 |
Ik kreeg deze email van een vriend uit Australië. Ze lopen ginder wel op hun hoofd, maar dat blijkt geen nadelige invloed te hebben op hun hersens, integendeel. Deze brief is hiervan wel het beste bewijs.
Een man van wie de familie behoorde tot de Duitse aristrocatie was voor WO2 eigenaar van verschillende grote landgoederen en fabrieken. Hem werd gevraagd hoeveel Duitsers echte nazi’s waren, en zijn antwoord kan u helpen om om uw houding tegenover fanatisme te bepalen.
“Heel weinig mensen waren echte nazi’s” zei hij, “maar heel veel Duitsers waren blij met de terugkeer van de Duitse fierheid, en nog veel meer hadden het veel te druk om er ernstig over na te denken. Ik was een van diegenen die dacht dat de Nazi’s niet meer dan een bende gekken was. En voordat wij er erg in hadden waren zij baas over ons en was het einde van mijn wereld gekomen. Mijn familie verloor alles, ik belandde in een concentratiekamp en de geallieerden vernietigden mijn fabrieken.”
Vandaag blijven experten ons maar de oren van het hoofd zagen met de boodschap dat de islam een godsdienst van vrede is, en dat de grote meerderheid van moslims alleen maar vragen om in vrede te kunnen leven.
Alhoewel deze ongenuanceerde bewering misschien wel waar is, is ze totaal irrelevant. Het is slechts meningsloze dons, bedoeld om ons een goed gevoel te geven en om het spook van de, in de naam van islam, wereldwijd oprukkende fanatici te verdoezelen.
Het zijn inderdaad de fanatici die oprukken. Het zijn de fanatici die betrokken zijn in alle 50 open oorlogen die momenteel woeden op deze planeet. Het zijn de fanatici die in Afrika systematisch christenen en ganse volksstammen afslachten en het continent in een islamitische vloedgolf overspoelen. Het zijn de fanatici die bommen leggen, mensen voor het oog van camera’s onthoofden en eremoorden plegen. Het zijn de fanatici die de ene moskee na de andere overnemen. Het zijn de fanatici die met zelotische ijver het stenigen van verkrachte vrouwen en homosexuelen verspreiden. De harde waarheid is dat de “vredelievende en stille meerderheid” geïntimideerd is en zwijgt.
Communistisch Rusland was vol van Russen die ook slechts in vrede wilden leven, maar toch zijn de Russische communisten verantwoordelijk voor de moord op 20 miljoen mensen. De vredelievende meerderheid was van nul en generlei tel. De grote massa van de enorme Chinese bevolking was ook vredelievend, maar de Chinese communisten zijn er toch in geslaagd om een duizelingwekkende 70 miljoen mensen om te brengen.
De gemiddelde Japanner van voor WO2 was geen op oorlog kickende sadist. Maar Japan moordde en slachtte wel zijn weg door Zuid-Oost Azië in een bloedige orgie waarbij 12 miljoen Chinezen het leven lieten. De meesten stierven door het zwaard, de schop en de bajonet.
En wie kan de slachtpartijen in Rwanda vergeten? Zou men niet kunnen zeggen dat de grote meerderheid van de Rwandezen “vredelievend” was?
De lessen uit de geschiedenis zijn heel dikwijls ongelooflijk eenvoudig, op het botte af, maar ondanks al ons redeneervermogen missen wij maar al te dikwijls de meest in het oog springende waarheid:
Vrede-lievende moslims zijn irrelevant geworden door hun zwijgen.
Vredelievende moslims worden onze vijanden als ze de kiezen op elkaar blijven houden, want net zoals mijn vriend uit Duitsland zullen ze op een goede morgen ontwaken om vast te stellen dat de fanatici de zaak hebben overgenomen, en dat het einde van hun wereld begonnen is.
Vredelievende Duitsers, Japanners, Chinezen, Russen, Rwandezen, Serviërs, Afghanen, Irakezen, Palestijnen, Somali’s, Nigerianen, Algerijnen en vele anderen zijn gestorven omdat de vredelievende meerderheid haar mond niet open heeft gedaan tot het te laat was.
En wij, die deze ontwikkeling voor onze ogen zien gebeuren, moeten meer aandacht schenken aan de enige groep die echt meetelt: de fanatici want zij zijn het die onze manier van leven bedreigen.
En tot slot, en met het risico van beledigend over te komen, iedereen die twijfels heeft over de ernst van de toestand en deze email zonder meer verwijdert, draagt bij tot de algemene passiviteit en laat het probleem alleen maar groeien. Draag bij tot de bewustwording, zend hem door en blijf hem doorzenden. Laat ons hopen dat duizenden over de ganse wereld hem zulllen lezen, erover zullen nadenken en hem weer zullen doorzenden.
De originele tekst:
I BELIEVE THE FOLLOWING IS A "MUST READ."
A man whose family was German aristocracy prior to World War II owned a number of large industries and estates. When asked how many German people were true Nazis, the answer hegave can guide our attitude toward fanaticism.
"Very few people were true Nazis "he said," but many enjoyed the return of German pride, and many more were too busy to care. I was one of those who just thought the Nazis were a bunch of fools. So, the majority just sat back and let it all happen. Then, before we knew it, they owned us, and we had lost control, and the end of the world had come. My family lost everything. I ended up in a concentration camp and the Allies destroyed my factories."
We are told again and again by "experts" and "talking heads" that Islam is the religion of peace, and that the vast majority of Muslims just want to live in peace.
Although this unqualified assertion may be true, it is entirely irrelevant. It is meaningless fluff, meant to make us feel better, and meant to somehow diminish the specter of fanatics rampaging across the globe in the name of Islam. The fact is that the fanatics rule Islam at this moment in history.
It is the fanatics who march. It is the fanatics who wage any one of 50 shooting wars worldwide. It is the fanatics who systematically slaughter Christian or tribal groups throughout Africa and are gradually taking over the entire continent in an Islamic wave. It is the fanatics who bomb, behead, murder, or honor kill. It is the fanatics who take over mosque after mosque. It is the fanatics who zealously spread the stoning and hanging of rape victims and homosexuals. The hard quantifiable fact is that the "peaceful majority" the "silent majority" is cowed and extraneous.
Communist Russia comprised Russians who just wanted to live in peace, yet the Russian Communists were responsible for the murder of about 20 million people. The peaceful majority were irrelevant. China's huge population, it was peaceful as well, but Chinese Communists managed to kill a staggering 70 million people.
The average Japanese individual prior to World War II was not a armongering sadist. Yet, Japan murdered and slaughtered its way across South East Asia in an orgy of killing that included the systematic murder of 12 million Chinese civilians; most killed by sword, shovel and bayonet.
And, who can forget Rwanda, which collapsed into butchery. Could it not be said that the majority of Rwandans were "peace loving"?
History lessons are often incredibly simple and blunt, yet for all our powers of reason we often miss the most basic and uncomplicated of points:
Peace-loving Muslims have been made irrelevant by their silence.
Peace-loving Muslims will become our enemy if they don't speak up, because like my friend from Germany, they will awake one day and find that the fanatics own them, and the end of their world will have begun.
Peace-loving Germans, Japanese, Chinese, Russians, Rwandans, Serbs Afghans, Iraqis, Palestinians, Somalis, Nigerians, Algerians, and many others have died because the peaceful majority did not speak up until it was too late.
As for us who watch it all unfold; we must pay attention to the only group that counts; the fanatics who threaten our way of life.
Lastly, at the risk of offending, anyone who doubts that the issue is serious and just deletes this email without sending it on, can contribute to the passiveness that allows the problems to expand. So, extend yourself a bit and send this on and on and on!! Let us hope that thousands, world wide, read this - think about it - and send it on.
Wie het eens is, copieer even en stuur het rond.
Regus Patoff
Anti-terreur in GB
3 reacties op dit bericht
Keiharde aanpak!!!
Politiek correct kun je hem niet noemen. Noch bescheiden. De militair historicus Martin van Creveld schopt graag tegen de schenen van anderen, overtuigd als hij is van zijn eigen kennis over de krijgskunst en het verloop van oorlogen. Van Creveld was deze week in Nederland vanwege de presentatie van zijn boek ’De evolutie van de oorlog’.
Neem de waarschuwing in het omstreden voorwoord van het boek. Nederland zou mogelijk een keer het leger moeten inzetten vanwege ’problemen van etnische aard’. Van Creveld bedoelt daarmee dat de moslimgemeenschap in Nederland wel eens zo groot zou kunnen worden dat geweld onvermijdelijk is. „Ik heb de vrijheid van de academicus die met pensioen gaat”, reageert hij schouderophalend op de vraag of dat niet een al te boude stelling is. „We weten dat het gevaar loert. Als de islamitische minderheid op twintig procent komt, dan is dat het omslagpunt. Dan zijn ernstige problemen te verwachten: terreur, guerrilla, stadsguerrilla. Geloof en criminaliteit kunnen een explosieve combinatie vormen. Tripoli (het geweld in Libanon deze week tussen de Palestijnse splintergroep Fatah Islam en het Libanese leger – red.) begon ook met een bankoverval.”
Van Creveld wil daarmee overigens niet zeggen dat alle moslims criminelen zijn. Maar terreurgroepen, of ze zich nu baseren op geloof of niet, financieren hun activiteiten nu eenmaal vaak met misdaad. Dat gold voor de Ira, die bankovervallen pleegde. En het geldt nog steeds voor het Colombiaanse rebellenleger Farc, dat op grote schaal drugs produceert en smokkelt. Met een moslimgemeenschap die tien procent van de totale Nederlandse bevolking uitmaakt, lijkt het gevaar nog ver weg, erkent hij. „Maar het zou na 11 september 2001 niet verstandig zijn te denken dat het hier niet kan gebeuren.”
Die aanslag op de Verenigde Staten van 2001 komt vaak terug in zijn betoog. Het is een keerpunt, in die zin dat alle landen zijn gaan beseffen dat terreur ook hen kan treffen. „Wat nu bijna verdwenen is, zijn de grote oorlogen tussen machtige staten. Wat blijft, en de toekomst zal vormen, zijn allerlei vormen van opstand, guerrillastrijd en burgeroorlogen. Die zullen zich nooit over de hele wereld tegelijkertijd voordoen, maar er zijn weinig landen die zich zeker kunnen voelen in deze oorlog.”
De bestrijding van terreur wordt de grote opgave van deze eeuw, denkt hij. En keer op keer blijkt dat strijdkrachten er geen idee van hebben hoe ze er mee moeten omgaan. „Men begrijpt de werkelijke essentie van het probleem niet; er is een overschot aan strategie en tekort aan moreel. Niets is zo slecht voor het moreel van strijdkrachten dan een lange tijd te moeten vechten tegen een zwakkere tegenstander.”
Want dat is de crux: guerrillastrijders kunnen zich verborgen houden, lang wachten tussen aanslagen, de strijd ontwijken. En zo putten ze het moreel van de veel machtigere opponent uit.
Hij haalt de Amerikaanse oud-minister van buitenlandse zaken Henry Kissinger aan, die zei: „Zolang de ordehandhavende troepen niet winnen, verliezen ze”. Want ook de opstandelingen weten het, stelt Van Creveld, en hij citeert vervolgens de Vietnamees Ho Tsji Minh: „Het rekken van de oorlog is de sleutel tot het succes”.
En omdat alle opstandelingen zich daarvan bewust zijn, vindt hij het immoreel dat westerse landen toch hun troepen uitzenden naar allerlei conflictgebieden waar ze niet kunnen winnen. „Laat die bruine jongens toch zelf hun conflict uitvechten.”
De internationale rechtsorde, die door dit soort interventies bevorderd zou worden, komt door de onmogelijke strijd tegen opstandelingen geen stap dichterbij, denkt Van Creveld.
Analyse van het probleem betekent nog geen oplossing, beseft hij. Maar hij weet die wel. De eerste oplossing is een variant op de Britse benadering van het conflict in Noord-Ierland. Het Britse leger heeft zich lange tijd zeer terughoudend opgesteld. Het verloor zelfs meer militairen dan de Ira strijders verloor. De Britten hebben zich niet laten provoceren en na 1972 nooit meer willekeurig het vuur geopend op menigtes. Ze pasten nooit collectieve strafmaatregelen toe en zetten niet één keer zware wapens in als tanks of vliegtuigen.
„De Britten hebben dertig jaar lang zo’n soort oorlog gevoerd.” Zo wisten ze volgens Van Creveld te voorkomen dat de opstand zich in Noord-Ierland uitbreidde. „Een Britse officier legde me uit dat het de reden is dat ze er nu nog zitten. Hij zei zelfs dat ze, terugkijkend, toch nog teveel mensen hadden gedood.”
De Britten hebben ook geprobeerd deze strategie toe te passen in Irak. Maar daar ging het mis. „Ze spreken daar niet dezelfde taal en het was tevoren eigenlijk al een onmogelijke taak om dat land onder controle te krijgen. Daar zijn een miljoen militairen voor nodig.”
De tweede oplossing is aanzienlijk minder subtiel, om niet te zeggen grof: keihard en wreed toeslaan. „Duidelijk maken dat je bereid bent alles te doen om te winnen. Niet beloven, zoals de Amerikanen in Irak, dat je zo weinig mogelijk burgers wilt doden. Dan laat je de vijand weten dat je een slecht geweten hebt, dat je bang bent om morele fouten te maken. Als je je zo opstelt, moet je de oorlog niet ingaan.”
Een goed voorbeeld van deze harde opstelling vindt hij de slachting die de Syrische president Hafez Assad aanrichtte in Hama. Die stad was in 1982 een centrum van oppositie tegen diens bewind. En die oppositie leek de overhand te krijgen. Eerdere maatregelen, zoals grootschalige arrestaties, martelingen en executies haalden niets uit. Assads broer Rifat nam vervolgens met zijn veiligheidstroepen de stad onder vuur. Tijdens de bombardementen vonden 10.000 tot 25.000 burgers de dood.
Het gaat er niet eens zozeer om dat je een massamoord pleegt, stelt Van Creveld. Het gaat er vooral om dat je meedogenloosheid toont en dat je je daar op geen enkel moment voor verontschuldigt. Hij past die benadering ook toe op zijn eigen land. „Als het Israëlische leger direct bij het begin van de Intifada keihard had toegeslagen, dan had dat waarschijnlijk op de lange duur veel levens gespaard, ook Palestijnse.”
Het is niet een benadering die past bij het concept van humanitaire interventie, zoals deze door westerse landen na de val van het communisme is ontwikkeld. Maar Van Creveld sluit niet uit dat ook het westen tot dit soort daden instaat is ’als de nood hoog is’. Maar bij een interventie in een ver land, waar het eigen bestaansrecht niet op het spel staat, is dat per definitie niet het geval. En daarom zijn die interventies gedoemd te verzanden in langgerekte worstelingen waarbij de opstandelingen uiteindelijk aan het langste eind trekken.
Dat klinkt niet erg hoopvol. Maar Van Creveld is laconiek. „Oorlog is sinds de Tweede Wereldoorlog, toen zestig miljoen mensen omkwamen, nooit meer zo verschrikkelijk geweest. Dus er is in dat opzicht wel sprake van een zekere vooruitgang.”
uit Trouw
Achteraf...
Sorry, maar ik kan voor hun achteraf spijt/berouw-verklaringen geen respect opbrengen. Geld en macht is hun drijfveer geweest. Ze hebben zich laten inpakken door allerlei lobbyisten en figurerende slippendragers maar steeds is er het persoonlijk profijt geweest. Daarvoor hebben ze hun idealen, morele, ecologische, maatschappelijke of eender welke principes opzijgezet. En achteraf, als je van je dokter niet meer dat lekkerste eten mag degusteren, als je met bijna uitgebluste paringsdrang geen gewillig schoon vrouwvolk meer kan versieren, als je wegens bibberigheid die leeuwenjacht niet meer kan meemaken die speciaal voor jou was georganiseerd... Dan komen zeggen dat je het allemaal anders had willen doen. No way, je zou bijna willen dat er een hel was voor zulke mensen.
Een van de redenen ...