Onverantwoord snelle uitspraak in Proces

Volgende week zal het Europees Parlement een tekst aannemen van een socialistische verkozene om Turkije aan te sporen het geweld tegen vrouwen te verminderen.  Anders mogen de Ottomanen niet toetreden tot de EU.  Deze tekst is opgesteld door een Nederlandse van Turkse afkomst.  In haar thuisland krijgt ze een verlengsnoer cadeau om buiten te gaan staan zagen in Brussel wordt ze in zedig stilzwijgen beluisterd en toegejuicht.

Ze zullen  nogal verschieten in Ankara !  En onmiddellijk in dorpen en steden, bergen en wouden, vlaktes en dalen gaan controleren of er niet te veel geklopt wordt op de vrouwen.  Men  zal eveneens een campagne opzetten om de dames aan te porren wat  minder hoofdpijn  voor te wenden als Ozgün zijn rechten opeist : "goesting of geen goesting, erin met het ding, anders een pandoering".  Het is slechts een tekstuele suggestie voor  de reclamejongens die moeten zorgen voor een leuke vertaling. En tekeningen, want de doelgroep is niet steeds het alfabet machtig.

 Al dit soort ongein wordt  uitsluitend in het leven en de publiciteit  geroepen om over enige tijd triomfantelijk vast te stellen, dat het best meevalt met het geweld tegen vrouwen in Turkije.  Alsof er statistieken worden bijgehouden over wat zich afspeelt in de families in alle uithoeken van dat Aziatische land.  Om het eigen multiculturele geweten te sussen, moet men de eigen leugens als waarheid verkopen om ze vervolgens te gaan verspreiden als missionarissen het met hun leer doen.

Ray 

Ik begin met huis van architect Hankar in de Defacqstraat 71 te Sint Gillis.

Fotozaak   "Huis Hanssens", Parmastraat 26 een realisatie in samenwerking met architect Hankar en Crespin in de  Ducpectiauxlaan 47 te Brussel.

Tot zover A. Crespin, want er zijn nog anderen die het bespreken waard zijn, zoals: Jean Baes, die een staaltje van zijn kunnen weggeeft op zijn eigen woning in de Van Moerstraat 12 te Brussel. Deze kunstenaar stond eveneens in voor de restauratie van de neoclassicistische kerk te Ukkel en het interieur van het Vlaams Theater.
Daarnaast vernoem ik graag zijn broer Henri Baes, die een pareltje afleverde in de school "art décoratif".
Tevens werkt hij nogal goed samen met een andere kunstenaar Ernest Acker
en de architect Van Rijselberghe (broer van de schilder). Zijn minder
bekende werken zijn de grote panelen van de "Cercle artistique" in den
Haag en de versiering in de fabrieken van Solvay in Frankrijk.

Wie zeker een vermelding verdient is de kunstenaar Privat Livemont die
een meesterwerk naliet in de school "Athénée Saint André" Capucijnenstraat 58, samen met de architect Henri Jacobs. Op bepaalde dagen is het gebouw, in groep en na afspraak, te bezichtigen. Hij is de kunstenaar die vooral symbolistisch werkt door middel van menselijke figuren. Wat zijn enorme vaardigheid bewijst, want zoals reeds gezegd, diende men zeer vlug te werk te gaan omdat de plaaster snel droogde.

Livemont is de kunstenaar die zich toelegde op de affichekunst in de stijl van de wereldberoemde Alphonse Mucha en voor wie hij volgens mij niet moet onderdoen (een beetje chauvinisme mag wel nietwaar). In enkele werken die ik hier opsom is te zien hoe vaardig deze kunstenaar was: ·huis van de schilder Albert Ruytinx, Voglerstraat te Schaarbeek Weldoenersplein 6 eveneens in Schaarbeek
De gevel van de kindertuin, Locquesghienstraat te Brussel.
De gevel van het huis van architect Roosenboom, Faiderstraat 83 in Elsene.

Ten slotte bespreek ik hier nog graag de kunstenaar: Gabriel Dievoet die zijn talent toont in het huis "Les hiboux- De Uilen" in samenwerking met architect Pelseneer Brugmannlaan 55 te Sint Gillis en de villa "Ricardo" Visélaan te Watermaal-Bosvoorde. Hij werkt eveneens zoals Privat Livemont in de symbolistische stijl.

Deze opsomming is zeer beperkt en de beschrijving van de kunstwerken
ontoereikend. Dit bescheiden artikeltje heeft enkel tot doel uw aandacht te vestigen op
het bestaan van deze kunstvorm en de meestal onopgemerkte aanwezigheid van deze prachtig versierde huizen in onze hoofdstad.
Voor mij is Brussel ook de hoofdstad van de art-nouveau en er valt over
deze periode nog veel meer te vertellen dan het onderdeel Sgraffiti ivm
"kunst in de straat". Dat is voor een volgende gelegenheid.

Zio Giuseppe.

Neen, dat is niet ’t onderlijfke dat ik nahink – wat heel aannemelijk zou zijn geweest, heu… in uw gedachtekronkels hieromtrent -  maar in de virtuele GOTV las ik het volgende:

“Twee Franse agenten worden vervolgd in verband met de dood van de twee tieners die twee jaar geleden werden geëlektrocuteerd toen ze zich op hun vlucht voor de politie in een transformatorhuisje verstopten.

De agenten wordt ten laste gelegd dat ze hebben verzuimd personen die in gevaar verkeerden te helpen. De dood van de tieners, op 27 oktober 2005, vormde de aanleiding tot wekenlange rellen in de arme Franse voorsteden, de banlieues. Het geweld liep destijds zo uit de hand dat de regering de noodtoestand uitriep. (novum)”

En: voor zij die het NU nog niet snappen: de GOTV, een ander woord gebruik ik er niet voor, dat is het WC-papier die ieder van ons, tenzij wegens constipatie, dagelijks gebruikt: Gescheten Om Te Vergeten.

Maar, tenzij ik weer eens niet goed heb opgelet, eigenaardig genoeg is het de GOTV die dit bericht als enige brengt. De GOTV waar ik van walg maar niet op spuw: ik ben nu eenmaal geen sos die alles wat hem/haar niet zint in blinde haat beschijt.

Ik heb geen enkele binding met politie, in het algemeen noch ten persoonlijken titel noch met Rene – vaste gast bij Bart Debie – of  enig ander maatschappelijk fenomeen.

In tegendeel: ik ben bij de eersten om die flikken uit te kafferen omdat “ze” mij pakken omdat ik om 5 uur ’s morgens geflitst word aan 70km/uur daar waar ik slechts 50km/uur mocht/mag doen. Al moet ik, tot rust gekomen, ootmoedig erkennen dat niet zij maar de poco’s hiervan de schuldigen zijn die ervoor zorgen dat mijn “milde bijdrage” vooral in La Grande Pipolonië over de balk wordt gegooid.

Natuurlijk heb ik niet alleen geen enkele binding maar een uitgesproken afkeer voor het canaille van de richel.

Dit gespuis is er dus niet te beroerd voor om agenten, die hun job doen, aan te klagen.

Dat is dus blijkbaar de toekomst van politiekcorrect Europa.

In Vlaanderen wordt u als slachtoffer aangeklaagd als u zich verdedigt.

In Nederland wordt de job van inbreker/overvaller officieel erkend zodat hij zijn wapens en materiaal kan inbrengen als beroepsonkosten.

In Antwerpen hebben ze een burgemeester die onomwonden zegt – weliswaar met andere woorden – dat de flikken de pot op kunnen.

Erik 

Stelt u zich eens voor:

U werkt met een honderdtal collega’s in een bedrijf dat wordt veroordeeld door de rechtbank voor een of ander misdrijf.

Uw bazen, hardleerse smerige kapitalisten zoals ze zijn, laten het niet aan hun hart komen en wandelen lustig voort langs de dunne grens van het toelaatbare om er zo nu en dan toch wel weer eens over te stappen.

Stom natuurlijk, vooral als er binnen het bedrijf een alerte roodgroene “delegee”  als de kippen bij is, niet om stommiteiten te vermijden maar om de “zaak” te gaan verklikken.

U, als naarstige werknemer, weet van niets.

Nochtans hangt U een zware straf boven het hoofd.

Madam Konkeldinges heeft het namelijk in haar kop gehaald om bedrijven, die een tweede keer worden veroordeeld, te sluiten van 1 tot 10 jaar.

Niet alleen de verantwoordelijken worden gestraft, met recht en reden, maar u als werknemer staat op straat.

Op vraag, door onze reporter ter plaatste, wat Madame Konkeldinges vond van onze stelling volgend antwoord: “Maach meneechgrr, dat ies tok keen problème, de flaamingken kaan dat keld wel opoesten”

 
Erik

Hoe zou het zijn het met de geesteshygiëne aan onze universiteiten ?  Als de ochtend begint met dergelijke overpeinzingen, moet ik best niet te veel koffie drinken voor de zenuwen, anders haal ik de avond niet.

Aan de universiteit van Cambridge met een  terechte reputatie wordt het  bewijs geleverd dat genialiteit en waanzin aan mekaar grenzen.  Onderzoekers aldaar zijn tot enkele verrassende en wetenschappelijk hopelijk goed onderbouwde conclusies gekomen die zij uiteraard graag delen met het wereldgeweten, zijnde u, ik en nog een kleine zes miljard onwetenden.  Die studies zijn er vaak ook op gericht om ons een dik schuldcomplex aan te praten. 

De invloed van onze kleding op het milieu !  Ik had er nooit bij stilgestaan, want ik ben constant bezig met het sorteren en hersorteren van het huisvuil. Bekommernis voor het milieu in het dagelijkse harde bestaan, daar gaat het om.  Mijn brave buurman Rachid lacht mij uit met mijn obsessief gedrag : "Allemaal samen in een grote zak, Mijnheere Ree ondere de lantaarnpaale aan den overkant". 

Er is vastgesteld in Cambridge dat mode milieu-onvriendelijk is.  Een zeer pijnlijke vaststelling voor iemand die samenwoont onder eenzelfde  grijze hemel met  de Zes van Antwerpen : de koningen (en een koningin) van de theatrale outfits en soms ook elegante mode.  Maar er valt over te praten, zeggen de Britse geleerden, gelukkig maar. 

Als onze kleren vuil zijn, moeten we ze wassen op een lage temperatuur, ze niet drogen, noch strijken.  Met andere woorden : er slonzig en voddig bijlopen is goed voor het milieu.  Bij sommige adepten van links, groen-links, rood-links merk je trouwens dat zij al lang die stijl genegen zijn. Ook wat betreft het gebruik van zeep.

De oplossing voor onze kleding bevindt zich in de productie en fabricatie van nieuwe stoffen om ons te beschermen tegen de elementen en niet naakt door het leven te gaan : algen zijn zeer geschikt, evenals sojavezels, maïs en brandnetels.  Het voordeel is als er een hongertje opkomt, je kan je  eigen sokken of onderlijfje opvreten. 

Ray