Venijn

Heerlijk deze week. Het is warm. Het is draaglijk. Het is super rustig. We leven in onze tuin. En ik beleef het alsof ik op een camping ben maar dan met alle luxe van mijn eigen huis, met zeer bevredigend sanitair en alle gerief dat ik nodig heb. Blij dat ik niet moet reizen, niet moet inpakken, uitpakken en terug inpakken. Geen last van lawaai, insecten, zand, hoge prijzen voor slecht voedsel... Zoals beloofd... verwen ik mezelf en lees, lees uren... ik moet nog wat boeken inhalen. Ontstressen van een moeilijk jaar en alles wat voorbij is loslaten, dat is op dit moment mijn 'opdracht'. Het zal lukken. Ik schiet pas volgende week terug echt in gang. Nu nog even niet.

Zo laaf ik me
aan de zon
aan het groen
van mijn zo gekende
dierbare tuintje
Die eigen stek
doet meer dan 
zalig deugd
Laat me, laat me
licht en luchtig
rustig ademen 
herbronnen
Bevrijd me
van last en
zielenkwelling
Hier ontmoet ik
mezelf verrassend
opnieuw
Ik was me vergeten

Floreanne

Ik timmer aan de weg

maar nu de mal

zijn vormen heeft

hoeft niets

de klant heeft afgezegd

Aan ander nieuws had ik

gedacht aan hoop

of perspectief

maar schijn

bedriegt

zinloos is het voorbij

De oude brug is nog  

verbrand het pad

koppig gestapt

en aan

het ronde punt

tenslotte toch

de benen afgehakt

Floreanne

Je kan doen alsof ik slechts een passant ben, een vlugge voorbijganger die even jogt met je kostbare tijd. Maar er is meer. Ik zie iets anders dan de mooie buitenste schaal. Verder dan de cocon van vriendelijke mediocriteit is er een kern. Kwetsbaar, diep gekoesterd, laat hij zich niet graag verpitsen. Verloren warmte zoek ik en merk onderweg dingen waar ik me vaak niet bewust van ben. Ze zeggen: "Goede morgen, dag mens", zonder woorden. Uiteraard ben ik even eenzaam als zij die aan gene kant voorbij gaan. Zien kan je maar met één paar kijkers, je eigen ogen. De andere blik, misschien jouw gezichtsveld, is al gericht naar een nieuwe bloem die zich vandaag fleurig strekt en kleur geeft aan het losse nu-moment. Ik zal niet onverwacht lachen of wenen, niet hysterisch doen .... maar of ik wil of niet, ik weet méér, meer dan ik zelf ooit onder woorden breng. En dan denk ik aan oude boeken, aan mijn vader en aan "Veel geluk professor"!

En zo laat ik de dag eindigen
één dag
één van de velen
toch zijn ze zeldzaam
ik lach 
bij het zien van 
verkapte schoonheid
in een enge
verschraalde wereld
laat het maar even 
glinsteren
smeulen
het vuur zal de traan
wel verdampen

Floreanne 

Heerlijk is het om te genieten van mijn proper tuintje. Met deze temperaturen kan ik perfect leven. Het tafeltje in de schaduw van de notenboom, de was aan de lijn, een heerlijke kop koffie naast me en mijn krantje op alle gemak gelezen... dit is een lang gemiste zaligheid! Ik moet vandaag nergens naartoe. De poes van de buren gaf me vanochtend een dode mol cadeau. Ik heb dus al een korte begrafenis achter de rug. Zoonlief studeert zijn voorlopig laatste examen. Straks komt moeder en dan kook ik wat uitgebreider... Is gelukkig zijn soms niet gewoon simpel? Laat de wereld maar druk doen... geen manifestaties voor mij nu. Ik blijf rustig hier mijmeren en laat het leven tot mij komen. Niets of niemand pakt dit nog van me af.

Floreanne

Het kwaad in de mens wordt zeer ontkend. Vroeger was er een ‘duivel’ hij had een naam en een gezicht. Hij zat op je linkerschouder. Je mocht hem daar niet zomaar aanvaarden of er naar luisteren. Je moest er duidelijk stelling tegen nemen. Je moest hem ontgiften en bestrijden. Je wapen was de ‘engel’ op je rechterschouder, de potentie aan liefde in jezelf. Die moest je raad vragen en koesteren, hem voeden met goede daden, in een sfeer van warme nederigheid, verdraagzaamheid, geduld en heel veel liefde. Nu ontkent men het kwaad in zich. Het kwaad is altijd elders. En vooral de anderen zijn de schuldigen, de maatschappij en tendensen buiten mijzelf. Als het misloopt wordt het op anderen, meestal ‘vreemde groepen’, een beetje verder dan eigen familie en buren, gestoken. De oorzaak van oorlog ligt gelukkig elders? Het is de regering die fout is. Het zijn de anderen die moeten veranderen. Het ontheft je zo gemakkelijk van je eigen verantwoordelijkheid.

Kinderen, minderheidsgroepen, zwakken, armen, nederigen, minzamen… zijn steeds slachtoffers. Zij die niet willen ‘vechten’, niet mondig of assertief kunnen of willen zijn. De wet van de sterkste, de rijkste, de knapste, de jongste, de beste… is norm geworden. Het kwaad is blijkbaar sterker dan het goede en vecht vooral met onfrisse wapens. Wie neemt zijn verantwoordelijkheid op en steekt het nu eens niet op anderen? Ja, de media hebben verantwoordelijkheid om agressie en oorlog, om slecht nieuws niet te populariseren. Zij moeten er wél ethisch en secuur mee omgaan en het niet als gretig koopwaar misbruiken. Ze moeten niet normaliseren of ‘spannend’, sensationeel laten zien wat wrang is. De journalisten zijn hierin verantwoordelijk en niet de kijkers. Ja, de politiekers zijn verantwoordelijk voor een goed beleid, laten zij op hun terrein voorbeelden stellen, samenwerken en niet mekaar afmaken en meeheulen met de macht van het geld. Ja, de industrie is verantwoordelijk om respectvol met de grondstoffen, de natuur en hun werknemers om te gaan. Ethische economie is hun verantwoordelijkheid. Niet alles wat kan moet ook kunnen.  Niet alles wat verkoopbaar is moet gemaakt en verkocht worden. Ja, het onderwijs heeft verantwoordelijkheid om agressie en pesten mee aan te pakken en niet alleen prestatiegericht te zijn en de ‘betere’ leerling te bekrachtigen. Ja, de ouders moeten een goed voorbeeld zijn voor hun kinderen. Ja, de misdadiger die kinderen misbruikt is verantwoordelijk voor die daden. Ja, ik ben op mijn werk verantwoordelijk om goed te doen wat ik kan. Ja, de partner die zijn geliefde miskent is verantwoordelijk.  … niet alles moet met een ontkrachtende mantel van ‘het is de schuld of verantwoordelijkheid van de anderen’ overdekt, verdoezeld en uitgelegd worden. Samenwerken aan een betere wereld, ieder naar zijn mogelijkheden, het beste in de ander oproepen en mogelijk maken… liefdevol, zonder mekaar steeds de strot af te bijten… I have a dream!

Floreanne

Het leek te verhelderen
de spitse uitspraken 
volgden elkaar plots op
Een dag vol
onverwachtge impulsen
verblindend raak
confrontaties als spiegels
boodschappen van
mensen vertalende
gebeurtenissen 
als opdringerige kinderen
toevallige herhalingen
uit een ver verleden
herkende muziek 
grijs gedraaid
Waar wil het leven met mij naartoe?
de waanzin nabij
is de deur naar wit
en licht
nog steeds dicht
Wat roep je?

Floreanne