Iedereen gewonnen in Nederland !
Soms ontmaskert de partijpolitiek zichzelf tot het niveau van het sprookje van Andersen, de Kleren van de Keizer : het gaat om niets, het is voorspelbaar als de smaak van jonge kaas, en het is slechts een minieme minderheid die zich zit op te jutten over de resultaten van dat niets..
De Provinciale Raden, twaalf eerbare instellingen zijn opnieuw samengesteld en een hondertal Nederlanders kunnen zich tooien met de versierselen der gewichtigheid als gedeputeerden voor het onderhoud van tweederangswegen, de hoogte van bomen, de afrastering tussen boerderijen en de klopjacht op wilde konijnen. Zo belangrijk allemaal dat er in de verkiezingsuitzending nauwelijks gerept werd over uitslagen maar enkel prognoses werden geprojecteerd van hoe deze provincieslaven per partij de senaat zouden samenstellen ... die op zijn beurt niets in de pap te brokken heeft. Aan dat laatste werd zelfs een debat gewijd door senatoren die geacht werden relativerend over zichzelf en hun goedbetaalde job te discussiëren. In België doen we het schijnheiliger : wij zwijgen erover, want ook de kinderen van de koning maken deel uit van het senaatscircuit of -circus.
Het goede nieuws is dan weer, dat iedereen gewonnen heeft in Nederland , net zoals bij ons. Zelfs als je niet deelneemt, niet aanwezig bent in de bescheiden provincies en in de nieuwe senaat, dan kan je nog winnen : de PVV van Geert Wilders heeft een flink stuk campagnegeld bespaard, moet zich niet bezighouden met het aantal takjes heidekruid dat mag afgerukt worden op de Veluwe en wipt hypothetisch van 9 tot 16 zetels. Kabouter Bos verliest op zijn zegetocht 4 van de 19 zetels maar hij staat te glimlachen als een ware triomfator : "Goed hé !" glundert hij recht de camera in "en volgende keer halen we nog minder !" Socialisten huldigen overal in Europa dezelfde slogan : wij zijn volksbedriegers. Ze hebben de gewone mensen weggepest uit hun partijen, deze vervangen door een zootje net niet gebuisde universitairen, syndicale graaiers, hufterige wietrokers, ze wriemelen zich in belangrijke functies in verschillende bestuursapparaten en ze zakken electoraal overal de dieperik in, want de gewone man die zij verwijderd hebben, blijft bestaan en zoekt elders onderdak. De socialisten zijn zoals de musici op de Titanic : ze doen alsof het allemaal niet waar is en ze spelen de Internationale en sourdine in driekwart maat op een gestolen Stradivarius.
In Nederland zoekt de moegesarde burger zijn toevlucht tot de SP, wat een zeer grote druk moet betekenen op de schouder van deze crypto-communistische lieden die dagelijks geconfronteerd worden met de jammere consequenties van hun iedereen-is-gelijk stelling. Dat is zeker niet de opvatting, noch strookt het met de ervaringen van velen van hun nieuwe kiezers. Die hebben precies omwille van de onrechtvaardigheden van de multikul de traditionele denkburchten verlaten.
De grote links-rechts polarisatie in Europa legt een zware hypotheek op de toekomst van het avondland en blijft oplossingen voor de grote problemen in de weg staan. Wie dit niet inziet, is m.i. zo blind als een mol. By the way, zouden we deze diersoort niet gaan beschermen, zoals de pimpelmees en de dopdoornheidrozenstruik ?
De opkomst lag rond de 46% : in Hoboken noemen ze dat een ruime meerderheid om comfortabel mee te besturen.
Ray







