linten worden verdeeld.Deze linten gaan door een speciaal apparaat en worden zo uitgerokken tot soms wel een meter lang.Ze worden gedurende 2 minuten gekookt in water met look en soja en nadien onmiddellijk afgekoeld en opgediend in koud water. Je kan er naar believen dan gekookte sla, look, snijbonen, paprika, sojasaus ofwijnazijn aan toevoegen.Aan het salontafeltje schuiven we aan en inderdaad, de moeder verdient een dikke pluim, het smaakt ons lekker!Spijtig dat zij en de echtgenote niet meezitten aan de tafel, zij eten nadien al rechtstaand in de keuken.In China is het nog steeds de gewoonte dat alleen de man des huizes samen eet met de gasten, de dames zijn goed voor de voorbereiding en het afruimen.Het kleine zoontje laat zich de hele tijd gelden, hier heb ik het gevoel met een ettertje te maken zoals het soms beschreven staat.Het is een zoon en heeft dus alles te goed bij de moeder én de grootmoeder, hij vraagt constant aandacht en dat zeker niet op een voor ons aanvaardbare manier.De lieve kleine jongen zou me zowat het bloed van onder de nagels halen, maar Dragon is fier over zijn zoon en zegt: He is my boy.
Om 22 uur openen we voor de laatste keer de deur van ons appartement, bekijken de fotos van vanavond en schrijf ik voor de laatste keer op de blog.Morgenvroeg wordt de computer opgeruimd en zal pas in Westrode weer uit de valies komen .. ons China-avontuur is voorbij en . het regent hier.
Morgenvroeg om half negen worden we opgehaald en gevoerd naar Guanghzou, bijna 3 uur rijden hier vandaan.Daar verblijven we één nacht want zaterdagmorgen moeten we om 8 uur in de luchthaven zijn.En dan zijn we 22 uur onderwegom zaterdagavondrond 22 uur in Zaventem te landen.En Westrode .. we komen eraan!
t Is waar, vandaag is het een dagje verlof in België, je zou het hier haast vergeten.
Ons verblijf in China loopt op zn allerlaatste benen en daar ben ik me zeer bewust van. Nu we zover zijn is het verlangen sterk om iedereen terug te zien en om de dikke knuffels van groot en klein te mogen ontvangen. Als ik terugkijk op de twee maanden die we hier zijn mag ik zeggen dat we ons hier toch wel echt thuis voelen en we hebben het weer goed gehad. We kunnen hier ook wel bij een aantal Chinezen zeggen dat er een echte vriendschap is gegroeid en dat doet deugd.
Ik bereid me voor op onze terugreis, dus wil ik me nog voor één keer laten soigneren: haar wassen, massage, masker, manicure, allé . 2 uur en 30 minuten verzorging voor 5 euro. Of ik er beter uitzie . dat antwoord blijf ik liever schuldig, maar het was vooral relaxen.
Bij het passeren in de straat kan ik het me toch weer niet laten het fototoestel boven te halen .. hier worden de meest rare dingen verkocht. Ik krijg ook een stukje van een gedroogde honingkoek, maar hoe ik dat aan Erik moet uitleggen is me toch een raadsel. Wat is dat eigenlijk .?
Vrijdagmorgen nemen we de bus om 8 uur, het wordt een lange rit. Vervelen doet het zeker niet, er is onderweg ook heel wat te zien: het verkeer, de markten die overal al een massa volk trekken, de vele Chinezen die onderweg zijn of al ergens op de kant zitten .. .
De grens tussen China en HongKong is net voorbij Shenzen en daar worden de controles weer grondig uitgevoerd. Uiteindelijk komen we toch rond het middaguur aan en na wat rondvragen vinden we vrij snel een autobus tot aan ons hotel. Hier hebben we vroeger nog gelogeerd, we herkennen het. Terwijl we inchecken komt Winny, de zus van Iris, ons al tegemoet. Zij gidst ons doorheen de meest interessante steegjes van HongKong waar shops en marktjes tegen mekaar aanleunen.
Na een deugddoend bad eten we bij kaarslicht op het terras en dit Italiaans restaurant is gekend en geliefd bij de toeristen. Dit is Hongkong en geen China! Ook de prijzen zijn ernaar .!
Zaterdagmorgen slapen we uit en doen ons tegoed aan een uitgebreid ontbijt: westers of oosters, je kan hier kiezen. En ja, we gaan ook voor spek met eieren . We zijn toch Belgen hé! Je kan in HongKong niet geweest zijn of je moet toch eens op de boot hebben gezeten . dus laten we ons overzetten naar HongKong Island. Na twintig minuten taxi en een lange tunnel later bereiken we het uiterst zuidelijke punt Stanley waar je de beroemde markt vindt en het strand met de wandeldijk, net zoals bij ons aan de kust. De terrasjes zitten boordevol toeristen en de markt is een echte trekpleister voor echte Chinese kleding en allerlei snuisterijen. Het plezierige hiervan is het handel drijven van geven en nemen, maar met het gebruik van hun rekenmachientje kunnen deze verkopers handig marchanderen! Wij zijn natuurlijk één van de toeristen en we gedragen ons helemaal Belgisch: we eten frieten en we drinken bier op een terrasje dat reclame maakt van Belgische bieren! Leffe, kwak, duvel, trappist van Westmalle . ze hebben het allemaal Voor het donkert keren we terug naar Kowloon, we informeren naar een bus en het lukt ons, veel goedkoper en tegelijkertijd een prachtig zicht boven in de dubbeldekker. Hier in HongKong zijn meerdere mensen die Engels spreken en kunnen ze ons overal wel te woord staan. Om 20 uur staan we op de staravenue met zicht op de overbekende skyline en we genieten gedurende een kwartier van het dagelijks licht- en klankspel. De grote buildings aan de overzijde van het water worden afwisselend en kleurrijk verlicht en ik denk dat, wie aan die kant staat, evengoed kan genieten van een lichtspel van de talloze flitsen die hier afgaan. Ongelooflijk wat hier wordt gefotografeerd! Iedereen kent wel die landscape foto van de verlichte skyline van HongKong! Het is dan ook wonderlijk dit live te kunnen meemaken het doet me wat. En weer zijn we geen Chinezen want deze maal eten we bij een Italiaan kortbij ons hotel én op een terras wat in HongKong zelf nogal uitzonderlijk is. Hier is een vierkante meter grond een fortuin waard!
Zondag verkennen we de Cantonroad en de Nathanroad met hun zijstraatjes. Deze beide grote avenues zijn gekend om hun flitsende namen zoals ondermeer Louis Vuitton, Armani, Dior, Rolex, en juwelierszaken om U tegen te zeggen! Ik heb vitrines gezien waar vele Rolexen naast mekaar liggen en de prijs per stuk varieert van 1 tot 3 miljoen oude Belgische franken! Deze zaken worden buiten ook overal bewaakt door security en soms staat er een rij wachtenden om binnen te gaan. Ze worden maar met mondjesmaat binnengelaten. En loop je daarlangs dan hoor je steeds Indiërs die je toefluisteren copy handbags, copy waches, Rolex, tailor, .. Ze zijn gul met hun naamkaartjes, maar durf je er naar kijken, laat staan het aannemen, dan geraak je er niet meer van af. Gewoon doorlopen dus . ! Hier heb je dus de keuze: heb je heeeeel veeeel geld dan koop je de echte of wil je alleen de naam dan kan je het spelletje van afbieden beginnen. Maar je loopt een risico aan de grens, want toeristen uit HongKong of China zijn doelwitten bij de douane. Dus . het wordt geen van beide! We verlaten deze krioelende menigte en zoeken de rust nog even aan de waterkant. Ik denk dat hier toeristen van alle continenten door mekaar lopen en af en toe worden we mee op de foto gevraagd zoals ook bij een jong huwelijkspaar. Hier wordt dus ook op zondag gehuwd!
Rond 17 uur nemen we de MTR, de metro, en we begeven ons stilaan richting busstation want om 18 uur vertrekken we terug naar China. Twee zussen van Iris, Winny en Cara, komen zich ervan overtuigen of we veilig weer op de juiste bus zullen stappen, ze zijn toch altijd zo bezorgd! Op hun vraag wanneer we nog eens naar HongKong komen moeten we voorlopig het antwoord schuldig blijven .. We ruilen deze kleurrijke wereldstad in voor een rustige busreis en vooraleer we gaan slapen checken we snel de mails. Naast wat briefjes uit Westrode en Londerzeel zijn we ontroerd door een mailtje van ons kinderen met als titel terugkomst. Zij nodigen ons uit op zondagmiddag 15 november op een etentje in Antwerpen. Als dat maar geen Chinees wordt ..?
Vandaag, maandag, is het weer een gewone marktdag. Uiteraard is Iris heel erg benieuwd naar onze belevenissen in HongKong alhoewel ze goed op de hoogte gebracht is door haar zus want gsmen kunnen ze allemaal evengoed.
Ze heeft uitslag op haar benen en gaat bij de dokter op consultatie. In de wachtkamer én consultatiekamer én apotheek, alles in één ruimte, zitten wel 20 patiënten te wachten voor 2 dokters die elk apart aan een tafeltje zitten en de enigen zijn met een mondmasker op Eerst moet je een blad invullen met je naam en dit wordt bij de dokter gelegd die je verkiest en hij roept dan je naam als het jouw beurt is. Maar 2 of 3 uur wachten is hier helemaal niet uitzonderlijk en het is er broeierig heet binnen. Ik zie een mevrouw zitten bij de dokter en ik vermoed dat ze last heeft op de luchtwegen want met de stethoscoop wordt ze onderzocht terwijl iedereen er zit op te kijken. Ik hoor er hoesten, ik zie koortsige blikken, ik zie een moeder met een ziek kindje, ik zie er een oudere man die een sigaret rookt, ik zie .. in de apotheek worden allerlei gedroogde planten/kruiden gewogen en in zakjes gedaan .. Dit is voor mij onbeschrijflijk en ik wil hier absoluut niet ziek worden. Ik mag hier niet denken aan de besmetting van één of andere griep want ik denk dat hier de virussen gewoon rondwandelen! Dus ik ga buiten .. . Iris besluit niet te wachten en straks terug te gaan en ik bedank, ik blijf veiligheidshalve thuis. Als ik haar vraag naar die gedroogde kruiden dan krijg ik als antwoord dat je kan kiezen tussen 2 soorten medicijnen: de gewone of de Chinese en nu ben ik eens benieuwd wat zij zal nemen.
Deze morgen zijn we verrast door de schattige fotos uit de Gildenstraat. De broertjes Giraud maken onze dag weer goed!
Voor ons vandaag een laatste werkdag in deze week, morgenvroeg om 8 uur nemen we de bus naar HongKong. We zullen 3 uur en een half kunnen genieten van al wat we onderweg tegenkomen, maar toch liever dit dan de boot waar ik zo tegenop kijk. Onze plaatsen zijn reeds gereserveerd en we hebben the big size, blijkbaar is verschil in breedte of grootte van de zetels of is het misschien met bredere beenruimte. We zien wel.
Erik heeft enkele fotos genomen van de kantine waar zo een 1000 werknemers voor de lunch aanschuiven. Uit een grote emmer voorzien ze zich van rijst en vandaag zijn het kippenvleugels. De blauwe kielen worden gedragen door de arbeiders, de grijze zijn voor de bedienden. Bezoekers mogen aan de tafel aanschuiven in een afzonderlijke kamer.
Na het avondeten laten we onze voeten nog eens goed masseren, want nu zullen we 3 dagen flink wat rondstappen.
Na een skype met de familie Moens uit de Dorpsstraat gaan we slapen. We nemen onze computer niet mee naar HongKong en dus komt er een rustperiode in dit schrijven. Zondagavond laat zijn we terug thuis.
Dinsdagavond om 21 uur wordt er geklopt. Wie kan dat nog zijn? Aan de deur staan drie politiemannen waaronder één die twee woordjes engels spreekt: pasport en housing-card. We geven dus het gevraagde en op een papier worden enkele aantekeningen gemaakt. Eh ja, hij kan ook nog ok zeggen en dan vertrekken ze. We denken dat ze onze visa hebben nagekeken en ook de datum tot wanneer onze huiskaart geldig is. We zullen het nooit zeker weten . .
Deze morgen rijden we met de bus naar ons koffiehuis. Onderweg staan een heel aantal mensen bij mekaar, blijkbaar is er iets aan de gang. We vernemen nadien dat tussen 7u30 en 11 deze voormiddag 60 fietstaxis in beslag zijn genomen door de politie. De bestuurders beschikken niet over een toelating; dwz dat deze fietsen 20 dagen worden vastgehouden en dat ieder een boete moet betalen van 2000 RMB (= 200 euro). Iets verder in een afgelegen straatje valt het ons op dat er zoveel stilstaande wagentjes achter mekaar staan . Getipt?
Iris vertelt met wat over haar privéleven. Hun gezin in Honkong telde 8 personen waarvan alleen de vader werkte en zij waren arm. Iris is de tweede oudste en ging op haar 14 jaar in de voormiddag werken en in de namiddag naar school en haar volledig salaris werd opgeslorpt door het gezin. Nu, zovele jaren later, draagt zij er de vruchten van. Haar moeder heeft haar deze week bekend dat zij haar jongere broers en zussen hiervan heeft ingelicht en nu is het maar normaal dat zij, in de moeilijke omstandigheden van een alleenverdiener én met een ongeneeslijke ziekte, het gezin van Iris financieel steunen. Haar echtgenoot verdient maandelijks iets meer dan 1000 euro, maar hij moet regelmatig naar de dokter om zijn ziekte op te volgen en dit is telkens een serieuze financiële aderlating. Ze kan de hulp dus zeker wel gebruiken en ze is haar familie dan ook bijzonder dankbaar. Not the money but to be healty is important . en zij spreekt uit ervaring! Chinezen hebben een groot inlevingsvermogen voor familie.
Een wandeling in de namiddag doet me goed en dan heb ik nog even tijd om in het zonnetje te zitten. Ik krijg gezelschap en na een tijdje heb ik een klein Chineesje op mijn school, en wel met een pampertje aan. Maar ook nu weer een moeder die bezorgd is en ik denk, mij goede raad geeft. Ik moet helaas weer zeggen Tim bu dong, ik versta je niet, en dan doet ze maar teken dat ik lange mouwen moet aandoen.
We vernemen dat in België China niet ver weg is, je kan bepaalde reportages volgen op tv. Spijtig dat we dit missen, maar we hebben hier waarschijnlijk ook al toestanden gezien die niet op het scherm komen. Zaterdag bijvoorbeeld, na onze wandeling in het park, wou ik even gebruik maken van het toilet. Ik nam dus ook de ingang waar de vrouwen binnengingen en .. neen, ik heb gewacht tot thuis. De gaten in de grond waren in een halve cirkel en zo opgevat dat je er zijdelings moest gaan bovenzitten, dus achter mekaar, en dit zonder schutsels of zonder deuren. Je kon dus gewoon je gezonde buurvrouw zien .. en de wachtenden stonden er gewoon op te kijken .. ! Om hier een foto van te maken, dat vond ik iets te vergaand .
Vandaag is het de feestdag van Sint Hubertus en dus ook een feestdag voor de jachthoornblazers. Terwijl zij deze avond de misviering zullen opluisteren en nadien genieten van een gezellige receptie liggen wij al lang te slapen. Nietemin denken we toch aan hen en zouden we graag even in Westrode zijn. Dat deze dag een hoogdag is in het jachthoornjaar weten we maar al te goed en dit geeft ook een gelegenheid om in een volle kerk de mensen van Westrode en omstreken muzikaal te verwennen. Zoals elk jaar succes verzekerd!
Het is vandaag een dag met zon maar ook met nogal veel wind, het voelt dan ook wat frisser aan als je in de schaduw bent. Deze morgen zag ik al de eerste winterkleding bovenkomen; jassen, kinderen met mutsen op, . maar toch is het nog lang niet koud zoals wij de koude kennen. Het is nog steeds 25 graden warm en in de schaduw nog 20 graden.
Deze namiddag zit ik in het zonnetje en ja, dan krijg je die bezorgde Chinezen .. ze zeggen vanalles waar ik niets van versta. Maar uit hun lichaamstaal kan ik opmaken dat ze denken dat ik toch kou moet hebben als ik zo in een topje zit. Ik schud van neen, maar om zichzelf te overtuigen komt de warm aangeklede mevrouw toch eens voelen aan mijn arm. Ze neemt mijn hand vast en bekijkt mijn ring . spijtig dat ik haar niet kan verstaan, het geeft me wel een goed gevoel ik word hier aanvaard.
Een man op een brommertje stopt en duwt me 3 dikke Engelstalige leesboeken in mijn hand. Ik krijg haast de kans niet om te zeggen dat we maar 14 dagen meer blijven want ook gisteren heeft hij me er 3 gegeven. Hij wuift mijn argument weg en vertrekt. Ik weet niet wie hij is of waar hij woont .. . Ik weet dus ook niet hoe ik die boeken kan terugbezorgen want ik heb zelf nog voldoende lectuur in het Nederlands en dat lijkt voor mij toch beter geschikt .