Willy de Waele tegen Napoleon

Vandaag stapten een vijfhonderd betogers, onder wie het bijna voltallige partijbestuur van het Vlaams Belang en ettelijke mandatarissen op in Sint-Genesius-Rode onder het motto "  't Is tijd voor onafhankelijkheid ".

De organisator, Voorpost, windt er zoals gewoonlijk geen doekjes om :

- onmiddellijke splitsing van BHV zonder ENIGE Vlaamse toegeving ;

- afschaffing van de faciliteiten ;

- teruggave van de ontstolen gebieden ;

- geen staatshervorming maar Vlaamse staatsvorming.

Na de toegelaten manifestatie werd nog een ommetje gemaakt naar Waterloo, waar tot in de jaren '60 een 30% Vlamingen woonden, die eerst faciliteiten zouden krijgen maar dit werd achteraf ingetrokken. 

De "rijkswacht" was aanwezig met een compagnie militair uitgeruste manschappen, waterkanonnen, rookgranaten, overvalwagens, honden, paarden, ja, ja de democratie op zijn paasbest. Kunnen ze geen krokodillen aan een koord meebrengen, aub ?

De trappen op het monument van de leeuw waren bezet door een gans leger, alsof Frank Van Hecke en Luc Vermeulen de bedoeling hadden het beest te komen roven.  Mijn vrouw, Gerda nam een aantal foto's. 

Allemaal nog meer argumenten om te roepen :

't Is hoge tijd voor onafhankelijkheid.

Op 21 oktober a.s. grijpen in Zwitserland de verkiezingen plaats.  Zoals het Vlaams Belang dit ook doet, richtte de Zwitserse Volkspartij een groot partijfeest in in de hoofdstad Bern, waar de klassieke Zwitserse tradities en muziek aan bod zouden komen.  Uit de bergen daalden meer dan 10.000 deelnemers af om van het station, velen in klederdracht, op te stappen naar de feesttenten en pdia.  Dat was wel gerekend buiten een vierhondertal linkse oproerkraaiers en vechthanen die de politiecordons probeerden te doorbreken. 

De SVP (Schwezierische Volkspartei, in het Frans UDC Union Démocratique du Centre) zet zich ondubbelzinnig af tegen de wilde immigratie, de misdaad en treedt op als nadrukkelijke beschermer van de eigen waarden en tradities.  Het zou een pracht van een signaal zijn in Europa, dat een door de EU ingesloten land, zich niet laat ringeloren door het landverraad van zijn regering. Hieronder de originele tekst van het perscommuniqué, dat we hierboven hebben toegelicht en samengevat.

(UDC) Quelque 10'000 membres et sympathisants UDC de toute la Suisse sont venus samedi à Berne à bord d'une soixantaine de cars, de trains spéciaux, etc. Il y avait parmi eux des centaines d'enfants, des musiciens et des groupes folkloriques. Ce fut un beau cortège qui, dans une ambiance parfaitement pacifique, voulait se rendre de la Fosse aux Ours jusqu'à la Place fédérale. Or, des casseurs issus de la gauche et des Verts ont attaqué dans la ville la police et des participants pacifiques à la manifestation pour empêcher la grande fête populaire de se dérouler. Ce samedi, la démocratie et la liberté d'opinion ont été foulées au pied. C'est une honte pour la Suisse.

Le cortège était emmené par le conseiller fédéral UDC Christoph Blocher, le conseiller national Ueli Maurer, président du parti, et par le bouc Zottel, porte-bonheur de l'UDC. Ils étaient suivis par quelque 10 000 hommes, femmes et enfants de tous âges et de toutes les régions de Suisse. Ils voulaient faire la fête de la démocratie et de la liberté avec les personnes qui les attendaient à la Place fédérale.

Cependant, plusieurs centaines de casseurs gauchistes, bien organisés et masqués, ont attaqué les hôtes de l'UDC qui attendaient sur la Place fédérale; ils ont dévasté les stands, la scène, des voitures, etc. L'UDC tente actuellement de tirer au clair pourquoi la police n'a pas protégé les participants à la manifestation qui attendaient sur la Place fédérale. Sur les images non censurées de la télévision internet UDC ont voit très bien la racaille gauchiste ravager la Place fédérale sans être gênée d'aucune manière.

La violence brutale et stupide de ces casseurs a aussi stoppé le cortège de l'UDC. Le triste résultat: le peuple a pu voir comment le gauchisme fascisant triomphe des libertés citoyennes dans notre pays. Un Etat qui ne parvient plus à garantir la libre expression des opinions et la tenue d'une manifestation politique pacifique cesse d'être un Etat de droit. Voilà les fruits de la politique socialiste et verte, d'une politique lâche de complaisance, d'une politique de la dissimulation des vrais problèmes, d'une politique mensongère et d'une politique de tolérance à l'égard de la violence gauchiste.

Deux semaines avant les élections fédérales toute la Suisse a pu se rendre compte de la situation intenable dans laquelle nous a mis la gauche. L'UDC refuse d'accepter cette lamentable dérive. Il est grand temps de corriger le cap politique et de rétablir la sécurité dans ce pays.

Des images actualisées et non censurées sur cette journée sont visibles dès à présent sur la TV internet UDC à l'adresse www.udc.ch.

Bern, 6 octobre 2007

Onze minister van Buza, Napoleon, was in de politiek- correcte uitzending van de 000 op zondagmorgen en vertelde daar een en ander. Zoals het een aanstaand trouw coaltiegenoot past, nam hij de vloer op met de CD&V en ocharme  ook met de N-VA.

Over BHV was Bonaparte duidelijk : "Ze moeten zich allemaal bukken om onder de lat door te gaan. De CD&V en de N-VA zal plat op de buik moeten, alleen wij van de VLD wandelen er zo onder door.  Wij wisten hoe moeilijk het zou zijn, wij hebben niets beloofd". (ik dacht nog even dat hij een grapje wou maken over zijn gestalte)

Vervelend voor Bart de Wever is dat deze in de Morgen van 24/25 augustus wist te vertellen (om te bewijzen hoe redelijk hij is) dat hij "nergens iets meer geëist had dan de VLD".  Gelukkig hebben wij niet alleen  lange tenen  maar ook een lang geheugen.

Op Kanaal Z loopt dit weekeinde een gesprek onder leiding van Rik van Cauwelaert (met een C) met onze extréém goede vriend professor Etienne Vermeersch en een schitterende Peter de Roover.  De linkse betweter Vermeersch gaat op zijn eentje Vlaanderen redden, België overeind houden en gulle vriend blijven van Wallonië en Brussel : "we laten alles hetzelfde" zegt hij.  En dan : "Die van de N-VA hebben geen greintje Vlaamsgezindheid in hun vingertoppen als ze een inschrijvings- of uitschrijvingsrecht voorstellen : dat is een inkomticket om België tweetalig te maken..."  Het lukte hem niet de naam van De Wever uit te spreken.  Die negatieve visie op het inschrijvingsrecht is inmiddels door zowat elke Vlaming geuit.  Wat nieuw was : de pater jezuïet wil vier gemeentes uit de Rand opofferen en aan Brussel geven om de sfeer te milderen ...

VUUR !

PS : Misselijk wordt ge van al dat gekronkel van die politici die al lang moesten inzien dat een vreedzame scheiding de enige logische uitweg is. En wij zullen het niet meer herhalen. Prognose Bonaparte voor datum nieuwe regering 11.11.07

Savat

  La libre Belgique heeft de volledige tekst van 5 pagina's gepubliceerd.   Hier is een bruggetje naar dit verhelderende Franstalige proza :    
http://download.saipm.com/pdf/noteorangebleue.pdf.  De belangrijkste elementen kenden we al maar toch loont het de moeite de zaken even beknopt te overlopen.

- Voor de zogenaamde kleine staatshervorming waar oranje-blauw over een parlementaire meerderheid beschikt gaat het om gewoon praktisch beleid, dat ongetwijfeld belangrijk is voor de betrokken sectoren maar waar de Vlaamse Beweging geen siddering van ontzag aan overhoudt. Techniciteiten worden nu plots voorgeschoteld als geweldige Vlaamse veroveringen. De zoetwaterflaminganten mogen al beginnen juichen.

 - Over BHV  staat er concreet niets qua oplossing .  Wél dat er binnen de drie maanden (na het aantreden van een regering  ?) een "oplossing" moet zijn.  Zoiets als "onverwijld",  een zoveelste belofte, een toekomstverhaal, pure science fiction. En als blijk van tegemoetkoming blijven de franskiljons Hal en Vilvorde schrijven.  Respectloze hufters dat zijn het.

- Vrij veel tekst over de "Koninklijke Commissarissen die de staatshervorming gaan voorbereiden" Eerst worden er  compromissen gesloten  tussen de regeringspartijen. Die compromissen worden vervolgens apart door Walen en Vlamingen herleid tot compromissen op  compromissen. Vervolgens wordt aan de socialisten en de unitaire communistische  groenen  gevraagd mee te doen om een 2/3 te behalen, middels uiteraar compromissen op de compromissen van de compromissen.  Dat ziet er veelbelovend uit, niet ?  Inmiddels zijn we dan in 2009, 2010.  Maar ... het venijn zit in de schorpioenstaarten van Milquet en Van Rompuy, leest u mee :

"De federale regering zal waken over de uniforme toepassing over het ganse grondgebied van de federale wetgeving(en), zeker voor de onderdelen van verkeersveiligheid, fiscaliteit en sociale zekerheid".

Een greep uit wat in de ogen van de CD&V-er en de CdH-voorzitter overblijft voor de grote staathsvorming :

- telecommunicatie
- tewerkstelling - begeleiding & vorming werklozen (men doet er alles aan om de door de syndicaten gewilde CAO-onderhandelingen federaal te behouden uit angst voor het Vlaamse patronaat dat zogenaamd conservatief is, daarom enkel een stukje tewerkstelling overhevelen) ;
- mobiliteit over de rivieren en het spoor (wegverkeer moet federaal blijven - heeft te maken met de Waalse achterstand die op deze manier federaal zal betaald worden)
- gezondheid (vaccinaties !  het is wensleijk dat wij een gezonde Vlaamse bevolking behouden om actief bezig te blijven) - over onze rolstoelen mogen we intussen zelf beslissen, dat is toch een hele stap in de zelfstandigheid van een volk.  Een stap ?  Een duw.

De "Koninklijke Commissarissen" (je hoort direct dat de opstellers dikke vriendjes zijn van het paleis) worden 4 VL en 4 F-leden met als cumulerende voorzitters de presidenten van Kamer en Senaat. 

De schijn van onpartijdigheid wordt zelfs niet meer opgehouden : die voorzitters die de functie vervullen van eerste burgers van het land, moeten boven het politieke gewoel staan en staan in geen geval ten dienste van de regering om beleid te maken.  In de wanhopige pogingen om dit land te redden, worden alle regels met de voeten getreden. 

Ik heb over Van Rompuy maanden geleden op deze blog de vraag gesteld of u hem ook zo'n eikel vindt.  Dat was niet zo beleefd, maar inmiddels wordt duidelijk dat hij een belangrijk onderdeel  is van de Belgische macht, die schouderophalend voorbijgaat aan de beloftes van zijn partij, aan de verwachtingen van kiezers.  Hoe noem je nu zo iemand ?

Ray

VISIONAIR BELGIE

JOHAN SANCTORUM OVER DE ZAAK VAN THEMSCHE

In de assisenzaak van Hans Van Themsche, de jongeman die in mei van vorig jaar een zwangere Malinese vrouw en een peuter met een jachtgeweer doodde, is een mediatieke hysterie ontstaan die we sinds de zaak Dutroux niet meer gekend hebben. Wellicht mede door het feit dat er op andere binnenlandse fronten weinig nieuws te rapen valt (Van Rompuy is verkenner-af, Leterme hult zich in stilzwijgen), ontstond er een opbod van sensatie rond dit proces. Van dag tot dag kon men vaststellen hoe kranten en TV-journaals - met de ‘kwaliteitslabels’ VRT en De Standaard merkwaardig genoeg voorop- zich te buiten gingen aan een ongenuanceerd soort verslaggeving. Daarin werden echt nieuws, duiding, commentaar en opgeklopt emo-journalisme met elkaar vermengd tot een troebele stoofpot. Even het dekseltje lichten.

Ten eerste schijnen de media, plus alle zelfverklaarde experten, de grondregel aan hun laars te hebben gelapt dat een assisenzaak dient om schuld te bepalen. Men kan dus niet vertrekken van ‘schuld’, wel van al dan niet bewezen feiten. Dat kan schandalig klinken in een context als deze, maar zo werkt het systeem, en dat zou ook VRT-justitiejournaliste Caroline Van den Berghe moeten weten, wanneer ze zo haar eigen mening ventileert over de dader en zijn beweegredenen, ‘rechtstreeks van aan het Antwerpse justitiepaleis’. Het is de volksjury die beslist over de schuldvraag. Ze staat boven elk geschreven recht en beslist soeverein. Pas na die uitspraak van de jury beslist het hof over de strafmaat,- behalve in geval van vrijspraak: dan gaat de beklaagde sowieso vrijuit. Ik ben geen justitie-expert maar heb dit even nagevraagd bij mensen die het wél kunnen weten.

Mensen zoals gepensioneerd rechter Edwin Van Fraechem bijvoorbeeld, die deze dagen niet van het TV-scherm weg te branden is, en op zijn dooie eentje al een strafmaat suggereert, nog voor de jury aan een uitspraak toe is (”Op veel positiefs moet Hans Van Themsche niet meer hopen. Elk jaar minder dan levenslang zal voor deze jongeman een overwinning zijn.” - Het Nieuwsblad van 2/10). Of de al even mediageile showadvocaat Jef Vermassen, verdediger van de familie van Luna, die via De Standaard van 3/10 Hans Van Themsche als een ‘massamoordenaar’ kwalificeert, ‘zoals er vandaag niet veel in Europa rondlopen’. Dat is een zeer geladen omschrijving, die afkomstig is uit een context van oorlogsmisdaden en genocide. Moet men Van Themsche in één adem vernoemen met bv. Radovan Karadzic? Het legt ook een impliciete link naar het oorlogsverleden van één familielid van de dader en de beschuldiging van racisme (zie verder).

Vermassen doet dit niet zomaar. Het feit dat een advocaat die opmerkingen ventileert via een krant -en niet louter voor het hof-, wijst op een taktiek met voorbedachtheid om de publieke opinie mediagewijs te manipuleren en, via die weg, de jury subliminaal te bewerken. Want die mensen gaan natuurlijk elke dag na de zitting naar huis, lezen kranten, kijken TV, discussiëren erover, al worden ze volgens de wet geacht om ‘alleen te oordelen op grond van de gegevens die in de openbare terechtzitting worden overgelegd’.

Hier wordt dus, op het uiterste randje van de deontologie, een potje ‘opiniemanagement’ gespeeld, waarvan we dachten dat het alleen aan spindoctors was voorbehouden: de hyperemotionaliteit van de media-covering werkt altijd in het nadeel van de beklaagde, en wordt bewust uitgespeeld door bijdehandse advocaten à charge. Van Themsche wordt aan de galg gepraat door journalistieke kletsmajoors, met de aanklagende partij in de souffleursrol. Ik zou hier Dr. Eric Rosseel even willen citeren, coördinator van het ‘Netwerk Psychiatrie en Samenleving’,- vooral ook omdat men deze als gauchistisch bekend staande psycholoog niet kan verdenken van enig ideologisch raakvlak met de beschuldigde:

“De VRT brengt hier pure vaudeville, dat heeft met ernstige journalistiek geen uitstaans meer. Gerechtsjournalisten moeten de kijker tonen dat ze de eerste beginselen van het recht kennen, ipv als opruiers op te treden. Zij moeten afstand nemen van hun persoonlijke gevoeligheden en emoties, zoniet zijn ze beroepsonbekwaam. (…) De huichelarij van en rond de slachoffers stoort me. Ik moet me stilaan inhouden om niet de kant van de beschuldigde te kiezen; niet omwille van Hans Van Themsche zelf, maar omwille van het feit dat het verdriet van de slachoffers de bewijsvoering zelf gaat vervangen.” 

Emoticons à volonté: het proces als spektakel

Dat brengt ons naar de toonzetting zelf van de berichtgeving. Telkens weer worden de enorme ‘emoties’ van de nabestaanden en het slachtoffer dat het overleefde, uitvergroot, en in contrast geplaatst met de killer die ‘emotieloos voor zich uit staart’. ‘Emotie’ was blijkbaar het sleutelwoord in de voorbereidende briefings op alle redacties. Standaard-journalist Marck Eeckhaut kwam op het VRT-nieuws uitvoerig en met een lijkbiddersgezicht de dieptes van de menselijke geest peilen en ‘emoties’ aflezen, of net ‘kille ongevoeligheid’. Maar wat weten die journalisten eigenlijk af van wat er in het hoofd van Hans Van Themsche omgaat? Het achterliggende populisme van deze simplistische beeldvorming en manifeste partijdigheid ligt zonder twijfel in de dictatuur van de kijk- en verkoopcijfers (‘Wij schrijven wat U denkt, dus lees ons!’). Zaken als deze liggen in het spervuur van de mediaconcurrentie, waarbij ‘emotie’ de trefkracht bepaalt, en het journalistiek lynchen van een verdachte veel kijklustigen aantrekt. Toch zit het fenomeen dieper dan de marketinglogica: de theatraliteit waarmee de media het verdriet van de nabestaanden usurperen, wijst op een toenemende gevoelloosheid en cynisme van die media zelf, die maatschappelijk uitstraalt, en die misschien een veel fundamentelere oorzaak is van het feit dat de stoppen doorsloegen bij van Themsche.

Het is niet aan mij, om uit te maken, wat iemand voelt die een kind verloren heeft na anderhalf jaar rouwen. Toch ontkomt men niet aan de indruk dat het publieke stigmatiseringsproces tegenover Van Themsche parallel loopt met een even grote uitvergroting en aanwakkering van het slachtofferverdriet. Het verdriet van de nabestaanden wordt een commercieel product, een compleet gemediatiseerd item, zodanig dat zij zich met het opgedrongen scenario gaan vereenzelvigen en luid wenend de gerechtszaal uitlopen, alwaar de aasgieren van de verzamelde pers hen opwachten. Wonden worden opengereten, niet voor de onthulling en de zoektocht naar waarheid, maar voor de beeldwaarde en het showgehalte. Alle actoren lopen hierin mee,- zonder twijfel is het door de overleden mediafilosoof Jean Baudrillard gelanceerde woord ‘simulacre’  hier van toepassing: een geënsceneerde quasi-realiteit die de echte realiteit compleet absorbeert.

Deze justitieshows zijn zonder meer een verlengstuk van de reality-TV à la Robinson en Big Brother. Alle actoren zijn acteurs, alle betrokkenen zijn spelers én pionnen. Alle emoties zijn echt én geënsceneerd, zoals een goede acteur ook echte tranen plengt.  De ambities van het televisiemedium gaan hier zeer ver, het tast de grenzen constant af. In 2005 kreeg de VRT-ploeg van Koppen het éénmaal gedaan om de assisenzaak rond de gebroeders Vlassenbroeck helemaal live te registreren: ‘Beschuldigde sta op’, maar dan veel echter. Dat de aanwezigheid van camera’s toen ‘emoties’ uitlokte, dit proces ‘gemaakt’ heeft, de rechtszaal tot theaterruimte herkneedde, en wellicht zelfs de uitspraak beïnvloedde (beide broers kregen levenslang) is een redelijke hypothese. De virtuele realiteit die zo ontstaat, wordt beleefd, geconsumeerd en gereproduceerd door de massa zelf, voor wie het product in essentie bedoeld is: gerecht, macht, en media convergeren in de manipulatieve strategie van de spektakelmaatschappij.

Dat Van Themsche in de gevangenis over ‘extreem-geweldadige videogames’ kon beschikken, is daar maar één facet van. Het ineenvloeien van realiteit en virtualiteit heeft in onze samenleving zo’n niveau bereikt, dat het videogame overal is,- we leven erin. De kracht, die Van Themsche de trekker deed overhalen, heeft misschien minder met doordeweeks ‘racisme’ te maken, dan wel met de bewustzijnsvernauwende impact van een tomeloze beeldcultuur die eigen denkvermogen en emoties vervangt door geprepareerde attitudes. Of nog duidelijker gezegd: de media slachtofferen met plezier wat ze zelf creëren.

Van mediatieke hysterie tot politiek proces

Dat brengt ons tot het derde en laatste punt in deze beschouwing rond het Van Themsche-proces: de toedichting van ‘racistische motieven’ en het onderliggend politiek gehalte van de aanklacht. Van meetaf aan is dit het proces geweest van rechts, extreem-rechts, en het Vlaams Belang. Dat de dader uit een bruin milieu komt, met een grootvader als ex-SS-er en tante Frieda als VB-parlementslid, werd door weldenkend Vlaanderen onmiddellijk aangegrepen om de dodelijke schietpartij als een racistische aanslag te kwalificeren, lang voor de aanklacht op tafel lag. Meteen lag ook de collectieve ‘schuld’ op de weegschaal van de 20% Vlaamse mestkevers die op de foute partij stemmen. “Dit is een politiek proces. Dit is het proces van een partij, het VB, die een jonge man politiek, ideologisch tot een racistische moordenaar kneedde.”  lees ik ene Koen Calliauw schrijven op de indymediawebsite. Wel, beste Koen, daarmee pleit je eigenlijk HVT vrij, en plaats je het VB op de beklaagdenbank van een ‘politiek proces’. En politieke processen, ja sorry, die horen niet thuis in een democratisch bestel. Er is niet zoiets als een ‘goede’ en een ‘slechte’ censuur, of ‘een beetje vrijemeningsuiting’, hoorde ik onlangs Prof. Dr. Jean Bricmont nog zeggen: er is democratie en freedom of speech of er is er geen.

Het zal me wel weer in bepaalde middens zwaar aangerekend worden, maar mij vallen verschillen nu eenmaal op. Toen Joe Van Holsbeeck door twee zigeuners vermoord werd voor een mp3-speler, werden er ‘stille marsen’ gehouden tegen ‘zinloos geweld’. Het door de media gebruikte relativerend discours (achtergrond, jeugdige leeftijd, kansarmoede…) omtrent de daders suggereerde haast dat het hier om een ‘tragisch ongeluk’ ging, eerder dan om een moord. Idem dito in de zaak Guido Demoor, in elkaar geslagen door een groepje allochtonen, met de dood tot gevolg. Redouan Siti, de meerderjarige dader die de fatale schop toebracht, kwam er met twee jaar cel en een geldboete vanaf. Afgezien van deze mildheid, viel vooral de welwillende discretie van de media op, en hun schroom om zelfs maar te berichten dat het om allochtonen met een gerechterlijk verleden ging. Terwijl we van Van Themsche ondertussen weten welke posters hij op zijn kamer had hangen.

Dit soort hypocrisie gaat me te ver. Als men de term ‘racisme’ wil hanteren, dan was die in de zaak Demoor zonder twijfel ook van toepassing. Als men hier selectief te werk gaat, dan moet ik veronderstellen dat de politieke demagogie de boventoon voert. En dat het zogezegde anti-racisme-discours een dekmantel is om af te rekenen met middelpuntvliedende, staatsvijandige en anti-Belgicistische krachten, door Hans Van Themsche gepersonifieerd.

Op 4 oktober komt het, uitgerekend rond dit punt, tot een breuk tussen Mr. Van Aelst en Songül Koç, de Turkse vrouw die de aanslag overleefde. De advocaat liet zich in VRT/Terzake ontvallen dat racisme wellicht niet het hoofdmotief is, en wordt wandelen gestuurd door zijn cliënte: er rust blijkbaar een taboe op bepaalde theses. In de druk om de zaak te politiseren en Van Themsche als een toerekeningsvatbare ‘racist’ te berechten, wenst de familie blijkbaar een actieve rol te spelen. Barbertje moet dus hangen, o.m. dankzij het gebruik van de Rorschach-test, u weet wel: die inktvlekken waar je bij moet vertellen wat je erin ziet. Reeds in de jaren ‘70 werd deze test door de ganse internationale wetenschap als ‘onwetenschappelijk’ beoordeeld.

Zo wordt het showproces, behalve een soap, ook een oefening in politiek-correct denken en een hallucinant zondebokverhaal. In 1933 werd de jonge communist Marinus van der Lubbe, ook na een grandioos showproces, veroordeeld voor brandstichting aan het Reichstag-gebouw en terechtgesteld. Ook toen liepen de ‘emoties’ hoog op, en werd de zaak door de nazi’s weergaloos uitgebuit. De rest van dit verhaal is bekend,- dacht ik toch.

Met dank aan Mr. Katleen Bury voor het juridische advies.

Napoleon Gucht, de Scheldende Schimper, die zonder de minste gewetenswroeging 1 miljoen van zijn landgenoten bestempelt als mestkevers, heeft een "objectieve" nota gestuurd aan de ambassades van het land B betreffende de regeringsvorming.

Als er iets is dat Napoleon beter niet doet, dan is het voorwenden van objectief te zijn : de vent barst van ambitie, komt klaar van zijn eigen meerwaarde, en wil graag minister worden van de  hele planeet. Om dat te bereiken gedraagt en misdraagt hij zich als een spiegel in het lachpaleis. Hij is de slechtste reclame voor de vrijzinnige humanisten.  Die zijn er nog.

De Belgische kliek zit met een ei en is enorm verveeld met de politieke situatie en met het zinkend imago van dit land. Vooral de artikels in de buitenlandse pers liggen zwaar op de maag, alhoewel de meeste ervan vrij simpel zijn en een beetje lacherig het land B herleiden tot pralines, bier, frieten en voor de gevorderden komt er nog een pot gekookte mosselen bij.  "Als België niet bestond, zou niemand het vandaag uitvinden", dat klinkt enorm grappig in onze oren maar de Belgicisten plengen bittere tranen als ze dat onder ogen krijgen.  In eigen land neemt de premier of een andere minister zijn telefoon, belt een hoofdredacteur en het onwelgekomen artikel verdwijnt.  's Avonds gaan ze smen dineren en nadien in de bar doorzakken met ieder een del op de schoot.  Het buitenland heeft andere tradities en andere bazen.

Er wordt door Buza meegedeeld  in een nota ondertekend door Napoleon lui-même dat de regeringsformatie een beetje lang-lang duurt, want we willen een stevige regering en alles moet goed doorgepraat worden. Er bestaan wat verschillen in opvattingen tussen Noord en Zuid (in Amerika eindigde dat  in de Secessie-oorlog) maar de Belgen hebben altijd heel erg vredevol samengeleefd en blijven dit doen.  Opininiepeilingen kloppen nooit, vertelt hij de ambassadeurs.  Weet je wat zeker nooit klopt ?  De maat van zijn schoenen : hij koopt altijd een 45 maar hij heeft een 36, dat klopt niet. En bla-bla, patati en patata.

Hallo ?  Is dit een lopende zaak ?  Is dit deontologisch in orde (zelfs los van de inhoud) dat iemand die mee aan de onderhandelingstafels zit, in zijn aflopende functie als minister het buitenland gaat vertellen hoe het er voor staat ?  Kunnen we zelfs de schijn niet meer ophouden in de bananenrepubliek ?

Savat

  Onze Nederlandse lezers die een beetje bozig reageren op onze commentaren over Maxima, die we even Minima noemden, verwijzen we vandaag graag naar de Telegraaf en Elsevier.  Om u behulpzaam te zijn hebben we zelf een stukje uit de Els gecopieerd :

Oranjeverenigingen boos om uitspraken Máxima

zaterdag 6 oktober 2007 09:47

Prinses Máxima heeft 'een grote vergissing' begaan door de Nederlandse identiteit en de Nederlandse cultuur te relativeren.

Prinses Máxima zou een ander beeld van Nederland hebben dan de gewone man

Dat vindt de Bond van Oranjeverenigingen, meldt De Telegraaf vandaag. Volgens voorzitter Michiel Zonnevylle viel de achterban van de Bond 'steil achterover' toen Máxima tijdens een toespraak twee weken geleden verklaarde dat 'de Nederlander' niet bestaat.

Zonnevylle denkt dat de prinses door haar positie een beeld van de Nederlandse samenleving krijgt voorgeschoteld dat niet aansluit bij dat van de gewone man.

Eenzijdig
'De prinses is typisch een voorbeeld van een jonge kosmopoliet uit de betere kringen, die overal kan werken en wonen. Ze ontmoet te vaak speciaal geselecteerde, hoogopgeleide mensen en krijgt daardoor een eenzijdig intellectueel beeld van de werkelijkheid.' 

Zonnevylle zal vandaag tijdens het twaalfde congres betogen dat 'de Nederlander' wel degelijk bestaat.  

Geschrokken
Máxima deed haar omstreden uitspraken bij de presentatie van een rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). In dat omstreden rapport wordt er onder meer voor gepleit dat immigranten verschillende identiteiten houden, en kunnen beschikken over verschillende nationaliteiten. 

Donderdag liet de prinses nog weten dat ze is geschrokken van alle kritiek - zo noemde Geert Wilders haar toespraak 'politiek correcte prietpraat'. Ook zou ze haar uitspraken op persoonlijke titel hebben gedaan. 

Verzuild
Maar een dag eerder was Máxima nog opnieuw ingegaan op de kwestie: in weekblad Margriet wees ze er op dat Nederland tot voor kort verzuild was. En daarom kan er volgens de prinses ook niet worden gesproken van één Nederlandse cultuur. 

Lees ook het Elsevier-commentaar Máxima had moeten wegblijven bij integratierapport en de blog van Liesbeth Wytzes: Bevoorrechte Máxima heeft geen flauw benul

Door Robbert de Witt

Ook het geld uit Charleroi komt hoofdzakelijk van Vlaanderen.  Ze stelen zelfs het eigen geld dat de Walen in de stedelijke parkeermeters stoppen : deat gaat rechtstreeks naar een sportclub waar de schepen, die voorzitter is van de sportclub, met een grote handtas zat te wachten !  En Arena zal anders piepen als ze een nieuwe douche en meubelen nodig heeft.

De Belgische loopster Mik Gevaert en haar vriend Djeke Mambo

(met dank aan Alter Media)

Het Gele Gevaar deed vroeger denken aan de Chinezen die met hun chocoladen uniformpjes Europa zouden binnenvallen en ons allemaal een Mao-pakje aantrekken en slavenarbeid laten verrichten.  Die kans heeft de geschiedenis laten voorbijgaan en de Chinese invasie is beperkt gebleven tot twee witte plaasteren leeuwen aan het Astridplein voor de fictieve ingang van Chinatown.  Recht tegenover café Jozef, de enige drankgelegenheid uitgebaat door een Vlaming op de hoek Gemeentestraat/Astridplein.  Met grote foto's boven de toog van Filip Dewinter, Anke Van der Meersch, Gerolf Annemans en ander slecht volk.  Onlangs had een stel koffie besteld toen hun oog op de politieke bekentenis boven de toog viel en ze stilletjes tegen mekaar fluisterden : "We zijn hier niet op onze plaats" waarop Marcel, de snelle uitbater repliceerde : "Dat vind ik ook, de koffie is juist op." Jammer voor die mensen, want de koffie is perfect en de bediening zwierig en vriendelijk.

Ik moet niet te veel breien vandaag, want het is warm, maar een gratis publiciteitje rendeert altijd.

Het Rode Gevaar waren dan de communisten en toen die  hun winkel failliet verklaard werd,  trokken  ze met hun vijf man en de paardenkop onder de arm naar Agalev.  Die zelfs de term "Groen gevaar" niet verdienen, wegens onbenulligheid.   Uiteindelijk is de term overgenomen door de socialisten, die als electorale reactie onmiddellijk zeven kamerzetels verloren.  JA !

Bij de socialisten is men  bang van een open debat tussen de twee overgebleven kandidaten als voorzitter.  Niks debat.  Ieder mag zijn papiertje komen aflezen.  Pers is niet toegelaten en de vragenstellers zijn geselecteerde partijleden die weten dat ze voor Gennez moeten kiezen.  Erik de Bruyn, de rode socialist die met open vizier strijdt en niet achterbaks is,  verklaart in de kranten hoe verkrampt het er aan toegaat op die laatste vergaderingen voor de definitieve stemming.

Maar het zijn wel die dictatuur-verdedigers die ons en de heel maatschappij willen heropvoeden en ons het begrip "democratie" willen aanleren ...

Ray

PS : Wij supporteren voor Erik de Bruyn, omdat hij geen draaikont is. En vermoedelijk de tegenstellingen binnen de partij nog scherper gaat stellen en wij houden nu eenmaal van verdeling bij de vijand. En we hebben er natuurlijk niets aan te zeggen, dat was ik nog vergeten. Want op 21 oktober volgen wij de verkiezingen in CH.

Schoten met de CD&V-er Harrie Hendrickx  als burgemeester was de gemeente die vorig jaar in het nieuws kwam door te verklaren het cordon sanitaire te willen doorbreken als het niet anders kon. 

Het land was te klein voor de heftige reacties van de linkse partijen.  Leterme en Vandeurzen kwamen naar Schoten met hun maffia-lijfwachten en  zwarte Cadillacs en Harrie is bijgewerkt gelijk in een film van Martin Scorsese. Hij verplaatst zich sedertdien  in een looprekje en als iemand het liedje van "My Rose-Mary, I love you" fluit, begint zijn hoofd te knikken. 

Nochtans heeft hij  nu een vriendelijke en ongebruikelijke geste gedaan, de burgemeester van Schoten : aan een VB-raadslid de kans gegeven op te treden als ambtenaar van burgerlijke stand en  hem een huwelijk  laten afsluiten op speciale vraag van vrienden.  Dit is een kwestie van menselijke verhoudingen, wederzijds  respect en het aanvaarden van de politieke realiteit.  Ik ben ervan overtuigd dat het betrokken raadslid, zonder iets af te doen van zijn oppositionele opdrachten, alleszins op een andere manier zal aankijken tegen zijn burgemeester.  In Antwerpen zou het er gene zijn, denk ik.  En in Sint Niklaas is de situatie weer anders. 

Intussen blijkt weer maar eens dat als er ooit een toenadering zal plaatsgrijpen, zoals de meerderheid van de bevolking dit wil wel, deze veeleer zal mogen verwacht worden van bepaalde CD&V-mandatarissen dan van de vuurspuwende rode haatdraken.

Om het geheugen op te frissen, de uitslag van de raadsverkiezingen in oktober 06 :

VB 34.7% (+ 10%)
CD&V 34.1% (+ 11.3%)

06/10 Primeur in Schoten: Vlaams Belanger sluit huwelijk In het gemeentehuis van Schoten vond zopas een unieke gebeurtenis plaats. Tim Willekens (30) voltrok er als raadslid van Vlaams Belang een huwelijk. Het is al ongebruikelijk dat een raadslid dat doet, laat staan een oppositieraadslid van het Vlaams Belang. In een gemeente voltrekt normaal gezien de schepen van Burgerlijke Stand het huwelijk. In Schoten is dat Vera Smets (CD&V). ”Als het voor deze persoon onmogelijk is, wordt gekeken naar de rangorde binnen het college”, zegt Jef Gabriels, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Steden en Gemeenten (VVSG). ”Eerst treedt de burgemeester als plaatsvervanger op. Als ook die niet kan, zakt men in de orde af en komt men uit bij schepenen en raadsleden.” De clausule dat een raadslid een huwelijk voltrekt, is bij de VVSG bekend, maar volgens Gabriels is dat erg ongebruikelijk. ”Dat het een lid van VB betreft, is nog unieker. Maar wettelijk gezien maakt het geen verschil aan welke partij die persoon gebonden is.” Gabriels meent dat, indien alle procedures goed werden doorlopen, geen enkel bezwaar bestaat. ”Het college heeft het boekje gevolgd, en het huwelijk was dus perfect wettelijk”, zegt Willekens. Het koppel vroeg hem zelf. ”Ik ken die mensen goed. Hen als vriendendienst uithuwelijken heb ik met plezier gedaan.” Om dat te kunnen doen, legde hij het voorstel op tafel tijdens een besloten gemeenteraadsraadszitting. ”Alle leden moesten zich opgeven als ’afwezig’ op de dag waarop het huwelijk zou worden voltrokken. Door stilzwijgen was uiteindelijk iedereen het eens, ook burgemeester Harrie Hendrickx (CD&V).” Juffrouw Ellen

 





"Reich mir die Hand, mein Leben" 
Vandaag : een luie dag met veel fotootjes en weinig tekst

Met dank aan de Vlaamse vrienden die vanuit F onze worstelwedstrijd tegen het land B volgen (en de bemiddeling vanuit M).  Voor het kraken van deze codes moet het Spionnencentrum straks meer personeel hebben.

"En nu iets luchtigs" roepen ze van bij de directie. 

- Is iets stoms ook goed ?

"Ja" antwoorden ze van achter de deur, "als het van Savat komt, is het altijd stom".  (op de redactie van de Frut werken stalinisten maar hier is het ook niet slecht)

Mocht het Spionnencentrum met Oppercommandowijf Kathleen Cools hier ooit binnenvallen, die zouden héél veel werk hebben om de onjuiste levenswijzes, gedachtes en gedragingen te catalogiseren.  Wij engageren onmiddellijk dat klein, vinnig, sympathiek advocaatje van de Liga van de Rechten van de Mens die steeds hetzelfde pleit :"'Dit is puur racisme, mijnheer de Voorzitter".

Daarom is ook  een van onze betere slogans :

"Wij haten heel de weireld, op die manier discrimineren wij niemand".

Een luchtige kwisvraag aan hand van een foto uit de oude doos : Wie herkent u op dit lichtmaal ? N.a.v. welk soort gebeurtenis werd deze opname vervaardigd en zo mogelijk waar ?

(Diegenen die Antwoorden dat het Napoleon Gucht is, mogen heel de dag in de hoek gaan staan en diegenen die zinspelingen maken op de oude doos kunnen ernaast gaan zitten)



Savat

Onze goede vriend A. Griffon is laat naar bed gegaan en heeft een aantal behartenswaardige zaken op zijn blog geplaatst. Met zijn toestemming (en die van Madame, want zij heeft een rustige nacht gekend) brengen wij de integrale tekst.


JUSTITIE IS NIET BLIND MEER, HAAR WEEGSCHAAL GESABOTEERD

Geplaatst door A. Griffon op 01:37  

De absoluut gladde paling van Europa is de Portugees Barroso, voorzitter van de Europese Commissie van Onverkozen Potentaten en Onbenullen.  De man blinkt elke morgen zijn geweten op met boenwas vooraleer zich te gaan moeien in een van de 28 lidstaten  Vrijdag was het de beurt aan het land B vanuit de redactiekantoren van Le Standard, samen met de immer hypocriet glimlachende tjeef Van der Meersch. Twee slijmballen in een kamer.
 
Mijnheer wijst dit land en zijn inwoners op hun verantwoordelijkheden om  de solidariteit tussen de gewesten te behouden.    "Brussel is de hoofdstad en daar moeten alle Belgen fier op zijn" orakelt de man wiens land economisch het hoofd boven water houdt omdat er veel sardines in de zee zwemmen.  Die Barosso is aan zijn job gesukkeld omdat hij een kontlikker bij uitstek is die bij het zicht van de echte groten steeds op één  knie gaat zitten en smeekt om enkele goedgemikte tikken tegen zijn altijd lachende kop. "Doet u maar, Senhor Presidente, als het u oplucht ..."  Wij kennen onze ministers : die verkopen hun land uit, melken de inwoners suf, proppen hun bankrekeningen vol met staatsgelden en roepen tegen Jef met zijn klak die toevallig voorbijkomt : "Hé, stomme racist, ik zal de sadisten van Luik eens laten komen".  Barroso doet hetzelfde maar dan voor heel Europa.

Hij is niet opvallend bekwaam maar wel erg nuttig.  En vermoedelijk werd hij gebrieft door de diensten van Napoleon Gucht. 

Gisterenmorgen kreeg ik een warme uitnodiging om te emigreren naar XYZ (ik zeg het lekker niet) en ik heb dat van de hand gewezen, want mijn land staat op punt om misschien zelfstandig te worden en mijn stad is weliswaar een Bezette Stad maar ik kan ze niet missen ... maar als ik  die bemoeienisverhalen lees van buitenlanders die godverdraaid nog geen fles porto kunnen vullen zonder ze zelf halfleeg te zuipen, dan vraag ik beleefd of er nog een plaatsje voor mij is ?

Ray

PS : VB & N-VA hebben al luid protest aangetekend tegen dit ongeoorloofd optreden.

Als er nu een nota van Milquet (CdH)  in de pers opduikt dan wordt deze bewust gelekt.  Op deze manier behoudt de politica haar contacten met haar kiezers en laat ze hen weten, dat zelfs als er een communictatiestop heerst, zij ondubbelzinnig blijft ijveren voor de belangen van de Franstaligen.  Dit "dook" ondermeer gisteren op :

Een stelletje meerderheidspolitici samen met de kranten, de televisie en de radiozenders zijn bezig met het creëren van een haatsfeer, met als eentonige achtergrond racisme.

De vrij simpele van geest Marino Keulen zal de horeca verplichten een charter te tekenen dat "iedereen" welkom  heet in  het handeltje.  Ik geloof niet dat Horeca-Vlaanderen zit te wachten op instructies van een omhooggevallen politiekertje om hun zaak te runnen.  Deze Keulen schaamde zich er zelfs niet voor een gefingeerd incident aan te grijpen met een verkozen Marokkaan uit het  Vlaams parlement, om zijn platte ideeën te lanceren.  Wij gaan alleen  binnen waar een dergelijke regime-affiche ontbreekt. Niet omdat wij racisten zouden zijn maar omdat we de opgefokte dwang niet aanvaarden.  Laat de mensen leven, bemoeial ! Grijp in als het nodig is en zorg voor goede wetten en cellen om de bandieten op te sluiten. Laat gewone burgers gerust met je paranoia.

Men wil per se de indruk wekken dat Vlaanderen een hel is voor allochtonen, dat elke blankie rondloopt met een zweep, een pistool en messen in verschillende maten.

Wij, die elke dag ons gewone leventje slijten tussen onze buren en families, weten hoe het er aan toe gaat en ook wij hebben geen behoefte om de hersenspinsels te ondergaan van kereltjes en niet-klaarkomwijven uit de groene rand die ons zullen vertellen, hoe fout wij leven.  Ik moet dan altijd denken aan de verhalen die Gina destijds vertelde over haar ervaringen in de Seefhoek met haar gekleurde buren.  Als Keulen daar één nacht moet blijven slapen, voeren ze hem af naar de psychiatrie.

De Deutsche Bank weet perfect hoe zij haar zaken moet regelen : die kerels hebben alleen $$-tekens in hun ogen zoals Oom Dagobert van Donald Duck en die houden zich niet bezig met racisme.  Wat niet verhindert dat op een lager echelon een van hun medewerkers, die zijn job misschien beu is, een steek kan laten vallen.  So what ?  Und dann ? Et alors ?  Awel ? Is dàt het Opperkwaad in Vlaanderen, een man die liever niet met exotisch personeel werkt ?  Als het waar is en weer geen uitgelokt feit.

De staat en de syndicaten proberen elk bedrijf en persoonlijk initiatief kapot te reglementeren.  Enige tijd geleden hebben ze zich op de aanwervingen gegooid : wat niet meer kon afgestroopt worden met taksen, belastingen, vergoedingen zouden ze even afmaken  met verplichte aanwervingen.  Buiten een klacht tegen een veiligheidinstallateur, was er nog één "werkgever" wiens hond rondliep met een sjaal waarop de boodschap stond : "Pas op, ik bijt negers". In het Frans dan nog, want negers spreken wel eens Frans. 

Succesvol is het allemaal niet, er zitten honderd spionnen dag na dag te speuren, controleurs, inspecteurs, vrijwilligers , uitlokkers worden op pad gestuurd maar er zijn nauwelijks sporen van racisme te ontdekken in dit land van brave mensen.  Iedereen weet dat, behalve onnozelaars zoals Keulen en zijn carnavalstoet van volgelingen. 

 Hij zou beter de uitgaven van zijndepartement  nakijken, gedenk wat er met partijgenote Tientje is gebeurd.

Savat