Antwerpen naar de afgrond
Zwaar gecontesteerd in eigen partij door wat er nog rest van de oorspronkelijke socialisten (hoofdzakelijk oudere ambtenaren en traditionele families uit het stedelijk onderwijs) en door de clans van arrivistische allochtonen, krijgt burgemeester Onderlijf nu ook tegenwind van de coalitiepartners. Het rond Janssens verzamelde groepje would-be socialisten zonder visie noch ruggengraat zal het niet lang volhouden in de rode krabbenmand.
De socialistische partij is in Antwerpen steeds een politieke factor van macht en alleenheerschappij geweest, die een tegengewicht vormde voor de invloed die de CVP uitoefende in de nationale politiek. Alle Antwerpse schepenen zetelden in Kamer of Senaat, werden rondgereden in grote Amerikaanse sleeën en cumuleerden via intercommunales aangename extra's bijeen. Een betrekking bij "'t Stad" was een gunst voor wie zich dienstbaar wou stellen aan de partij en examens waren doorgestoken kaarten door de syndicaten rondgedeeld aan hun onderhorigen. In deze politieke mallemolen speelde de toenmalige CVP en de CCOD (de christelijke openbare vakbond) een bescheiden rol mee op basis van een vooraf bepaald aantal functies. 70% rood, 30% voor geel, dat was grosso modo gedurende jaren de verdeelsleutel.
Dit zijn geen fantasietjes : deze toestand werd ervaren als behorende tot de normale politieke geplogenheden en er werd bij voorkeur niet over gesproken. Het onderwijs was louter en alleen rood en Kindervreugd (gestart vanuit een mooi sociaal ideaal om de jongeren uit kansarme gezinnen ook iets te gunnen) was een woekertuin van socialistisch profitariaat en afwending van openbare gelden. Ik herinner me -met weemoed- de heroïsche debatten in de gemeenteraad die de toen nog jonge Gerard Bergers van de VU voerde met Mathilde Schroyens, de latere burgemeester en toen nog legendarische onderwijsschepen.
Op enkele tientallen jaren is het allemaal beginnen verglijden en verloren de socialisten hun macht en hun glorie, hun overwicht. En hun veelal kunstmatig aanzien.
Het huidige schepencollege bestaat uit die inmiddels verdeelde Sp-A met aan het hoofd een dictatoriale zwakkeling, de slappe CD&V met een NVA-er die blinkt van zelfingenomen trots en zich aanstelt als een torrero in een Spaanse kantwinkel en een gehalveerde liberale partij op zoek naar een mama of papa om het handje vast te nemen.
Wat te voorspellen viel, is aan het uitkomen in de virtuele hoofdstad van Vlaanderen : de centen raken op en er rijzen vragen alom over de megalomane projecten die de samenlevingsproblemen moeten oplossen. Door de ondiplomatiek en onbehendige opstelling van de huidige Antwerpse meerderheid, waar we het al bij herhaling over gehad hebben inzake het BAM, dreigt de stad eens te meer haar geloofwaardigheid in Vlaanderen kwijt te spelen.
De islamisering grijpt inmiddels om zich heen en de burgemeester schuilt in zijn grote stadhuis, dat hij binnenkort niet meer zal verlaten. Als de angsthaas die hij is en die elke confrontatie uit de weg gaat. De politieke partijen raken in paniek en bekritiseren openlijk het beleid : de jonge merries Lanjri en Berx van de CVP steigeren, de kleine NVA-er roept dat hij zich niet meer "wil laten afslachten zoals op 8 oktober" ... het Vlaams Belang doet er regelmatig nog een schepje bovenop om de boel levendig te houden.
Antwerpen ? Een stad besturen en de echte problemen niet zien, is zoals de kudde de afgrond in mennen. Vele Antwerpenaars zijn echter geen kuddedieren.
Ray








