 |
Ik kreeg deze email van een vriend uit Australië. Ze lopen ginder wel op hun hoofd, maar dat blijkt geen nadelige invloed te hebben op hun hersens, integendeel. Deze brief is hiervan wel het beste bewijs.
Een man van wie de familie behoorde tot de Duitse aristrocatie was voor WO2 eigenaar van verschillende grote landgoederen en fabrieken. Hem werd gevraagd hoeveel Duitsers echte nazi’s waren, en zijn antwoord kan u helpen om om uw houding tegenover fanatisme te bepalen.
“Heel weinig mensen waren echte nazi’s” zei hij, “maar heel veel Duitsers waren blij met de terugkeer van de Duitse fierheid, en nog veel meer hadden het veel te druk om er ernstig over na te denken. Ik was een van diegenen die dacht dat de Nazi’s niet meer dan een bende gekken was. En voordat wij er erg in hadden waren zij baas over ons en was het einde van mijn wereld gekomen. Mijn familie verloor alles, ik belandde in een concentratiekamp en de geallieerden vernietigden mijn fabrieken.”
Vandaag blijven experten ons maar de oren van het hoofd zagen met de boodschap dat de islam een godsdienst van vrede is, en dat de grote meerderheid van moslims alleen maar vragen om in vrede te kunnen leven.
Alhoewel deze ongenuanceerde bewering misschien wel waar is, is ze totaal irrelevant. Het is slechts meningsloze dons, bedoeld om ons een goed gevoel te geven en om het spook van de, in de naam van islam, wereldwijd oprukkende fanatici te verdoezelen.
Het zijn inderdaad de fanatici die oprukken. Het zijn de fanatici die betrokken zijn in alle 50 open oorlogen die momenteel woeden op deze planeet. Het zijn de fanatici die in Afrika systematisch christenen en ganse volksstammen afslachten en het continent in een islamitische vloedgolf overspoelen. Het zijn de fanatici die bommen leggen, mensen voor het oog van camera’s onthoofden en eremoorden plegen. Het zijn de fanatici die de ene moskee na de andere overnemen. Het zijn de fanatici die met zelotische ijver het stenigen van verkrachte vrouwen en homosexuelen verspreiden. De harde waarheid is dat de “vredelievende en stille meerderheid” geïntimideerd is en zwijgt.
Communistisch Rusland was vol van Russen die ook slechts in vrede wilden leven, maar toch zijn de Russische communisten verantwoordelijk voor de moord op 20 miljoen mensen. De vredelievende meerderheid was van nul en generlei tel. De grote massa van de enorme Chinese bevolking was ook vredelievend, maar de Chinese communisten zijn er toch in geslaagd om een duizelingwekkende 70 miljoen mensen om te brengen.
De gemiddelde Japanner van voor WO2 was geen op oorlog kickende sadist. Maar Japan moordde en slachtte wel zijn weg door Zuid-Oost Azië in een bloedige orgie waarbij 12 miljoen Chinezen het leven lieten. De meesten stierven door het zwaard, de schop en de bajonet.
En wie kan de slachtpartijen in Rwanda vergeten? Zou men niet kunnen zeggen dat de grote meerderheid van de Rwandezen “vredelievend” was?
De lessen uit de geschiedenis zijn heel dikwijls ongelooflijk eenvoudig, op het botte af, maar ondanks al ons redeneervermogen missen wij maar al te dikwijls de meest in het oog springende waarheid:
Vrede-lievende moslims zijn irrelevant geworden door hun zwijgen.
Vredelievende moslims worden onze vijanden als ze de kiezen op elkaar blijven houden, want net zoals mijn vriend uit Duitsland zullen ze op een goede morgen ontwaken om vast te stellen dat de fanatici de zaak hebben overgenomen, en dat het einde van hun wereld begonnen is.
Vredelievende Duitsers, Japanners, Chinezen, Russen, Rwandezen, Serviërs, Afghanen, Irakezen, Palestijnen, Somali’s, Nigerianen, Algerijnen en vele anderen zijn gestorven omdat de vredelievende meerderheid haar mond niet open heeft gedaan tot het te laat was.
En wij, die deze ontwikkeling voor onze ogen zien gebeuren, moeten meer aandacht schenken aan de enige groep die echt meetelt: de fanatici want zij zijn het die onze manier van leven bedreigen.
En tot slot, en met het risico van beledigend over te komen, iedereen die twijfels heeft over de ernst van de toestand en deze email zonder meer verwijdert, draagt bij tot de algemene passiviteit en laat het probleem alleen maar groeien. Draag bij tot de bewustwording, zend hem door en blijf hem doorzenden. Laat ons hopen dat duizenden over de ganse wereld hem zulllen lezen, erover zullen nadenken en hem weer zullen doorzenden.
De originele tekst:
I BELIEVE THE FOLLOWING IS A "MUST READ."
A man whose family was German aristocracy prior to World War II owned a number of large industries and estates. When asked how many German people were true Nazis, the answer hegave can guide our attitude toward fanaticism.
"Very few people were true Nazis "he said," but many enjoyed the return of German pride, and many more were too busy to care. I was one of those who just thought the Nazis were a bunch of fools. So, the majority just sat back and let it all happen. Then, before we knew it, they owned us, and we had lost control, and the end of the world had come. My family lost everything. I ended up in a concentration camp and the Allies destroyed my factories."
We are told again and again by "experts" and "talking heads" that Islam is the religion of peace, and that the vast majority of Muslims just want to live in peace.
Although this unqualified assertion may be true, it is entirely irrelevant. It is meaningless fluff, meant to make us feel better, and meant to somehow diminish the specter of fanatics rampaging across the globe in the name of Islam. The fact is that the fanatics rule Islam at this moment in history.
It is the fanatics who march. It is the fanatics who wage any one of 50 shooting wars worldwide. It is the fanatics who systematically slaughter Christian or tribal groups throughout Africa and are gradually taking over the entire continent in an Islamic wave. It is the fanatics who bomb, behead, murder, or honor kill. It is the fanatics who take over mosque after mosque. It is the fanatics who zealously spread the stoning and hanging of rape victims and homosexuals. The hard quantifiable fact is that the "peaceful majority" the "silent majority" is cowed and extraneous.
Communist Russia comprised Russians who just wanted to live in peace, yet the Russian Communists were responsible for the murder of about 20 million people. The peaceful majority were irrelevant. China's huge population, it was peaceful as well, but Chinese Communists managed to kill a staggering 70 million people.
The average Japanese individual prior to World War II was not a armongering sadist. Yet, Japan murdered and slaughtered its way across South East Asia in an orgy of killing that included the systematic murder of 12 million Chinese civilians; most killed by sword, shovel and bayonet.
And, who can forget Rwanda, which collapsed into butchery. Could it not be said that the majority of Rwandans were "peace loving"?
History lessons are often incredibly simple and blunt, yet for all our powers of reason we often miss the most basic and uncomplicated of points:
Peace-loving Muslims have been made irrelevant by their silence.
Peace-loving Muslims will become our enemy if they don't speak up, because like my friend from Germany, they will awake one day and find that the fanatics own them, and the end of their world will have begun.
Peace-loving Germans, Japanese, Chinese, Russians, Rwandans, Serbs Afghans, Iraqis, Palestinians, Somalis, Nigerians, Algerians, and many others have died because the peaceful majority did not speak up until it was too late.
As for us who watch it all unfold; we must pay attention to the only group that counts; the fanatics who threaten our way of life.
Lastly, at the risk of offending, anyone who doubts that the issue is serious and just deletes this email without sending it on, can contribute to the passiveness that allows the problems to expand. So, extend yourself a bit and send this on and on and on!! Let us hope that thousands, world wide, read this - think about it - and send it on.
Wie het eens is, copieer even en stuur het rond.
Regus Patoff
Zonder Jihad ?
Nederland 
Verenigde Staten 
Frankrijk 
Spanje 
Duitsland 
Luxemburg (Lëtzebuerg) 
Verenigd Koninkrijk (Groot-Brittannië) 
China (Zhongguo) 
Italië 
Canada 
Zwitserland 
Australië 
Turkije 
Maleisië 
Oostenrijk 
Roemenië (Rumania, Roumania) 
Japan (Nippon) 
Zweden (Sverige) 
Noorwegen (Norge) 
Polen (Polska) 
Slowakije 
Thailand 
Tsjechië 
Argentinië 
Egypte 
Filipijnen 
Finland (Suomi Finland) 
Hongarije (Magyar) 
India 
Indonesië 
Bahrein 
Brazilië 
Bulgarije 
Denemarken 
Ierland (Eire) 
Israël 
Portugal 
Rusland 
Saoedi-Arabië 
Servië & Montenegro 
Slovenië 
Azerbeidzjan 
Griekenland (Ellas, Hellas) 
Iran 
Pakistan 
Peru 
3 reacties op dit bericht
shariacratie
Langs de weg van geleidelijkheid
Een kras voorbeeld hoe met hooggeleerde opzet de meningen en feiten over de zogeheten vreedzaam coëxisterende islam worden verfraaid en verdraaid, mag de academische tour de farce worden genoemd waarmee op talloze speciaal daarvoor georganiseerde symposia en debatsessies over de verenigbaarheid van islam en democratie wordt georeerd.
Bijeenkomsten die indirect door gemeenschapsgeld worden gesubsidieerd en islamapologeten een podium verschaffen alwaar zij met behulp van een uitgelezen arsenaal aan degelijk ingestudeerde leugens om bestwil de kennelijke hervormingsgezindheid binnen de islam onbelemmerd mogen decreteren en propageren.
Onlangs (23 mei 2007) werd zo'n bijeenkomst in Felix Meritis gehouden rond het thema Islam and Democracy: Islamic Views. Een select (en naar het schijnt vast) gezelschap van 'meer of minder' gematigde arabisten en wegbereiders van de liberale islam was uitgenodigd om middels een veelal geest- en begripsverwarrend filosofisch dispuut de huidige Europese generatie moslimintellectuelen en zelfislamiseerders gericht een stukje op weg te helpen in haar strijd voor een emancipatoire en democratische islam: in feite het streven naar de verwezenlijking ener Europese "shariacratie"…
Tijdens de debatavond in Felix Meritis waren de gastsprekers:
- Sadik al-Azm: een vooraanstaande Syrische filosoof en vrijdenker.
- Tariq Ramadan: gasthoogleraar 'Identiteit en Burgerschap' in Rotterdam
- Abdolkarim Soroush: fulltime spiritueel moslim en bruggenbouwer tussen het islamisme en de verschillende westerse democratieën.
Bij de ingang van het restaurantgedeelte in Felix Meritis was door ZemZem een leestafel opgetuigd met tal van boeken en publicaties over de islam en al zijn activistische facetten. Ook het boek van Tariq Ramadan Western Muslims and the Future of Islam ontbrak natuurlijk niet. Toen mijn oog daarop viel was het eerste waar ik aan dacht: zou de omgekeerde beeldspraak niet van meer realiteitszin hebben getuigd!
De omkering ervan lijkt mij namelijk net de finesse waarmee het verschil tussen intellectuele integriteit enerzijds en semantische islamdialectiek anderzijds het meest beeldend tot uitdrukking kan worden gebracht. Concreet de titel van het boek blijkt een proeve van het alles verhullende taqiyya-concept, d.w.z. een potsierlijk zandkasteel van hybridische begripsgedrochten met als enig oogmerk zoveel mogelijk verwarring en onbegrip te zaaien.
Bij het godvergetene af
Het debat tussen de drie hooggeleerde islamdeskundigen, aan wie alleen al in dit land verscheidene eretitels zijn uitgereikt, verschafte een prima inkijkje binnen de universitaire gaarkeukens en gaf tevens aan hoe uitgekookt daar de fata morgana van een liberale islam in hapklare brokken wordt bekokstoofd. Het blijkt een receptuur doorkruid met bedrieglijke spitsvondigheden met als doel de wenselijkheid van een zichzelf hervormende islam samen te brouwen om vervolgens op schalkse wijze als hét universele medicijn voor alle moderne (Westerse) kwalen te worden aangeprezen!
Een op arglistige wijze doorwrochte ideologie van het islamisme, waarmee een emancipatiedoctrine in het leven wordt geroepen die naar aard en strekking de erfenis van de Westerse verlichting op bedrieglijke wijze tracht te verdonkeremanen.
Wat mij bij deze bijeenkomst ook opviel was de groupie-achtige adoratie bij veel aanwezigen voor Tariq Ramadan. Het deed mij denken aan de dolkomische taferelen die zich in het verleden afspeelden rondom de zelfverklaarde verlichtingsgoeroe Bhagwan Shree Rajnees.
De aanhangers van deze blijmoedige charlatan mochten tijdens de vele lezingen die hij hield geen (kritische) opmerkingen maken of vragen stellen. En er mocht alleen worden gelachen als Bhagwan de zoveelste holle noot kraakte of een belangrijke persoon zoals de paus of de president van Amerika op absurdistische wijze op de korrel nam.
Zodra Tariq Ramadan of Abdolkarim Soroush het woord voerden en in algemene zin aan hun antiwesterse, en meer specifiek aan hun anti-Amerikaanse ressentimenten lucht gaven, dan schuddebuikte een groot deel van het publiek op schaapachtige wijze van het lachen.
The art of taqiyya
Illustratief voor de ongeremde persoonsverheerlijking die Tariq Ramadan ten beurt viel was de opmerking van een (Amerikaanse) vrouw die naast mij zat en die mij op dweperige toon vroeg: 'heeft hij geen prachtige ogen?' Alsof alleen het uiterlijk telt en niet de dubbelhartige boodschap die de plaatsvervangende Heer van de dageraad voor het joods-christelijke avondland in petto heeft.
Het is met name deze blauwogigheid, die opmerkelijk genoeg ook door veel autochtone academici aan de dag wordt gelegd, waar ik zo mijn bedenkingen bij heb. Het lijkt wel alsof zij zich door een enkele oogopslag van hun kritisch denkvermogen laten beroven steeds weer wanneer zij in de glimmende toverspiegel kijken die de islamfilosofische *qoessâ en magister Tariq Ramadan hun tijdens zijn lezingen voorhoudt.
Wil men echter met nuchter verstand formuleren wat Tariq Ramadan vanaf zijn fata morganische treeft van bewuste indoctrinatie zijn gehoor voorspiegelt, dan zou men kunnen zeggen: hij reflecteert hun een 'werkelijkheid' op grond waarvan bij hun het besef moet dagen dat zijn missie de islam op moderne leest te hervormen, precies zo moet wezen als hij haar verkondigt.
De koran bleek volgens Tariq Ramadan een onfeilbaar boek waarvan de heiligheid slechts vanuit een zuivere geestelijke interpretatie bij benadering viel te ontwaren: de doorleving ervan vanuit het hart, de duiding ervan vanuit de ratio, en de interpretatie ervan vanuit de tekst en context.
Zelfislamiseerder ga bij uzelf te rade
Controversiële passages die de koran dicteert werden tijdens het debat op dragomanische wijze verdraaid en verfraaid of domweg geheel buiten beschouwing gelaten. Hoe westers georiënteerd de 'drie wijzen uit het Oosten' zich ook voordeden, de veronderstelling dat de koran het onwrikbare woord van Allah is, bleek hun toch met het nodige ontzag te vervullen en weerhield hen ervan tal van onbestaanbare zaken tijdens het debat aan een werkelijk kritische analyse te onderwerpen.
Zaken die middels de onvoorwaardelijke gehoorzaamheidsdoctrine in de koran worden gereciteerd zijn bijvoorbeeld: de oproep tot de jihad, de superioriteitswaan die leert dat moslims het beste is wat de mensheid ooit is overkomen, het decreet van de ongelijkheid der seksen: d.i. de onderdrukking en systematische achterstelling van vrouwen, het verbod op afvalligheid, tal van lijstraffen (steniging, afhakken van handen en voeten, het toedienen van zweepslagen), het verbod op afvalligheid, het aankweken van eerwraak, het afroepen van fatwa's etc. etc...
Ik zou een van de drie wijzen uit het Oosten, Sadik al-Azm, overigens tekort doen wanneer ik zijn inbreng binnen het debat zondermeer zou gelijkschakelen met de twee eerder genoemde islamapologeten. Hij liet namelijk meerdere malen heel duidelijk weten Tariq Ramadan alsmede diens ideologische geestverwant en fulltime moslim Abdolkarim Soroush ervan te verdenken niet open en oprecht te zijn in hun al te rooskleurige toekomstvisie over de zogenaamde hervormingsgezindheid m.b.t. de koranische doctrine.
Met de gewrongen ernst van een uil
Tijdens een interruptie waarbij ik mijn dank uitsprak voor de 'inspirerende' uiteenzetting van de theocratische alsmede democratische betekenis van het islamisme, liet ik Sadik al-Azm weten zijn scepsis jegens beide anderen en hun double talk te delen, en nam de gelegenheid te baat met name Tariq Ramadan erop te wijzen dat hij wel heel erg kwistig met ondoorgrondelijke islamitische begripsformules strooide.
Ik vroeg het drietal nadrukkelijk met beide benen terug op de grond te komen, en nu eens in heldere bewoordingen aan te geven hoe zij met hun kennis van zaken een brug konden slaan naar de werkelijkheid van alle dag. Ik gaf aan geen enkele praktische oplossing te hebben gehoord hoe de kloof en de talrijke controverses tussen moslims en niet-moslims te overbruggen waren, en verzocht derhalve of ze daar nu ook eens aandacht aan wilden besteden.
Alle drie voelden zich geroepen hierop te reageren, maar met name Tariq Ramadan probeerde de kritiek in de kiem te smoren door er opzichtig op te wijzen dat ik natuurlijk wel moest begrijpen dat dit een uiterst intelligent gezelschap was en dat het ondoenlijk zou zijn van hun te verwachten rekening te houden met het kennelijk te beperkte abstractievermogen van sommige aanwezigen in de zaal.
Ik kon niet nalaten hem op mijn beurt te verzekeren dat ik alles wat tot dan toe door de drie wijzen uit het Oosten was besproken van A tot Z had begrepen, en dat ik niettemin in mijn kritiek wenste te volharden. Terwijl ik nog wilde ingaan op Abdolkarim Soroush die mij ervan probeerde te overtuigen dat dit debat niets met identiteit en burgerschap van doen had, werd ik door een groot deel van het publiek luidkeels uitgejoeld. Het was duidelijk: de aanwezigen lieten duidelijk merken er niet van gediend te zijn als de goede bedoelingen van de heren kritisch tegen het licht werden gehouden.
Wat staat in de sterren geschreven?
Afsluitend wees Soroush, ook wel de 'Martin Luther van de Islam' genoemd, op het fundamentalistische karakter van het secularisme. Herhaaldelijk hekelde hij het democratische Westen, maar met name de Verenigde Staten, dat zo prat ging op de universele rechten van de mens. Rechten waar hij als buitenlandse moslim voor een groot deel van verstoken bleef. Zo stond het hem niet vrij om zijn stem uit te brengen, kon hij geen president worden en nog meer geweeklaag, maar het belangrijkste recht wat hem wel toekwam, namelijk de vrijheid van meningsuiting liet hij 'wijselijk' onbesproken.
Zo schetste hij dus een negatief en erg eenzijdig beeld van de Verenigde Staten en schuwde hij het niet Bush af te schilderen als het hoofd van een schurkenstaat, terwijl er m.b.t. tot zijn eigen vaderland, dat hij toch had moeten ontvluchten geen onvertogen woord viel op te tekenen. Na deze tirade klonk uit de zaal een luid applaus op.
Hoezeer zich het islamiseringproces in dit land van binnenuit voltrekt bleek ook nog eens uit de slotwoorden die Abdolkarim Soroush aan het publiek ter overweging meegaf: de dominante positie van wat hij het fundamentalistische secularisme noemde, was volgens hem het gevolg van een zwakke religieuze basis. In de kern kwam dit er op neer dat zich binnen het christelijk geloof vanaf de reformatie een schisma had voltrokken tussen het protestantisme en het katholicisme als gevolg waarvan het secularisme vrije baan had gekregen.
Wat zij u trachten wijs te maken
Volgens Abdolkarim Soroush was secularisme dus een fundamenteel dogma, dat alleen veld had kunnen winnen als gevolg van een zwakke (christelijke) religie. Dit is m.i. een grove omkering van de historische feiten: immers juist door de eeuwenlange religieuze dominantie inzake de waarheid c.q. het 'Laatste Woord' is er een tegenbeweging ontstaan (de natuurwetenschappen, Verlichting en Humanisme) dat uiteindelijk in de vorm van een seculier staatsbestel is uitgemond, en waarbinnen een strikte scheiding der machten het basisprincipe vormt.
Verontrustend is dat niemand van de aanwezigen tijdens dit bedenkelijk betoog daarover de wenkbrauwen fronste, alsof men heimelijk weer terug verlangt naar een tour de force, waar in de oude vertrouwde God weer de oppermacht krijgt toebedeeld maar dan in de gedaante van Allah en diens Corpus Islamicus wel te verstaan.
Soroush hoefde het niet hardop te zeggen, maar je kon hem als het ware horen denken: al is de islam gemeten naar westerse, seculiere maatstaven een achterlijke religie, het is echter wel een religie van ongedeelde eenheid. En juist die eenheid zal er met name in Europa voor zorgen dat er een islamtheocratie c.q. "shariacratie" zal ontstaan die de gehele erfenis van het seculiere denken om zeep zal helpen.
*Qoessâ: vrome verhalenverteller, die de handel en wandel van profeet Mohammed verfraait.
uit Het vrij volk
De zonder haat straat
Ik herkende eigenlijk niet veel uit mijn jeugd in die straat zonder haat. Geen spelende kindertjes. Geen gezelligge kafeetjes. Geen leuke muziek. Geen keuvelende oudjes op de stoep. Geen mooie meisjes in minirokjes. Geen bloemetjes.
Het leek mij allemaal een beetje grauw en grijs. Gek gekrabbel op de ruiten. Het is niet altijd duidelijk wat achter die ruiten te doen was. Weinig kleur op straat, veel zwart.
Eindelijke duikt toch een beetje kleur op in de straat. Een rijzige mooie blondine gehuld in een verrukkelijk rood kleedje steekt boven het gezelschap uit.
De dame toont een bordje. Het bordje wordt opgehangen. "Zonder Jihaad straat" staat op het bordje te lezen.
Raar denk ik bij mezelf. "Jihaad" is dat niet wat die gemaskerde terroroisten steeds roepen, op TV. En ik denk verder : dat kunnen we hier inderdaad best missen.
Maar op het ogenblik dat ik net een goedkeurend hoofdknikje wil wagen naar de verukkelijke dame, breekt de hel uit.
De dame met haar gevolg worden belaagd door losgeslagen wildemannen.. Waar ik er net nog van overtuigd was dat dit een straat zonder jihaad was, wordt ik nu overvallen door de twijfel. Wat ik enkel kende van op de TV gebeurt nu voor mij ogen. Mannen, veel mannen eigenlijk, brabbelen een taaltje tegen mekaar dat ik niet versta. Ook het nodige gestikuleer ontbreekt niet. De decibels gaan de hoogte in. Ik begin mij plots toch onbehaagllijk te voelen.
De mooie dame en haar gevolg verlaten de straat. Geroep, getier, de bordjes worden van de palen gerukt. Ze worden op de grond gesmeten en vertrappeld. En plots ben ik er zeker van. Dit waren beelden die ik al op TV had gezien.
Weliswaar werden de cartoons, Amerikanse vlaggen of Bush poppen vervangen door straatnaambordjes, maar deze beelden die had ik zeker al op TV gezien.
En plots bekruipt mij een beklemmend angstgevoel. Er is plots heel veel haat rond mij in de "straat zonder haat". Eigenlijk had ik zelden zo veel haat bij mekaar gezien. Ik ben dan maar ijlings de straat zonder haat uitgerend.
Dat was geen al te prettige ervaring. En mijn besluit staat vast : in het vervolg laat ik die straten "zonder haat" links liggen.
Er is nog hoop....
Op het web vond ik info over Mohamedanen die de pijp aan Maarten gaven
of is het de waterpijp aan Mohamed gaven en tevens HUN MOTIVATIE.
www.ex-muslime.de ,erg verhelderend maar waarschijnlijk niet PoCo volgens
de vervolgingsnormen van onze Gedapo