Zaterdag 6 november 2010

Eifel

Ik ben een roerloos Eifelwoud
vol helle okertinten
In zachte herfst
verlies ik sneeuwend traag
mijn rimpelende tooi
De laatste huid der bomen
omhuld met mist en wolk
kust nog zijn late zon
Mijn bodem rolt zich om
in het bruin rood avondkleed
De heuvel schildert geel
in lieflijk donkere kleuren
De aarde dekt zich af
Laat enkel God nog tekenen
en vreedzaam laten wat er is
Zo rusten ook
mijn dooraderde wegen
intens bewandeld
niet minder vaak belopen
door mensen uit het verleden
Diep en moeilijk begaanbaar was de weg
pijnlijk maar op tijd verrassend mooi
Hoe verder in mijn land hoe stiller en verloren
Maar welk genot in zwijgzame eenzaamheid
in verre nevelblik
waar nog alleen de ogen richten
kalm alles liggen blijft
in zorgeloos verpozen
Dan huil ik om de jongste zomer
die in mijn koude meer verdronken ligt

Floreanne

Geschreven door floreanne om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zaterdag 30 oktober 2010

Woorden

Zal ik dan
als de dag morgen opent
wakker worden in jouw warme woorden

Zal je dan
er zijn en fluistervragend
voelen aan mijn huid nog rustig wachtend

Weet je dan
dat ik zo lang al verlang
naar jou en jolig jong herinneren

Vlei je neer
laat alles mij verlaten
ik zal blijven en bevrijd weer slapen

Floreanne

Geschreven door floreanne om 00:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 23 oktober 2010

Sprong

Ik zie niet meer
mijn ogen turen zonder doelen
Ik ruik niet meer
het prikkelt slechts in doffe geuren
Ik hoor niet meer
mist in mijn hoofd blijft ongelezen
Ik proef niet meer
mijn tong verhardt, mijn speeksel zwijgt
Ik zweef niet meer
zijn hier ook banden doorgesneden

Waar is de zon
het warme luie liggen
weggespoeld
in de trage golven van het verleden

Floreanne

Geschreven door floreanne om 15:57 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 oktober 2010

Smile

Smile zei ze
alsof het woord alleen
voldoende was
om een eufore wind
door de aderen te blazen

Trek het je niet aan...
Maar alles trok
naar vroeger
naar beneden en
naar blauwe nachten

Cheer up...
als een mokerslag
als trage hoofdpijn
Geen zon en zee nee
regen slechts
en rare heimwee

Floreanne

Geschreven door floreanne om 13:01 2 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 18 september 2010

Te

De koude as van een vergeten vuur
de geur komt me nog tegen
Maar verder weg is op dit donkere uur
herinnering van leven, liefde, loos plezier
Mijn naam ben je vergeten
de laatste brief bij het oud papier
Neen, nergens zijn er resten
van goedheid, leed of avontuur
Verloren zuchten op dit late uur
maar heimwee heeft zijn rechten
Eenzame tranen helen niet
toch blijf ik altijd wachten
en knipoog naar de nacht
de stilte en beschouwend zacht
hoor ik jouw warme melodie

Floreanne

Geschreven door floreanne om 01:04 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 september 2010

Peter

Beste, lieve, dag... Peter... jouw conclusies zijn choquerend, ontluisterend hard en toch helemaal niet raar of onverwacht. Is het te open als ik over herkenbaar spreek? Te feitelijk, te duidelijk... maar het vaststellen van die feiten en een brok sensatie veroorzaken is nog niet de oplossing... ik geef toe het bevrijdt misschien... maar het lost niets op. Tegen dit verdriet, deze agressie en de pijn helpt spijtig genoeg niets, ook geen mooie verstandige woorden, geen verhaal, geen statistische cijfers, geen psychiater met wijze woorden. En zoals steeds moet een gekwetste mens zijn eigen pijn verbijten en doorgaan met leven. De pijn van het geweld dat door mensen, in een of andere machtspositie, aan kinderen of zwakkeren gebeurt, is dagelijkse kost... of het nu vaders zijn, grote broers, opa's, buurmannen, nonkels, neven, leiders van de jeugdbeweging, priesters, leerkrachten, sporttrainers, overal zitten ze aan je, aan je lijf, je wezen, je persoonlijkheid... op alle rare plaatsen wordt er emotioneel, fysiek en moreel geweld op je gepleegd. Het hoort blijkbaar bij het leven. Broers, buurjongens, nonnen, rare vrienden, slechte echtgenoten, vervelende bazen... wie is ze nog niet tegengekomen... en wat biedt dan uitkomst of enig herstel of heling, een bevrijdende genoegdoening? Ik weet het niet ... een persoonlijk excuus is zeer goedkoop, een gerechtelijke procedure is wrange dure weerwraak. Straks is de wereld om zeep en is het mensdom tot het dinosauriërsrijk gedoemd... tot stof en as zullen alle bozen en wij ook terug keren. Niets blijft!
Het liefdevolle leven... een illusie!?

Floreanne

Geschreven door floreanne om 01:18 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 29 augustus 2010

Paraplu

De dag waait binnen
fluitend door de vensterkieren
De paraplu wacht
te gretig aan de deur
vertrekkensklaar
voor elke hand die hem grijpt
Wie mijn smalle gang passeert
spreekt hij claimend aan
en verkneukelt zich
om deze vroege herfst
present voor zijn nieuwe lente

Mijn hart klopt trager
hapert in de grijze dagen
De vakantie is
voorbij gevlogen ver
herinnering
In foto's rust zijn licht geluk
Wie mijn trage ziel bevraagt
praat liefst zachtmoedig
en geniet met mij
nog even na voor de winter
me meesleept in zijn lange slaap

Floreanne

Geschreven door floreanne om 13:01 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 augustus 2010

Wat?

Wat zucht je liefje?
Een wolk, een regen, een grijs gevoel
Wat deert je liefje?
Een niet, een leegte, een klein besterf
Wat hoop je liefje?
Een ja, voor even, kom hier jij meid!

Floreanne

Geschreven door floreanne om 18:19 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 augustus 2010

koi

In zoeter water
zwemt de zwartgevlekte vis
Zwaar hapt hij naar licht

Floreanne

Geschreven door floreanne om 17:40 Reageer op dit bericht

Maandag 16 augustus 2010

Hemel

Het regent. Het blijft grijs. De anticlimax van een prachtige zomertijd is licht deprimerend. Het feest in onze stad is gehypothekeerd. De ommegang en vele buitenactiviteiten worden afgelast. Deelnemers en toeschouwers keren triest weer naar huis. Ook mijn ramen liggen er stil bij en kunnen niet geschilderd worden. Het hemelse water blokkeert wat kleine mensen plannen. Een symbolische afspiegeling van wat op grotere schaal bezig is? Overstromingen, bosbranden, super bacteriën, ... Wat zitten we nog oorlog te voeren? Moet er niet veel dringender aandacht zijn voor de toekomst van onze planeet aarde? Terug wat nederigheid kan geen kwaad. De natuur is machtiger dan onze onnozele ambities. Respect en deemoed is nodig om stilletjes beter door te gaan.

Zware wolken onderspannen de hemel
Mijn kleine persoonlijke wereldje is geschud
De voorgenomen planning
kan niet anders dan wachten
Licht ontstemd en in de war zoek ik
een beetje dolend een alternatief
Zo wacht ik geduldig
Ik reik naar een plan B
Rustig niet stressen
Bid ik misschien een beetje?

Floreanne

Geschreven door floreanne om 10:48 Reageer op dit bericht

Donderdag 5 augustus 2010

Ramen

Ik spreek op dit ogenblik
tegen mijn ramen
Ze wachten en lachen erg
stil naar me terug
Ze laten gedwee
zich nu strelen en aaien
Ik kijk op hen toe
merk elk kleinste detail
Ze hebben mijn leeftijd
de knarren van hout
Zuchtend als oudjes en
moe als ze zijn
Blijven ze zwijgzaam
aan zacht renoveren toe

Floreanne

Geschreven door floreanne om 14:54 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 11 juli 2010

Kleine dagen

Ik lees weer in een verjaardagscadeau... 'Kleine dagen' van Bernard Dewulf. Zijn heel typische stijl en korte kerntjes. Heerlijk leesbaar. Met alweer veel tussen de lijntjes om van te genieten. Een aanrader,

voor vaders met kinderen
voor kinderen van vaders
voor moeders om in vaders te geloven
voor allen om van vaders te houden

Floreanne

Geschreven door floreanne om 10:05 Reageer op dit bericht

Vrijdag 9 juli 2010

Dos cervezas?

Geïnspireerd door de eerste de beste zomerhit... dacht ik dit mag bij dit weer ook kunnen...

Als ik niet weet wat doen
dan geef ik jou meteen een zoen
Want als ik jou mag kussen
dan ben ik niet te blussen

Als jij niet weet wat doen
geef mij dan maar meteen een zoen
want als je mij wilt blussen
dan moet je mij eerst kussen

Floreanne

Geschreven door floreanne om 10:20 Reageer op dit bericht

Vrijdag 9 juli 2010

Merel

Gewoon omdat ik weer jonge merels in mijn tuin zag vandaag en toevallig dit oude verhaaltje terug vond...

Nog altijd is hij ergens die oude merel
Jaren geleden arriveerde hij in mijn tuin
Als jonge vogel herkende ik hem uit de duizend
aan zijn doffe flanken met sprietige witte veren
De jonge durfal werd een vaste waarde
Uren kon hij me plezieren met zijn gekke luchtdansen
Geboeid volgde ik zijn speelse capriolen over het gazon
en bleef gekluisterd aan zijn op en aan vliegen
Hij nestelde jaar na jaar
in de haag aan het terras
Hij was een uniek voorbeeld van beouderingslust
die zachte pluizen voor
en voedselhapjes na het broeden
rusteloos aansleepte
Nu kijk ik naar de jongen die hij kweekt
met dezelfde sprietige witte veren
Ze gaan en keren
En hij blijft de tamme huisvogel
die uit mijn handen eet
Dit is zijn tuin geworden
Ik ben maar een aangename bijkomstigheid
Daar zit hij ongegeneerd voor mijn keukendeur
en bedelt korstjes kaas en brood
Hij vraagt of hij mag binnenkomen
Hoe oud kan zo'n vogel worden?

Floreanne

Geschreven door floreanne om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 28 juni 2010

Sebastiaan?

Het spinnetje in mijn wagen
breit zetels aan elkaar
met haar zwevend net
Ze geeft niet op
en ganse dagen
blijft ze bezig onverlet

Het spinnetje in mijn wagen
bouwt verder aan haar web
zo klein met zoveel streken
in haar nieuwe habitat

Het spinnetje in mijn wagen
zal de zomer niet overleven
al haal ik de stofzuiger niet
en wacht ik om te vegen

Toch één van deze dagen
wrijf ik een moordend bezempje
over het onschuldig wezentje
de Sebastiaan in mijn wagen

Floreanne

Geschreven door floreanne om 21:27 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 28 juni 2010

Alma Mater

De olifant had weer een muis gebaard
De intelligentsia haalden het niet
In hun schijn kwam slechts
schrale wijsheid
verbloemd naar boven
De diepte ontbrak
maar niemand reclameerde
Liefde was hier niet op zijn plaats
In de chique zaal van de Alma Mater
sprak geen meerwaarde
slechts dat wat het was
De warmte bleef buiten te ver
Er hing een verbrijzelde hoop
tussen schuimwijn en
te late warme hapjes
Toch vond ik je mooi
Zo ben ik nu eenmaal
ontgoocheld maar te weinig boos
het gekend verweesd
En slechts ingetogen weer
terug naar mezelf gaande
stapte ik op
Zo gaat mijn leven
Met de trage trein terug
Een gelezen boek en dan
naar huis

Floreanne

Geschreven door floreanne om 00:55 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 19 juni 2010

Straks

Traag wil ik straks vakantie vieren

in de stilte van mijn huis

Zacht zal ik gedijen, verlicht

in de armen van de zomer

Op het ritme van mijn tuin

wil ik boeken lezen, ramen lakken

soezend leunen in de zetel op 't terras

kijken naar het groen, het gras

horen hoe de zachte zuchten

van mijn boom steeds vriendelijk lokken

Laat me even blijven nog,

nu alles rustig is, vóór dat je komt

En passeer je ooit na een lange reis

breng dan wat dromen mee

Floreanne

Geschreven door floreanne om 14:22 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 juni 2010

Biggetje

Een theezakje dus
droog en afgeleverd
Ben ik dat volgens jou?
Da' s hard
Of is het een klein varkentje
het roze biggetje
braaf en gedwee
met verse verf op zijn rug
dom, verweesd, verloren
op zoek in het verbouwde huis
vermomd als onschuld
in de chaos van het leven
Dan glimlach ik even
en vraag om een nieuwe letter
voor een beter woord
Het spel is
nog steeds niet gespeeld

Floreanne

Geschreven door floreanne om 23:44 2 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 27 maart 2010

Wat?

Ik schrijf mijn hart aan stukken
Open deuren die 'k weer sluit
De zon blijft aan mij rukken
Haar licht gaat aan en uit
Wie volgt mijn wandelpaden
Op zoek naar 't warme oord
Wat helpt de vragen op te lossen
Wat is het juiste woord

Floreanne

Geschreven door floreanne om 12:42 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 27 maart 2010

I' ll be there

De zon is er
Eindelijk
Verlicht zucht ik even
De eerste stuiptrekkingen
van een nieuwe lente
Ze lokken me uit
Alles is rustig
Het sluimert zacht in mij
En ik luister
naar de muziek van toen
I' ll be there

Ik zal er zijn
denk ik dan
Als je me vraagt
en in de ogen kijkt
Als ik zover ben
en jij kan zien
Want morgen is het zomer
Dan wil ik niet
herinnerd worden
aan de pijnlijke herfst
Het is te vroeg
om te berusten
in het levensverdriet
dat altijd knaagt
Eerst nog er zijn
Als jij kan en ik ook

Floreanne

Geschreven door floreanne om 12:23 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Wol en gember