Zin in een grote dikke boterham ? Hier is hij, de tekst namens het IJzerbedevaartcomité.
Wat moet je daarmee ? Eerst lezen en dan kunnen we erover praten ?
Bedevaarders,
Voor de tachtigste keer komt Vlaanderen ter bedevaart bij de graven aan de IJzer. Voor de tachtigste keer verzamelen op deze weide bewogen en te bewegen Vlamingen. Op deze plek zijn al veel woorden gesproken:
ronkende retoriek maar ook trefzekere taal,
zweverige slogans maar ook zakelijke eisen.
Om vele redenen is hier het woord gevoerd:
om gelijke rechten te eisen en om respect voor de eigen taal te vragen,
om amnestie te eisen en het historisch pardon uit te spreken,
om fier Vlaming te kunnen zijn en om solidair met alle verdrukte volkeren te willen zijn,
om zelfbestuur te bepleiten en om meer bevoegdheden te eisen,
om halt toe te roepen aan de Franse olievlek en om de splitsing van BHV eindelijk en ‘onverwijld’ te bekomen,
om ja te zeggen tegen verdraagzaamheid en neen te roepen tegen de oorlog.
Hier, op deze weide, staan ook vandaag Vlamingen met vele gedachten:
van Vlaamse romantiek tot Vlaamse zakelijkheid,
poëtische gedachten over weiden als wiegende zeeën die niet voorbij mogen gaan, en cijfermatige gedachten over ondoorzichtige transfers die een einde moeten nemen.
Tachtig keer is hier
gedicht en gedacht,
geëist en geërgerd,
gebeden en gezongen
want er zijn vele redenen om naar hier te komen.
Maar nooit, nooit mogen we vergeten waarom en waartoe deze IJzerbedevaart is ontstaan. Om de Vlaamse soldaten te herdenken die hier hun leven lieten voor de meest zinloze onderneming van staat, volk en politiek, namelijk de oorlog.
Om die jongens te herdenken die ons daarom een boodschap nalieten over de edelste onderneming van staat, volk en politiek, namelijk de vrede. Die onderneming is zo edel dat ze op deze toren geschreven staat in verschillende talen die elkaars versterkende echo willen zijn:
Nooit meer Oorlog,
Plus Jamais de Guerre,
Nie wieder Krieg,
No more War.
Maar vrede, Vlaamse vrienden, begint bij
eerbied voor mens en volk,
respect voor eigenheid en taal,
oog voor recht en vrijheid.
Vrede behelst
gelijkberechtiging,
waardigheid,
rechtvaardigheid,
solidariteit,
vrijheid.
Vrede wordt ten slotte maar volkomen wanneer mensen zichzelf mogen zijn op de grond van hun vaderen en het ook aan anderen gunnen om zichzelf te zijn op de grond van hùn vaderen.
Negentig jaar geleden, op het Guldensporenfeest van 11 juli 1917, schreven Vlaamse soldaten een brief aan koning Albert I die hen drie jaar daarvoor aan de Guldensporenslag had herinnerd, toen de ‘Groote Oorlog’ begon. Hij had hun moed en hun bloed gevraagd door hen te herinneren aan wie ze zijn, Vlamingen.
Maar drie jaar later, na veel doden en nog meer Franse bevelen,
mochten ze nog altijd niet zichzelf zijn.
Ze waren hun vertrouwen kwijt, omdat ze werden behandeld als niemand:
‘Pour les flamands la même chose.”
Hun protest werd genegeerd, erger nog het werd gestraft.
Gestraft worden om zichzelf te willen zijn, dat noemen we vandaag: schending van de mensenrechten.
Negentig jaar geleden zongen Vlaamse soldaten aan de IJzer in hun Frontlied:
“Wij eischen zelfbestuur en Vlaamsche regimenten.”
En we kregen zelfbestuur en we kregen Vlaamse bevoegdheden,
maar het verhaal is niet af.
Dankzij dat gedeeltelijke zelfbestuur en die nog veel te beperkte eigen bevoegdheden is Vlaanderen al lang geen treurig Vlaams volk meer dat, in de woorden van de briefschrijvers van 1917, “is verachterd, verongelijkt, diep vervallen”.
Vlaanderen is rijk en welvarend. Vlamingen zijn zelfs de rijkste Europeanen, zo bleek onlangs. Het heeft dan ook geen zin om te doen alsof wij worden verontrecht of geknecht. Wij staan aan de top van Europa.
Op deze tachtigste IJzerbedevaart mag dan ook een positief geluid klinken,
geen klaagzang,maar een loflied op de Vlaamse welvaart,
met de bedenking evenwel dat ze geen genoegzaamheid mag worden,
want dat welvaart ook welzijn verwacht:
het beschavingsniveau van een samenleving wordt gemeten aan de maat waarmee ze zorg draagt en aandacht heeft voor hen die niet meekunnen.
De Vlaamse strijd van de Frontsoldaten was een sociale strijd: een strijd om rechtvaardigheid, solidariteit en gelijkwaardigheid. Dat mogen we nooit vergeten. Zeker niet in dat welvarende Vlaanderen.
Die vraag die wij ons vandaag moeten stellen, luidt:
Welk Vlaanderen willen we?
Bedevaarders
Mijn antwoord is klaar en duidelijk:
een verdraagzaam Vlaanderen,
een vredevol Vlaanderen,
een vrij Vlaanderen.
Geen vrijheid zonder vrede, geen vrede zonder verdraagzaamheid.
Negentig jaar geleden schreven de Vlaamse soldaten een open brief aan koning Albert I. Misschien moeten wij ook, na negentig jaar, een open brief schrijven aan diens naamgenoot en derde opvolger, Albert II.
Niet om hem te zeggen dat wij lijden en om gelijke rechten smeken.
Maar om hem te zeggen dat wij het beu zijn om de verantwoordelijkheid te nemen voor de eenheid van het land en toch verweten te worden dat wij die eenheid op het spel zetten. Niet wij zetten de eenheid van het land op het spel. Niet wij duwen elke verantwoordelijkheid van ons af. De Fransdollen van dit land weigeren elke verantwoordelijkheid. De Fransdollen van dit land zetten de eenheid op het spel.
Niet Vlaanderen en de Vlaamse eisen hebben schuld aan de problemen van dit land,maar Wallonië en het Waalse ‘Non’.
Niet Vlaanderen maakt dit land onbestuurbaar, maar Wallonië.
Het is een leugen dat Wallonië echt meer unitaire staat wil. De Waalse leiders willen gewoon blijven profiteren van Vlaanderen: Vlaams geld moeten ze krijgen dat ze over de balk kunnen gooien en dat ze zoals negentiende-eeuwse baronnen kunnen uitdelen om de eigen Waalse mensen verknecht te houden. Wallonië wil geen ‘uniteit’, Wallonië wil ‘profijt’.
Het is een leugen dat Wallonië respect eist voor zijn eigenheid. Wallonië wil dat niet, Wallonië wil gewoon uitbreiden, Vlaamse grond annexeren via een verfransing van de Vlaamse rand. Daarom mag BHV niet worden gesplitst of moet BHV zo gesplitst worden dat de Franstaligen er Franstaligen kunnen blijven. Het is godgeklaagd, dat in dit land asielzoekers die hier al jaren wonen, die volledig ingeburgerd zijn en die onze taal spreken, een uitwijzingsbevel krijgen, maar dat Walen en Franstalige Brusselaars die in de rand van Brussel komen wonen zonder zich te integreren, zonder Nederlands te willen leren, die eisen dat Vlamingen hen in het Frans bedienen zoals baronnen van de negentiende eeuw en die voor hun kinderen in Vlaanderen Franstalig onderwijs eisen dat aan de controle van Vlaanderen ontsnapt, dit alles mogen zonder gewezen te worden op de plichten die dit land aan vreemden oplegt.
Bedevaarders,
De voorbije federale verkiezingen zorgden voor een aardverschuiving. Meer dan de helft van de Vlamingen is voorstander van verregaande Vlaamse autonomie, van Vlaamse onafhankelijkheid. Politici moeten rekening houden met die volkswil : meer Vlaanderen voor meer democratie.
Vlaanderen moet ophouden te denken dat het verantwoordelijk is voor de Belgische staat. Vlaanderen is wel verantwoordelijk voor de samenleving:
een samenleving die zorgt voor arbeid en aandachtheeft voor welvaart en welzijn;
een samenleving die haar cultuur in een brede Europese context ontwikkelt;
een samenleving die gastvrij is en verdraagzaamheid in het vaandel draagt;
een samenleving die haar taal verzorgt en de band met Nederland versterkt;
een samenleving die is gebouwd op zelfbestuur, zelfredzaamheid en zelfontplooiing.
Bij iedere regeringsvorming, bij iedere onderhandeling met als doel deze staatsvorming te realiseren krijgen onze onderhandelaars, het nodige krediet. Ook nu. Wij feliciteren vandaag alle Vlaamse onderhandelaars van de voorbije maanden met hun standvastige houding. Het doet ook deugd vast te stellen dat een Vlaams politicus woord houdt en niet te koop is met het premierschap.
Hoe langer het gebakkelei bij deze regeringsvorming aansleept, hoe duidelijker het wordt dat wij geen federale regering meer nodig hebben. De Vlaamse instellingen zijn al lang de eigenlijke drijvende kracht achter alle beleid dat goed is voor de mensen. Homogene bevoegdheidspakketten of - beter nog - de volledige bevoegdheid over het bestuur van Vlaanderen zijn nodig opdat onze politici zich zouden kunnen bezig houden met wat de mensen echt belangrijk vinden: leven, werk, wonen, welzijn, ….enzomeer. We zijn ervan overtuigd dat het ook de Walen ten goede zal komen als ze hun koudwatervrees overwinnen en ten volle gebruik maken van het bestuursniveau dat het meest geschikt is om hun problemen op te lossen en hun dromen waar te maken.
15 jaar geleden klonk hier op deze weide: “Waalse vrienden, laten we scheiden” een oproep om in wederzijds overleg de problemen van deze staat op te lossen.
Waalse vrienden, het wordt tijd dat we elkaar de vrijheid geven om elk onze eigen noden aan te pakken. Aan de solidariteit van je Vlaamse buren hoef je daarbij niet te twijfelen.
Maar,
Bedevaarders,
Als het hardnekkig “Non” van de Franstaligen aanhoudt en zij zo elk redelijk en noodzakelijk voorstel voor beter bestuur van tafel vegen, dan zullen wij verplicht worden om het roer om te gooien en eenzijdig de alimentatie vast te leggen.
Vlaamse leiders, Het kan toch niet blijven duren dat een minderheid van de bevolking van dit land de legitieme en democratische verzuchtingen van de meerderheid aan haar laars lapt.
Vrees niet, stap dan uit de huidige Belgische structuur met een eenvoudige meerderheid van de Nederlandstaligen in Kamer en Senaat. De brede consensus die nu bestaat bij de Vlaamse bevolking dat het anders moet verleent u de legitimiteit om dit uit te voeren. Het paleis hoeft zich niet ongerust te maken: hiervoor moet de Koning zijn vakantie echt niet onderbreken.
Nodig daarna de Waalse deelstaat uit op “Hertoginnedal”. Bepaal dan samen wat federaal nog moet georganiseerd worden, leg de jaarlijkse financiële transfers vast. Vergeet daarbij niet “Vlaanderen laat Brussel niet los!”.
Bedevaarders,
Vlaanderen eist zijn rechten op, om aan alle mensen die in Vlaanderen wonen en werken, vanwaar ze ook komen vrijheid te geven.
Laten we nooit vergeten dat voor deze vrijheid de Vlaamse frontsoldaten in de Grooten Oorlog hier hun leven gaven. Hen gedenken is strijden voor vrede, vrijheid en verdraagzaamheid.
3 reacties op dit bericht
Vivat ... riep de nar.
onderaan
ze gaan die janker toch nie proper maken en hem op pad sturen zeker?
De gelijkenis......
Daar in de rechterbovenhoekheb je de Cro(kokodil) de Oude belg die met zijn spreekwoordelijk gezegde " kom,kom,alle,all, 't is nu genoeg, bon, wij doen verder"het eens zal oplossen.
In de linkse bovenhoek heb je VanBellingen, vooegedragen door de scheve Wulloks, die kan ook iets regelen zonder tegengesproken worden, anders een klacht van het centrum van rasisme, wegens het rondvliegend vet heeft ie zijn bril afgedaan.
Wie kuist daar de kleine taaie zijn gat af?, is dat niet de moeder der moeders, mie vogels nie?