Zondag 10 april 2005
Gember
Met gember ging het ietwat anders. Jaren geleden zag ik geregeld stukken gemberwortel in de rekken van mijn supermarkt liggen. Ik kende dit rare knolletje aanvankelijk niet en ben er naar gaan 'zoeken'. Het is zo, vaak boeien mij kleine dingen die plots, onschuldig en niet gezocht in mijn leven opduiken enorm. Het is alsof ze me 'roepen' en een weg wijzen. Welnu, tot mijn grote ontdekking bleek gember een wortel te zijn met heel wat verrassende eigenschappen. In de keuken kan het zowel gebruikt worden in zoete als in zoute gerechten. In de geneeskunde heeft het verschillende medicinale eigenschappen, die kwaaltjes en dan vooral kwaaltjes waar ik zelf wat last van heb zeer ondersteunend kunnen verzachten. Toch, bleek achteraf, dat ik heel ambivalente ervaringen had met gember. Ik heb ervan 'gehouden' en ik heb het 'erg vies' gevonden. Het blijkt een kunst te zijn om het goed te gebruiken. Teveel gember kan afschuwelijk smaken. Zo heb ik ooit met gember gearomatiseerde soep gedronken die me eerder aan zeepwater deed denken. Maar goed gedoseerd en in de juiste combinaties is het erg lekker, zelfs bijzonder origineel van smaak. Een van de eerste luxe drankjes die we thuis als kind kregen (en dat was vóór het Coca-cola tijdperk) was een licht sprankelend gemberdrankje dat mijn moeder bij de melkboer kocht en waar we allemaal verzot op waren. Gember is samen met wol een oerdegelijk natuurprodukt. En je merkt ondertussen wel dat ik daarvoor 'val'. Gember ziet er onooglijk uit maar het is in zijn veelvormigheid telkens weer uniek. Het wordt ook in zijn authentieke staat gebruikt en heeft iets stevigs. Zo ervaar ik het alleszins. Vandaar dus dat gember me boeit.
Geschreven door floreanne om 22:49
Reageer op dit bericht
