Uit de reacties op mijn vorige blogbericht blijkt dat de evolutietheorie nog altijd veel commoties losweekt. Evolutie blijft voor veel mensen een héél confronterend gegeven: het besef dat je grotendeels gestuurd wordt door biologische wetmatigheden, en niet door sociologische, juridische of andere menselijke constructies, is iets waar niet iedereen zich comfortabel bij voelt.

Evolutie door natuurlijke (en seksuele) selectie is een eenvoudig proces, gestuurd door willekeur. Toevallige genetische wijzigingen en/of toevallige veranderingen in de omgeving kunnen ertoe leiden dat sommige individuen het beter gaan doen dan andere, waardoor een soort er anders kan gaan uitzien. De natuur barst van de beesten (mensen inbegrepen) die het best zijn aangepast aan hun leefomgeving, maar ook van toevalligheden die het anders proberen, meestal zonder succes.

Als een aanpassing echter gunstig blijkt te zijn, kan ze versneld worden uitgebouwd. De explosieve aangroei van onze hersenen is er een goed voorbeeld van. Ze heeft gemaakt dat we ons bewust zijn van wat we doen. En dat we ons hoofd kunnen breken over de evolutietheorie en haar greep op het leven.

We moeten eerlijk zijn: de evolutietheorie zal nooit door iedereen aanvaard worden. Ze is als theorie zo sterk, en zo sterk onderbouwd geraakt door een massa gegevens, dat ze nooit meer uit het geestelijk patrimonium van de mens zal verdwijnen. Maar er zullen altijd mensen zijn, vooral in weinig breeddenkende gemeenschappen, die ze niet zullen tolereren. In de wereld van fundamentalisten en hardcore creationisten is geen plaats voor een niet-schepping. Hoewel ook in deze context cyclische bewegingen bestaan. In de Verenigde Staten van Barack Obama worden de officiële geldkranen richting creationisme langzaam dichtgedraaid.

Bij ons probeert de Kerk op bijna aandoenlijke wijze de evolutietheorie met haar denkkader te verzoenen. Uit het interview van Joël De Ceulaer met kardinaal Godfried Danneels in de extra Knack over de heiligverklaring van pater Damiaan, meen ik begrepen te hebben dat de kardinaal stelt dat God de evolutietheorie schiep (met de mens als orgelpunt). In een van de reacties op mijn vorige blog schuift iemand abortus (provocatus, zegt hij er provocerend bij) naar voren als bewijs voor het feit dat de mens niet zomaar de drang tot voortplanting volgt. Het christelijke gedachtegoed als grote promotor van een biologische levenswijze (zolang die maar in de kraam van de christelijke principes past).

Abortus hoeft echter niet onbiologisch te zijn, net zo min als anticonceptie of het krijgen van véél minder kinderen dan je zou kunnen. Het zou een vorm van groepselectie kunnen zijn, waarbij individuen al dan niet bewust weinig kinderen krijgen om het leven op termijn leefbaar te houden voor de groep waarvan zij (en hun kinderen) deel uitmaken. Selectie op het niveau van de groep dus, en niet op het niveau van het individu, zoals meestal. Een uiterst controversiële theorie, ook voor evolutiebiologen, hoewel ze voor Charles Darwin zelf evident leek.

Vilayanur Ramachandran (Tamil Nadu, 1951) is een uit India afkomstige Amerikaanse neuroloog gespecialiseerd in gedragsneurologie en mentale handicaps. Door zijn werk met mensen die hersenschade hebben opgelopen door een ongeluk of een herseninfarct, onderzoekt hij waar en hoe specifieke functies in de hersenen tot stand komen.

Ramachandran staat aan het hoofd van het Center for Brain and Cognition op de University of California (San Diego), waar hij een professor op de psychologie-afdeling en van neurowetenschappen is. Daarnaast is hij adjunct-professor biologie op het Salk Institute for Biological Studies

uit zijn boek
Nu zijn we in afwachting van de grootste revolutie  van allemaal. Het inzicht in het menselijk brein.
De voorgaande revoluties zijn Copernicus - Darwin - Freud. ( deze wordt nochtans getackeld  door Michel Onfray in zijn boek " Le Crépuscule d'une Idole ")
Dit zal ongetwijfeld een keerpunt vormen in de geschiedenis van de menselijke soort, want in tegenstelling tot die eerdere revoluties in het wetenschappelijk denken gaat deze niet over de wereld daarbuiten, niet over kosmologie, over biologie of natuurkunde, maar over onszelf, over het orgaan dat die eerdere revoluties mogelijk maakte .

Alle filosofie bestaat uit het opgraven en aan het licht brengen van wat in het verleden gezegd is en er afstand van nemen en je vervolgens er over opwinden.

Het Bewustzijn is een verzameling lezingen, die uiteindelijk geen volledig beeld geven van het bewustzijn, maar wel intrigerende stukjes informatie geven. Die stukjes informatie zijn weergegeven in wetenschappelijk taal, maar zijn prima te begrijpen. Ramachandran probeert een brug te slaan tussen de neurowetenschappen en filosofie. Hij probeert met zijn kennis van de werking van de hersenen uit te leggen waarom bijvoorbeeld kunst er op een bepaalde manier uit ziet. Als er iets niet wetenschappelijk lijkt te zijn is het kunst, maar na het lezen van het hoofdstuk hierover, kun je niet meer naar een schilderij kijken en het simpelweg als een mooi schilderij waarderen. Dat is dan ook meteen een soort nadeel van het boek, omdat het alles een heel heldere verklaring meegeeft, waardoor de wereld ontdaan wordt van al het bijzondere, onverklaarbare en ‘zweverige’. Echt alles wat iemand voelt, doet en zegt wordt vanuit de hersenen geregeld. . 
Ons brein is één van de meest gecompliceerde en uitgebreide machines en we begrijpen nog maar een klein deel van alle processen die zich erbinnen afspelen. Ramachandran doet geen poging ons een volledig plaatje te geven, maar pikt er hier en daar wat onderwerpen uit, die hij boeiend weet te vertellen en met praktijkvoorbeelden illustreert.

Zo legt hij uit waarom fantoomledematen bestaan, hoe je een fantoomverlamming (verlamming van een fantoomledemaat) kunt genezen, waarom we lachen als we gekieteld worden en niet als we onszelf kietelen. Ramachandran heeft als arts vele praktijkvoorbeelden tot zijn beschikking en laat zien hoe groot zijn enthousiasme is over dergelijke bijzondere (ziekte)beelden. Hij neemt je als lezer mee in zijn manier van denken en toont ook vermoedens, zonder (al) te kunnen tonen of het klopt of niet. Daarmee komt het boek ook een beetje in de filosofie terecht, waarmee de schrijver meteen bereikt wat hij wilde bereiken. . Ramachandran toont aan waar hij denkt dat het zelf-gevoel uit zou kunnen bestaan en herleidt dat tot processen in de hersenen.
  

De eerste cellen ontstonden meer dan 3 miljard jaar geleden. Het is natuurlijk niet met zekerheid te achterhalen hoe dit precies gebeurde, maar volgens de gangbare hypothese waren de bouwstenen van het leven er al, namelijk de biomoleculen: nucleïnezuren, eiwitten en fosfolipiden. Deze waren "spontaan" ontstaan in de oersoep die onze jonge Aarde bedekte (eens de planeet voldoende afgekoeld was dat er water kon condenseren). Er was toen nog geen zuurstof, en er was zeer veel energie voor chemische reacties onder de vorm van warmte, ultravioletstralen en electriciteit (bliksem). 

Deze vraag werd beantwoord door:
Prof. Dr. Luc Bouwens
gewoon hoogleraar

Zo bespreken Vermeersch en Braeckman de impact van Socrates, Plato, Aristoteles, de stoïcijnen, de epicuristen en sceptici die elk op hun manier verbanden legden tussen mens en moraal. Interessant is hun standstill bij Philo van Alexandrië die enkele decennia na het begin van onze tijdsrekening al in het verzet ging tegen de slavernij, waardoor hij op ethisch vlak op ‘een onvergelijkbaar hoger niveau’ stond dan Jezus en de latere christelijke leiders.
Terecht noemen de auteurs de slavernij als ‘de schandelijkste aantasting van de menselijke waardigheid voor Auschwitz’. Het christendom heeft net als de andere geopenbaarde godsdiensten slavernij steeds aanvaard en goedgekeurd. Zo staan in diverse passages van het Oude en het Nieuwe Testament verantwoordingen voor het behandelen van een persoon als het eigendom van een ander persoon. De vermeende naastenliefde die deze godsdiensten beweerden na te streven, strekte zich in de praktijk alleen maar uit tot de eigen groep, de anderen mochten onderdrukt of zelfs letterlijk geliquideerd worden. Nog steeds wordt te weinig benadrukt hoe bijvoorbeeld het christendom medeschuldig was en is aan allerlei vormen van antisemitisme met de moord op zes miljoen Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog tot gevolg. Jodenhaat, moslimhaat en christenhaat zijn geen gevolg van de rede maar van eeuwenoude tradities en overleveringen van heilige teksten die de Ander vergeleken met minder dan een dier.

bron: Liberales  - Dirk Verhofstadt
Enkele passussen uit dit boek.

14-08-2009

Irrationaliteit .

Irrationaliteit doet zich voor bij die 'denkers' die ideeën naar voren brengen die of interne contradicties bevatten, of manifest in strijd zijn met alledaagse ervaring of algemeen aanvaarde wetenschappelijke inzichten afwijzen . Zo zijn bijvoorbeeld de getuigen van Jehova, en sommmige christenen en moslims, irrationeel in hun verzet tegen de evolutietheorie en in hun letterlijke interpretatie van de Bijbel of de Koran, omdat hun opvattingen vanuit  wetenschappelijk oogpunt volkomen onhoudbaar zijn. Irrationele opvattingen moeten we bestrijden -met intellectuele middelen - omdat ze een maatschappelijk gevaar betekenen.  (Het ontstaan van de filosofie betekent het begin van het einde van de naïeve visie van de mythen en van het besef  van onmacht tegenover de willekeur van de goddelijke ingrepen ) 3 september 2009 Marxisme : Het historisch materialisme daarentegen is als werkhypothese, heel vruchtbaar gebleken, zowel voor het historisch als voor het sociologisch onderzoek. Het feit dat sommige epigonen ( nabloeiers ) deze inzichten tot in het dogmatische en belachelijke doorvoerden ( bv. in  de Sovjet-Unie en de DDR), doet niets af aan de verdiensten van Marx zelf, die hier op een onderzoeksterrein heeft gewezen waarvoor historici  op een onbegrijpelijke wijze blind waren gebleven.

Nog belangrijker is de aanname door heel wat gelovigen dat heel wat van de morele normen die we tot de dag van vandaag hanteren, een goddelijke oorsprong kennen en voor het eerst ‘geopenbaard’ werden in de ‘heilige’ teksten.
Maar Stenger toont aan dat al die idealen al in vroegere culturen ontwikkeld werden. Zo was de morele norm ‘doe aan anderen, zoals je zou willen dat zij aan jou doen’ die volgens velen afkomstig is van Jezus’ Bergrede, al veel vroeger neergeschreven door Confucius, Isocrates en in de Mahabharata, een belangrijk filosofisch epos uit India dat mee de hoeksteen vormde voor het hindoeïsme. Daarnaast staan er zowel in de Bijbel als in de Koran ronduit weerzinwekkende voorbeelden van moord, geweld en onderdrukking op bevel van god en verantwoorden ze beide het bestaan van de slavernij.

Stenger wijst erop dat pausen en prelaten van de rooms-katholieke kerk in de negentiende eeuw nog slaven hadden, en dat de kerk de slavernij pas in 1888 veroordeelde, ‘nadat elke christelijke staat deze praktijk had afgeschaft’.

De ‘heilige’ teksten bevatten ook tal van misogyne teksten die binnen orthodox religieuze gemeenschappen tot de dag van vandaag leiden tot onderdrukking van meisjes en vrouwen, denk aan de gedwongen huwelijken, de toelating van geweld tegen de vrouw, de verstotingen en de eremoorden.

Theologen krijgen ook moeilijk uitgelegd waarom Mattheüs in 10:34-37 het volgende verklaarde: ‘Denk niet dat ik gekomen ben om op aarde vrede te brengen Wie meer van zijn vader of moeder houdt dan van mij, is mij niet waard.’ Niet te verwonderen dat in de loop van de geschiedenis zoveel moorden begaan werden in naam van god, die blijkbaar belangrijker is dan mensenlevens Religie staat weer volop in de belangstelling. Regelmatig verschijnen er nieuwe boeken waarin godsgelovigen proberen aan te tonen dat leven zonder God onmogelijk is, dat de samenleving godsdienst nodig heeft om behoorlijk te functioneren en dat ons moreel gedrag noodzakelijk moet steunen op religieuze normen en waarden.
Ik denk aan de boeken van John Gray, John Carroll, Alister McGrath en in onze contreien van Herman De Dijn, Ad Verbrugge, Gerard Bodifée en Wouter Beke. Zij worden daarin gesteund door politici van allerlei pluimage.

Niet alleen van christenen zoals Peter Balkenende, Piet Hein Donner, Maria van der Hoeven en André Rouvoet, maar ook door socialisten zoals Job Cohen en Steve Stevaert die verklaren dat religie essentieel is voor een harmonieuze samenleving. Tegen die trend in zijn nu ook heel wat ongelovigen in de pen gekropen om aan te tonen dat dit allemaal onzin is en dat we beter vertrekken van de rede als basis voor de moraal.
Onder hen de internationaal gekende auteurs zoals Richard Dawkins, Sam Harris en Christopher Hitchens, maar in onze contreien ook Herman Philipse, Paul Cliteur, August Hans den Boef en Etienne Vermeersch. Centraal in hun betoog staat ook de vraag naar het bestaan van god. Als kritische rationalisten hebben ze elk op hun manier die hypothese onderzocht en zijn ze tot een negatief antwoord gekomen. Dat doet nu ook de Amerikaanse filosoof Victor Stenger van wie onlangs het boek God. Een onhoudbare hypothese verscheen. /Is God een houdbare hypothese? De fysicus Victor Stenger (foto) geeft het antwoord al in de titel van zijn boek God, een onhoudbare hypothese: Hoe de wetenschap aantoont dat God niet bestaat.

Het probleem van vele ongelovige argumenten over godsdienst is dat die veel verschillende aspecten heeft, en dat het helemaal niet zo duidelijk is wat de gelovigen zelf met ‘God’ bedoelen. De God der monotheïsten is meestal een AAA-god: almachtig, alwetend en algoed. Dat klopt niet met de aanwezigheid van buitengewoon veel volkomen onnodige ellende, maar de godgeleerden hebben zich hiermee in de hoek geschilderd en zullen die AAA-claim niet laten vallen. Vaak zeggen gelovigen dan maar dat God onbegrijpelijk is.

STENGER: De vorige paus heeft gezegd dat de kerk aanvaardt dat het lichaam is geëvolueerd. Maar het idee dat ook de menselijke geest materieel is, en samen met de rest van het lichaam is geëvolueerd, aanvaardt de kerk niet. De geest is namelijk de ziel en die is immaterieel. Dus wat mij betreft, heeft ook de katholieke kerk de evolutietheorie nog niet helemaal aanvaard. Dat kan ook niet, volgens mij. Alle gelovigen, ook katholieken, zijn ervan overtuigd dat de mens een speciale plek in de kosmos bekleedt. Dat de mens in zekere zin het doel van de schepping was.

• Volgens Paulus (ca 20 jaar na de dood van Jezus) is Jezus naar het vlees geboren uit het zaad van David (ek spermatos Dawid).
  
  
• Volgens Mattheüs en Lucas (30/40 jaar later) is hij geboren uit een maagd; daar kan dus van het sperma van David geen sprake zijn.
  
  

bron Skepp     Etienne Vermeersch !

De religiometer van Anne Provoost  (in haar atheïstisch Sermoen ) is duidelijk geinspireerd door Richard Dawkins .

In haar atheïstisch sermoen vermeldt ze regelmatig Richard Dawkins ook Sam Harris, Daniël Dennett, Christopher Hitchins.  Hun aanpak heeft vele ogen geopend maar heeft ook geleid tot polarisatie zegt zij .

De religiometer volgens Anne Provoost:
Eerste graad – atheïsme:
Je staat in de wereld, maar je hebt op geen enkel moment het gevoel dat je deel uitmaakt van wat je ‘een groter geheel’ zou noemen.

Tweede graad – spiritueel atheïsme:
Je leeft met het gevoel dat je deel uitmaakt van een groter geheel, je voelt verbondenheid, maar je gelooft geen moment dat het grotere geheel afhangt van een bovennatuurlijke kracht.

Derde graad – agnosticisme:
Je leeft met het gevoel dat je deel uitmaakt van een groter geheel, maar je stelt dat je niet kunt weten of de grootheid die je ervaart natuurlijk dan wel bovennatuurlijk is.

Vierde graad – ietsisme:
Je gelooft dat de grootheid die je ervaart wel degelijk iets is dat de wetten van de natuurkunde overstijgt, maar kan er verder geen concrete invulling/benaming van geven: “er moet toch íéts zijn”.

Vijfde graad – deïsme:
Je gelooft dat de grootheid die je ervaart een bovennatuurlijke kracht is en noemt die ‘God’. ‘God’ staat buiten de materiële wereld en kan alles zijn. Het is een aanwezigheid, meer is er niet van bekend.

Zesde graad – theïsme (zonder meer):
Je gelooft in het bovennatuurlijke. De onstoffelijke kracht uit graad 5 is verpersoonlijkt. ‘God’ bezit menselijke kenmerken (hij kan liefde voelen, hoop, teleurstelling…), maar is verder volkomen onmachtig.

Zevende graad – de God met een plan:
‘God’ is meer dan de aandachtige, verpersoonlijkte aanwezigheid van graad 6. Hij heeft ook plannen met je. Die plannen zijn niet altijd even doorgrondelijk.

Achtste graad – de God met een universeel plan:
‘God’ heeft niet alleen plannen met jou, hij heeft ook plannen met de wereld en met de andere mensen, gelovig of niet.

Negende graad – de God met regels en wetten:
‘God’ omschrijft zijn plannen en doelstellingen zo duidelijk dat er wetten en regels uit af te leiden zijn. Er zijn straffen voorzien voor wie zich niet aan de regels houdt, en beloningen voor wie dat wel doet.

Tiende graad – de mens als instrument van God:
‘God’ verwacht van de mens dat hij optreedt als rechter op aarde, opdat zijn wetten en regels zouden worden opgevolgd. Hij zet jou in om zijn wetten te openbaren, toe te lichten, te implementeren en af te dwingen.

Richard Dawkins geeft maar 7 mijlpalen in zijn spectrum .

1.  Gedecideerde theïst. Het is 100 % waarschijnlijk dat God bestaat. Om het met C.G. Jung te zeggen: ' Ik geloof niet, ik weet '
2.   Uitermate waarschijnlijk, maar niet 100 %. De facto-theïst. ' Ik kan het niet zeker weten, maar geloof sterk in God en leef  mijn  leven met de aanname dat hij er is'.
3.    Meer dan 50 % maar niet veel meer. Formeel agnosticus , maar overhellend richting theïsme. ' Ik ben heel onzeker, maar ik  ben geneigd om in God te geloven .
4.     Exact 50 %. Volstrekt onbevoordeelde agnosticus . ' Het bestaan  van God en zijn niet bestaan zijn exact even waarschijnlijk.
5.     Minder  dan 50 % maar niet veel minder. Formeel agnosticus, maar overhellend richting atheïsme.' Ik weet niet of God bestaat, maar ik ben geneigd het te betwijfelen.
6.      Uitermate onwaarschijnlijk, maar niet 0 %. De facto-atheîst. ' Ik kan het niet zeker weten, maar ik geloof dat God zeer onwaarschijnlijk is en leef mijn leven met de aanname dat hij er niet is.'  
7.       Gedecideerde atheïst. ' Ik weet dat er geen God is met dezelfde overtuiging als waarmee Jung "weet" dat er wel een is '.

Caroline Fourest (Aix-en-Provence, 9 september 1975) is een Frans feministisch schrijfster, journaliste, en redactrice van het tijdschrift Prochoix. Ze werd bekend met Frère Tariq (Broeder Tariq), een kritische beschouwing van de werken van de Islamitische filosoof Tariq Ramadan.

Fourest is afgestudeerd in sociologie en politicologie en heeft als journaliste diverse boeken geschreven over onderwerpen als conservatieven, de pro-life beweging (Frankrijk en de USA), en over de huidige fundamentalistische tendenzen in Abrahamitische religies (joods-fundamentalisme, moslim-fundamentalisme, christen-fundamentalisme). Ze was vanaf 1999 president van het "Centre Gai et Lesbien".

Ze publiceerde in 2004 een grondige studie van de opvattingen van Tariq Ramadan Frère Tariq (Grasset). Fourest onderzocht een twintigtal boeken van Ramadan, en de meeste opnamen van zijn spreekbeurten. Ze concludeert dat Ramadan, ondanks zijn westerse voorkomen, en ondanks zijn veelvuldige pleidooien voor integratie, in wezen een islamist is.

In maart 2006 ondertekende ze MANIFESTO: Together facing the new totalitarianism, een manifest tegen het islamitisch totalitarisme dat veel publiciteit verwierf en waarvoor Fourest en 11 andere ondertekenaaars onder wie Salman Rushdie, Ibn Warraq, Maryam Namazie, Taslima Nasreen en Ayaan Hirsi Ali doodsbedreigingen ontvingen. Fourest heeft voor haar werk diverse prijzen ontvangen, waaronder de nationale prijs "Laïcité" in 2005 en de "Award of the political book" in 2006.


                                                    Bibliografie (beknopt)

• Foi contre choix : La Droite religieuse et le mouvement Prolife aux Etats-Unis (2001; Editions Golias) ISBN 2911453786
• Frère Tariq : Discours, stratégie et méthode de Tariq Ramadan (Grasset & Fasquelle) ISBN 2246667917
• La tentation obscurantiste (2005; Grasset & Fasquelle) ISBN 224669194X
• Tirs croisés : La laïcité à l'épreuve des intégrismes juif, chrétien et musulman (2005; LGF) ISBN 2253114375
  In haar boek ' Frère Tariq 'doet zij op basis van voornamelijk deze
  audio-tapes uit de doeken dat Ramadan van mening is dat bijvoorbeeld gemengd zwemmen immoreel is.
  Dat een niet getrouwde moslim niet alleen met een vrouw in een kamer mag zijn.
  Dat een man moet vermijden een vrouw een hand te geven.
  Hij is een voorstander van het dragen van hoofddoekjes om de reden dat mannen anders in verleiding worden gebracht.
  Hij is van mening dat nachtclubs niet bezocht dienen te worden.
  Hij verbiedt een islamitische vrouw met een niet-islamitische man te trouwen.
  En is hij ook van mening dat homoseksuelen een affront zijn tegen de natuur.

Een moslim, resident of staatsburger moet zich beschouwen als gebonden door een moreel en sociaal contract met het land waar hij verblijft”, aldus Tariq Ramadan. Of anders gezegd, hij moet de wetten naleven. Maar in zijn cassettes vraagt Tariq Ramadan aan de moslims om de religieuze identiteit ‘boven alles’ te plaatsen. Hij preciseert dat de Grondwet en wet weliswaar moeten geëerbiedigd worden, maar dit voor zover zij niet in strijd komen met een islamitisch principe dat erboven staat. Eigenlijk is hij een voorstaander van een diep retrograde visie op de islam die op vele punten onverenigbaar is met het moderne leven. Tekst van Caroline Fourest.

Het Forer-effect, ook Barnum-effect genoemd, is afkomstig uit de psychologie en betreft de neiging van mensen om vage en algemeen geldende uitspraken over de eigen persoon te accepteren als rake, typerende omschrijving, zonder zich te realiseren dat diezelfde omschrijving voor bijna iedereen opgaat. Sceptici van de astrologie schrijven de populariteit van horoscopen toe aan dit effect

Is het dan niet zo dat men om het even welk teken bij om het even wie plaatst en zo een basisprofiel bekomt  en dan maar corrigeren met uitzonderingen waar dan de ascendent en descendent  een rol in spelen.
Als er tegenwoordig zoveel mensen zijn die aan de astrologie geloof hechten, dan moet de oorzaak daarvan veeleer bij de psychologie gezocht worden. Het moet immers nog bewezen worden dat de klant minder tevreden is met de verkeerde horoscoop. De astroloog is zeer dikwijls ook een goede psycholoog.

De bekende Jeff Hoeyberghs (plastisch chirurg) zegt in humo:  Ik ben wetenschapper : ik geloof in feiten en ik kan alleen vaststellen dat er duidelijke karakterverschillen bestaan tussen mensen, die onder verschillende sterrenbeelden geboren zijn .

Maar de kenmerken van de verschillende sterrenbeelden zijn echter ook zo vaag in diepzinnigheid dat hier dezelfde regel geldt als voordien aangehaald.

Verleden zondag was een zwarte zondag voor de dromers van een multiculturele samenleving en een «Europese islam». Die dag was immers heel televisiekijkend Vlaanderen getuige van het ultieme failliet van die twee dromen, toen imam Nordine Taouil in het VRT-programma De Zevende Dag bleef zweren bij het bijbelse creationisme.

Tegenstanders van al wat naar multiculturaliteit ruikt zouden de imam op hun blote knieën moeten danken voor de voorstelling die hij in de VRT-studio's ten beste gaf. Vanaf nu kan immers elk debat in de kiem gesmoord geworden door één enkele eenvoudige vraag aan de moslim van dienst: aanvaardt hij het darwinisme, of houdt hij vast aan het creationisme? Speelt men voor een publiek waarvan het merendeel ze nog altijd alle vijf op een rij heeft, hoeft men daarna zijn mond zelfs niet meer open te doen om gelijk te krijgen, want de kans is groot dat de moslim zich net zoals imam Nordine Taouil in De Zevende Dag hopeloos buiten spel zet. En dan te bedenken dat Nordine Taouil nog moet doorgaan als één van de gematigde moslims in ons land.

Dat ‘debat’ met Johan Braeckman destijds gezien. Tenenkrullend van plaatsvervangende schaamte. Als een zwakke leerling uit de lagere school die het durft op te nemen tegen een eminente wetenschapper. Zich niet eens bewust van het modderfiguur dat hij sloeg. Nordine Taouil is trambestuurder van beroep en blijkbaar imam in bijberoep. Heeft naar eigen zeggen veel ‘geleerde boeken’ gelezen. Dat zo’n onbenul mag optreden als woordvoerder van de moslims zegt veel over de kwaliteit van hun clerus. Wat die borst uit z’n botten slaat in de clandestiene opname slaat alles. En verder kent de koran het begrip ‘tagiyya’ - ongelovigen misleiden en tegenover hen liegen is zonder meer toegestaan. ( Luc Swinnen )

De vraag stelt zich dan : waarom houden ze zo vast aan een letterlijke interpretatie van hun vermeende heilige teksten ? Het antwoord is even eenvoudig als onthutsend : omdat mannen hun bevoorrechte patriarchale  positie niet willen verliezen . ( bron vrijdenker 14.02.2008 )

Of is Nordine Taouil soms een geïsoleerd geval? Een dag later ging Koen Fillet voor zijn Radio 1-programma Feyten of Fillet op zoek naar moslims die wel het darwinisme willen aanvaarden, en tot zijn stomme verbazing –trouwens goed te horen aan zijn stem– had hij er zelfs niet één enkele kunnen opsnorren. Maar, voegde hij er nog aan toe, het is natuurlijk wel vakantie – alsof dat een groot verschil zou gemaakt hebben. Waarom bijvoorbeeld niet snel eens naar Kif Kif gebeld? Of één van de vele moslim mandatarissen die ons land rijk is, en die anders altijd wel te vinden zijn om hun multiculturele zeg te komen doen over één of ander onderwerp? En bij mijn weten is bijvoorbeeld ook een Mimount Bousakla van de Lijst Dedecker nog altijd moslim, en niet bepaald op haar mondje gevallen.



In ieder geval heeft Johan Braeckman van SKEPP gelijk wanneer hij stelt dat dit soort onzin –want kunnen we dit dan werkelijk iets anders dan onzin noemen?– de integratie van een grote groep immigranten niet bepaald vooruit helpt. En het moet gezegd, ik kan me niet herinneren dat we dit soort van problemen, om over hoofddoeken en mannelijke gynaecologen nog maar te zwijgen, hebben of gehad hebben met Spanjaarden, Italianen of Grieken die lang geleden inweken, Chinezen of Japanners, of de nieuwe immigranten uit Centraal- en Oost-Europa. Die immigranten hebben dan ook veel minder last van werkloosheid, criminaliteit, of politie of werkgevers die zich dan «racistisch» tegenover hen gedragen. Zou het ene soms iets met het andere te maken kunnen hebben? En dan willen sommige politici ons doen geloven dat alle immigratie altijd en overal de samenleving verrijkt, zowel cultureel als economisch.

Met dit voorval moet het nu voor iedereen die het wil begrijpen duidelijk zijn dat de integratie van de moslims in Europa niet mislukt is, maar van het begin af reeds volkomen onmogelijk was. De islam is niet louter een godsdienst, zelfs geen religieus-politieke-culturele ideologie, maar een letterlijk allesomvattende ideologie, die ook ingrijpt in de economie (denk bijvoorbeeld maar aan de Fortis B Fix 2008 Islamic Index 1) en zelfs de wetenschap. Hoeft het dan bijvoorbeeld te verbazen dat men tot nog toe in Stockholm nog niet bepaald veel Nobelprijzen economie of geneeskunde aan moslims heeft kunnen uitdelen? Maar dat de integratie van de islam, die het darwinisme niet kan aanvaarden, zelfs niet op het meest praktische niveau, in de Europese samenleving totaal onmogelijk is, kon niet beter geïllustreerd worden dan precies met dit voorval.

En wat misschien nog meer zorgen zou moeten baren is dat er zelfs apostelen van de multiculturele samenleving gevonden kunnen worden die nu ook al vinden dat we over het darwinisme vooral niet te veel mogen doorbomen – uit respect, of wat dacht je? Eerlang kan er misschien zelfs een Belgische rechter gevonden worden die SKEPP voor racisme wil veroordelen omwille van hun systematische propaganda van het darwinisme…

Er bestaat geen volstrekte zekerheid over de vraag wanneer de vier kanonieke evangeliën werden geschreven, maar de meerderheid van de specialisten gaat wel ongeveer in de volgende richting. De evangeliën werden door onbekende auteurs geschreven: de namen die ze gekregen hebben, zeggen niets over de oorspronkelijke auteurs, met uitzondering van Lucas, waarvan algemeen wordt aangenomen dat hij ook de auteur is van de Handelingen van de Apostelen. Sommigen denken dat het een Lucas betreft die Paulus op zijn reizen zou hebben vergezeld, maar daar staat tegenover dat zijn opvattingen niet stroken met die van Paulus (in diens authentieke brieven). Het modern gebruik van de namen: Mattheus, Johannes... verwijst niet naar personen, maar naar de tekst zelf. Geen enkele van de auteurs van de evangeliën heeft Jezus zelf gekend (er zitten dus geen "apostelen" bij). Men neemt algemeen aan dat het evangelie van Marcus het oudste is; velen situeren de oorsprong ervan rond het jaar 70. In brede kringen wordt aangenomen dat Lucas en Mattheus het evangelie van Marcus als bron hebben gebruikt: ze moeten dus van latere datum zijn: velen situeren ze rond 80-90. Johannes is grotendeels onafhankelijk van de andere ontstaan, het bevat veel theologische verwerking en wordt daarom rond 100-110 gesitueerd. De evangeliën geven weer wat in bepaalde christelijke gemeenten gangbaar was, met hier en daar een eigen verwerking door de auteur. Als we aannemen dat Jezus rond 30 gestorven is (niemand kent het precieze jaartal), dan dateert het vroegste evangelie van ongeveer 40 jaar later.  (Etienne Vermeersch )