Licht

Pfff, even een zuchtje. Ik zit. De files, de stroom van shoppers, de uitpuilende winkelrekken, de muzak, de prikkelbaarheid van mijn gehaaste medemens, de snelle groetjes en wensen aan bekenden, de kleine plichten van de voorbereidselen op een lang weekend... ze zijn achter de rug. Het wordt tijd om even rustig te worden en in de echte sfeer van Kerstmis te komen. Straks gaan we zingen:  ...Kerstnacht die schone, laat liefde steeds wonen in ieders gemoed.... Een kerk van een cliché, maar ... Soms moet je clichés koesteren omdat ze het dichtst bij de waarheid staan. Samen met anderen heb ik dit jaar geen boom, geen bollen, geen slingers, geen rode puntmutsen... in huis gehaald. Omdat het niet klopt met mijn gevoel. Ik wil mijn aandacht niet afleiden van mijn driftige zoektocht naar de authentieke kern. Dit jaar zal ik het duister voelen, de nacht ervaren en het keren van het licht. De hoop op een nieuw leven moet nu eindelijk kansen krijgen. Het verlangen naar iets heel waarachtig en goed, dat aanwezig is en aankondigt wat zal komen, ga ik in stilte afwachten. Ik haal het voor de geest om het oude jaar met zijn verdriet en onmacht te verdringen. Ik laat het verleden een terminale ziekte krijgen en een ongecompliceerde dood sterven. Overblijfselen van slechte herinneringen zal ik ritueel verbranden. Er komt een open plek in mijn geest, een weidse  ruimte voor beter, veel beter. Ik weet het, ik laat het toe en dat alleen al vervult me met deugddoende vreugde.

Te vaak heb ik het gevoel

dat ik aan het sterven ben,

terwijl ik eigenlijk wil leven

Te weinig weet ik dan

wat ik moet doen,

dus blijf ik maar

verlangend streven

naar hogere waarden

geestelijk voer

spirituele moed

Maar ondertussen

wordt het papje koud

en blijft de soep niet goed

Floreanne

Als je mijn taal niet kent

kijk dan naar mijn ogen

Als je mijn woord niet hoort

kijk dan naar mijn mond

Als je niet kan lezen

kijk dan naar mijn lach

Als je me niet begrijpt

hou me dan gewoon goed vast

Floreanne

Heel toevallig vond ik vandaag een pareltje. Ik kon het niet laten liggen en wil het ook jou niet onthouden......





Vraag en antwoord

Men moet geduld hebben
met het onopgeloste in het hart
en proberen de vragen zelf lief te hebben,
als ontoegankelijke ruimtes,
als boeken, geschreven in volkomen onbekende taal.
Wanneer men in die vragen leeft,
leeft men misschien geleidelijk,
zonder het te merken,
op een ongewone dag
binnen in het antwoord.

Rainer Maria Rilke

Me nep pardoffesiek naas

Me nep pardoffesiek taas

Ze gen ver peer krapokkelijk

Ver pennekkens nebeperzijpt

Me basseneem ontigerlijpt

Me nep pardoffesiek naas

Floreanne

Had je wat trager gelopen
ik zou je ingehaald hebben
Had je je omgekeerd
ik zou blij gewuifd hebben
Had je op me gewacht
ik zou je begroet hebben
Had je gelachen
ik zou 't geluk niet aankunnen
Maar je liep snel verder
Je keerde nooit om
Je bleef altijd strikt met jezelf
Je lach was onzichtbaar
Je liet een kans op vriendschap
heel ver achter je

Floreanne

Geen Claus of Nolens vind je hier

Slechts Floke is de dode pier

Eenvoud’ge dichtkunst was haar leven

Ultiem succes is uitgebleven

Haar schrijverswerk schoot niet meer op

Slechts één loos woord vloog door haar kop

En vóór ze wist wat in haar kwam

Verging ze in een epigram

Ooit wilde ze de dichtkunst leren

Maar passie kon het tij niet keren

Gevlast op ’t dichten te ervaren

Ligt z’in de herfst nu onder blaren

Hier ligt ze plat en voeten hoog

De steen is nat haar hoofd is droog

Ooit waren eens haar voeten nat

Maar toen nog zat ze in haar bad

Floreanne

Soms moet ik even slikken

Er is weer iets dat pijnlijk proeft

Dan is geduld geboden

en vrees ik tranenvloed

Soms moet ik het verbijten

de pijn, een vloek en het verdriet

Dan is het stilte wat ik wil

en zoek ik geen muziek

Dan laaf ik me aan licht

want liefde doet verdorsten

Haar levenloze huid verbleekt

en blijft hetzelfde lied

De neergevelde bruid

Soms wil ik het doorprikken

floreanne

Soms lijkt de dood

een aangenaam verschiet

maar al bij al

bij nader toezien

slechts moe en leeg verdriet

Soms lijkt mijn hoop

een rustpunt in verval

maar al bij al

in nieuwer blikveld

een eeuwig tranendal

Floreanne

Dit is

geen gedicht

Het is

een zucht

een traan

een lach

een windje

Dit is

geen probleem

Het is

een vraag

een tip

een aai

een hintje

Floreanne

Mijn leven speelt zich af op de wip tussen fictie en non-fictie. Ik lees. Vandaag zijn het de Chazaren die me bezig houden. Geschiedenis wordt, naarmate ze veroudert, meer fictie en zo ook ikzelf. De realiteit vervaagt. Fysieke houvast laat zich relativeren en hoe langer hoe meer moet je geloven in de wereld die je zelf geschapen hebt. De andere is ongeloofwaardig geworden. Dus troost ik me. Het is goed leven in mezelf en in gedachten heb ik lief. Al die goede dingen die genietbaar zijn in hun aureool van hoopvolle fantasie. Ik roep ze dagelijks tot leven. Tussen de strijk en de soep denk ik aan hen die me in deze levensroman zo dierbaar zijn. Vooral zij die zich terugtrekken in zichzelf, hun veilige cocon waar niets nog raakt. Vooral zij die in de eeuwige zaligheid zijn, kan ik meer en meer minzaam groeten.

Floreanne

Hoe cynisch en bitter moet ik worden om te overleven met de herhaaldelijke miskenning en afwijzing van mensen waarvan ik het tegenovergestelde verwacht. Hoe weerbaar moet ik me opstellen om niet te verdrinken in de zucht naar begrip, wederkerige vriendschap en liefde? Waarom is het nodig emotioneel te verharden om de voortdurende confrontaties met een agressieve realiteit zonder relativerende vergevingsgezindheid ongeschonden te doorstaan?

Is wijzer oud worden dan echt kiezen voor een goed doordachte aanvallende strategie en zakelijke ongevoeligheid? Is het gelaten aanvaarden dat de mensen nog altijd slechts egoïsten en pragmatici in het binnen halen van eigen voordeel zijn? Misschien is het beter te leren leven met mezelf in de eenzame terugtrekking van het kluizenaarsschap. Daar vind ik echter de hartelijke mens niet die, ook al heeft hij maar één hand toch, samen met mij de vuilbak wil buiten zetten. Hij die lacht en zijn ene hand open houdt als we ondanks alles struikelen.

Floreanne

Vandaag was ik op zoek naar de boeken ‘verplichte lectuur’ voor mijn cursus literatuur. Een eerste bezoekje aan de Slegte leverde me ‘Menuet van L.P. Boon’ op, voor 7,50 euro. Nog onvoldaan en overtuigd dat ik meer kon vinden aan niet te dure prijzen, fietste ik verder door de stad naar een tweedehands boekhandel in de stationsbuurt. Daar had ik vóór ze zouden sluiten nog een half uurtje de tijd om met wat geluk bijkomende titels te verzamelen. Tussen de alfabetisch gerangschikte romans vond ik de gezochte Kafka en Filip De Pillecijn. De man van de zaak overliep de naburige rekken, mij de indruk gevend dat hij wou helpen, maar echt zoeken deed hij niet. Hij vertelde over zijn manier van werken, over het rustig op goed geluk scannen van al die leggers, het betasten van de oude boeken, zoals ze zich voordeden, zoekend zonder te zoeken en altijd vindend wat je niet zocht maar dan toch boeiend en lezenswaardig vond. Hij wilde me enigszins bekeren tot zijn stijl. Hij maakte me warm voor het vrijwilligerswerk dat dit was en getuigde over hoe hij als gepensioneerde hier vertroostend heil vond en tussen al die stapels oude verhalen doende bleef. Maar nog meer dan dat monsterde en bevroeg hij me. Het duurde maar even of er was iets onuitgesproken lichts dat ons bond alsof we elkaar al heel lang kenden. Wederzijds was er de drang om uit te zoeken wat dit betekende en waar het vandaan kwam. Al vertellend en vragend en antwoordend bleek dat hij mijn ouders kende. Ze kwamen uit hetzelfde geboortedorp. Zijn kindertijd en mijn ‘jeugdverhalen’ vonden en herkenden elkaar. We lachten en een tiental minuutjes later zaten we samen op een terras te wachten op zijn vrouw. We dronken koffie en thee en water. Zijn vrouw zat heel snel in hetzelfde decor. Ze kende mijn tante en mijn collega. Het ene thema na het andere legde banden van begrip en wederzijdse interesses… Een verrassende, eigenaardige maar aangename kennismaking. Gelukkig dat ik nog niet alle boeken gevonden heb. Ik zal er zeker tijd voor maken V. en dan kom ik nog eens langs! 

Floreanne

Twee familiefeesten op één weekend dat kan tellen…ik ben dan ook uitgeteld!

Gisteren was het in Oost-Vlaanderen te doen, vandaag in Zuid-Limburg. Zaterdag heb ik bijgepraat met de familie aan moeders kant, zondag met die aan vaders kant. Pffff… maar ik ben blij de oude nonkels en tantes (het groepje wordt kleiner en kleiner) nog eens gezien te hebben. Vooral de broers van mijn vader brachten mij in gedachten weer een beetje terug bij hem. De enkelen die nog overleven zijn gezien hun leeftijd nog relatief goed in vorm. Aan moederszijde dunt het sterker uit. Geestelijk zijn er nog twee redelijk alert de anderen dementeren stilaan maar zeker. Confronterend is het wel. Waar zijn de grote vakanties van vroeger toen we samen aan zee waren en op het strand ravotten met neefjes en nichtjes? Waar zijn de kermisfeesten met grote lange tafels waar we na de hoogmis samen genoten van uitgebreide maaltijden gevolgd door taarten, taarten en taarten, bakken koffie en dan …. Mochten we naar de kermiskramen. We gingen bij alle nonkels en tantes, vooral de peters en de meters bedelen voor centen…die ze na hun glaasjes wijn gemakkelijker gaven omwille van hun eigen ongeremde lacherigheid maar ook om van ons gezeur en lawaai af te zijn… Dan stoven we uitgelaten naar buiten naar de botsauto’s, de schietkraam, de grote schommels (ja die stonden toen nog op de dorpskermis) en de draaimolen… De groten pasten op de kleintjes en in het kleine dorp waar we waren konden we geen kwaad. Het was ons jaarlijks hoogtepunt van amusement waar we met de neefjes en de nichtjes voluit gingen. We waren onvermoeibaar… Het is lang geleden.

Floreanne